ΟΝΝΕΔ: SOPA / PIPA & Ίντερνετ

Τις τελευταίες ημέρες έχει εκδηλωθεί ένα διεθνές κίνημα κατά της νομοθέτησης από τις ΗΠΑ, των διατάξεων Stop Online Piracy Act (SOPA) και Protect IP Act (PIPA). Και τα δύο νομοσχέδια αφορούν την πάταξη της πειρατείας στο διαδίκτυο και την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Το θέμα είναι ιδιαίτερα σοβαρό εφόσον όλοι μας καθημερινά χρησιμοποιούμε διαδικτυακές εφαρμογές, που θα επηρεαστούν καθοριστικά από μια ενδεχόμενη υπερψήφιση τους. Τα SOPA/ PIPA, με τον αναχρονισμό και τις ασάφειές τους, θα επιφέρουν δυσμενείς συνέπειες για την Κοινωνία της Πληροφορίας και επομένως, για την ανοικτή κοινωνία και την ελεύθερη οικονομία.

Μεταξύ άλλων, θα δίδεται στο κράτος η αρμοδιότητα, χωρίς ιδιαίτερες εγγυήσεις, να επιβάλλει στις εταιρίες-παρόχους και σε μηχανές αναζήτησης, να αποκλείουν την πρόσβαση σε ιστοσελίδες που απλώς φέρονται να παραβιάζουν τους νόμους περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Επίσης, θα μπορεί να εξαναγκάζουν τις εφαρμογές συναλλαγών ή διαφήμισης να μην συνεργάζονται με τα εν λόγω sites. Η απαγόρευση ανάρτησης από έναν χρήστη, ενός «παράνομου» link σε εφαρμογές όπως το Twitter, θα καταστήσει προβληματική την λειτουργία τους στο εξής. Ωστόσο, η πρόσβαση στις πειρατικές σελίδες θα εξακολουθεί να είναι εφικτή μέσω των αριθμητικών διευθύνσεών τους. Επίσης, η τεράστια ασάφεια για το τι συνιστά «παραβίαση», δημιουργεί ανησυχίες για την ελευθερία της έκφρασης και την επιχειρηματικότητα.

Ως Οργάνωση Νέων της Νέας Δημοκρατίας, θεωρούμε αναγκαία την προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας. Ο δημιουργός/ ερμηνευτής έχει δικαίωμα σε ό,τι αφορά την ιδιοκτησία του, τον τρόπο διάθεσης και επεξεργασίας της. Αποτελεί στοιχείο της προσωπικότητάς του και βιοπορίζεται από αυτό. Εάν υιοθετηθεί η ακραία άποψη περί καμίας προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας, τότε θα εκλείψουν πόροι αναγκαίοι για τα έργα του λόγου, της τέχνης και της επιστήμης. Στις συνέπειες, μεταξύ άλλων, θα είναι και η εξώθηση πολλών ανθρώπων στην ανεργία. Από την άλλη πλευρά, διαχρονικά, αλλά και ιδιαίτερα στη σημερινή οικονομική και πολιτική κρίση, η ανθρωπότητα έχει ανάγκη από την ελεύθερη διάδοση των ιδεών, την επικοινωνία και την πρόσβαση στην πληροφορία.

Με δεδομένα όλα τα παραπάνω, προτείνουμε:

-Να αναγνωρισθεί η πρόσβαση στο διαδίκτυο ως ανθρώπινο δικαίωμα, διότι χωρίς αυτήν γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο ή και αδύνατον να εργαστούμε, να εκπαιδευτούμε, να ενημερωθούμε και να επικοινωνήσουμε. Αποκλεισμός από την πρόσβαση χωρίς εγγυήσεις είναι απαράδεκτος.

-Να περιορισθεί ο χρόνος προστασίας των έργων στα τριάντα χρόνια. Νομοθετικές ρυθμίσεις που επεκτείνουν την προστασία στα εβδομήντα χρόνια από το θάνατο του δημιουργού, αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη της επιστήμης, της τέχνης και της επιχειρηματικότητας.

Να αποσαφηνισθούν οι όροι της ορθής χρήσης (fair use) για την προστασία των έργων πνευματικής ιδιοκτησίας. Το YouTube (δεκάλεπτη διάρκεια, δυνατότητα επισήμανσης-flag κλπ.) αποτελεί χρήσιμο παράδειγμα. Υποστηρίζουμε τις πρωτοβουλίες που έχουν αναπτυχθεί σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο (π.χ. σε επίπεδο Ε.Ε.). Η συμμετοχή των χρηστών μέσω της Κοινωνίας των Πολιτών είναι αναγκαία.

Να υποστηριχθεί η οικειοθελής συμμετοχή των δημιουργών στους Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης, έτσι ώστε να διασφαλίσουν αποφασιστικά τα δικαιώματά τους έναντι της σχετικής βιομηχανίας, αλλά και έναντι των παραβιάσεων της πνευματικής ιδιοκτησίας από τους χρήστες

Να ενθαρρύνονται οι δημιουργοί για την χορήγηση αδειών ελεύθερου περιεχομένου. Υποστηρίζουμε δράσεις που αφορούν τα creative commons, το ελεύθερο λογισμικό και την πολιτική ανοιχτής πρόσβασης από τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Τομέας Πολιτισμού ΟΝΝΕΔ

Στη μνήμη όλων όσοι πολέμησαν για την ελευθερία.

"Το παρόν πιστοποιητικό απονέμεται στο Σιδεριά Νικόλαο του Κωνσταντίνου ως δείγμα ευγνωμοσύνης και εκτίμησης για την παρασχεθείσα βοήθεια στους Ναύτες, Στρατιώτες και Αεροπόρους της Βρετανικής Κοινοπολιτείας των Εθνών, χάρις στην οποία κατόρθωσαν να διαφύγουν ή να αποφύγουν την αιχμαλωσία από τον εχθρό.

Χ(άρολντ) Ρ(ούπερτ) Αλεξάντερ

Αρχιστράτηγος

Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Μεσογείου"

1939-1945

Ο παππούς μου, Νίκος Σιδεριάς (1905-1996) ήταν ένας άνθρωπος που διέτρεξε ολόκληρο τον προηγούμενο αιώνα και βίωσε ενεργά πολλές κρίσιμες περιόδους του. Φλογερός πατριώτης, κομψός και πνευματώδης, με παρεξηγήσιμη περιφρόνηση προς το ρίσκο.Θυμάμαι με ιδιαίτερη συγκίνηση τις διηγήσεις του από τον πόλεμο.

Το πιστοποιητικό αυτό του απονεμήθηκε γιατί κατά τη διάρκεια της Κατοχής, με κίνδυνο της ζωής του ίδιου και της οικογένειάς του,  έκρυψε στο σπίτι του τους βρετανούς κομάντος  που είχαν φτάσει στη χώρα το Φθινόπωρο του 1942 και διευκόλυνε τις μετέπειτα επιχειρήσεις τους. Ουδέποτε εξαργύρωσε καθ' οιονδήποτε τρόπο την προσφορά του.

Κάθε 28^η Οκτωβρίου, οφείλουμε να τιμούμε όλους όσοι αγωνίστηκαν για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την εθνική ανεξαρτησία ενάντια στον ολοκληρωτισμό. Ει δυνατόν μέσα και από τις δικές μας μνήμες. Στη σημερινή σκοτεινή συγκυρία, αξίζει να θυμόμαστε πως κάποιοι, κάποτε, πεινασμένοι και υπόδουλοι, αποφάσισαν να ζήσουν. Και τελικά, έζησαν καλά.

Λίγες σκέψεις για τον Ερνέστο Βαλβέρδε

Δεν υποστηρίζω τον Ολυμπιακό. Ούτε ξέρω πολλά πράγματα από ποδόσφαιρο. Η περίπτωση ,ωστόσο του Ερνέστο Βαλβέρδε είναι άξια σχολιασμού και πρέπει να αναλυθεί υπό μία ευρύτερη διάσταση.

Πολύ συχνά γίνεται το λάθος, να κρίνεται καταρχάς  προπονητικά από τη δεύτερη χρονιά του στην Εσπανιόλ. Αντίθετα, λίγοι συγκριτικά φαίνεται να θυμούνται πως ήταν ο Βαλβέρδε που οδήγησε την ομάδα , την προηγούμενη χρονιά στον τελικό του UEFA, που –ως γνωστόν- κρίθηκε στα πέναλτι.

Σε ό,τι αφορά την πρώτη περίοδό του στον Ολυμπιακό, υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες. Η αλήθεια είναι πως η ομάδα κατέκτησε με παρεξηγήσιμη ευκολία το νταμπλ, ενώ αντίθετα εκτός συνόρων η επίδοσή του ήταν επιεικώς απογοητευτική. Και όχι μόνο λόγω Ανόρθωσης, αλλά –πιστεύω- κυρίως λόγω Σαιντ-Ετιέν. Εντύπωση που δεν μπορεί να αναιρεθεί από τα παιχνίδια με τη Μπενφίκα και τη Χέρτα.

Κανείς δεν μπορεί να του προσάψει πως δεν προσπάθησε να αλλάξει τότε τον Ολυμπιακό: γρήγορες ταχύτητες, μεγάλη ένταση ψηλά, νέοι παίκτες. Νομίζω, όμως , πως η διοίκηση δεν τον εμπιστεύθηκε αρκετά. Ενδεχομένως, να οφείλεται και στη δική του έλλειψη πειθούς. Πάντως το μόνο παίκτη που τελικά έφερε ήταν ο Οσκαρ, του οποίου ωστόσο οι αμοιβές ήταν απολύτως αναντίστοιχες με την απόδοση. Γενικά θα έλεγα πως ήταν συντηρητικός ως προπονητής, εάν σκεφτούμε πως έμεινε προσκολλημένος στο 4-4-1-1 (με λιγοστές εξαιρέσεις). Φυσικά, αυτό δεν ήταν κακό, αφού σε ουκ ολίγα ματς δικαιώθηκε.

Σε ό,τι αφορά την φετινή χρονιά, τα πράγματα διαφέρουν. Όλοι περίμεναν πως η ομάδα του επινείου της Αθήνας θα έκανε περίπατο. Τα αποτελέσματα με τη Μαρσέιγ –το άλλο… «μεγάλο λιμάνι»- και την Ξάνθη απέδειξαν πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Συχνά, επίσης, προσάπτουν στο Βάσκο πως έχει εμμονές.  Πως, δηλαδή, αξιοποιεί συγκεκριμένους παίκτες και αποκλείει άλλους: όπως π.χ. στην περίπτωση Παπαδόπουλου στο παιχνίδι με την Άρσεναλ. Νομίζω πως είναι μια λανθασμένη εκτίμηση.

Ο Βαλβέρδε δοκιμάζει. Όσοι έχει τύχει να παρασταθούμε σε προπόνηση του Ολυμπιακού, ξέρουμε πως ουκ ολίγες φορές , δοκιμάζει δύο δεκάδες, με πάμπολλες παραλλαγές και συστήματα.  Απλώς, εντός του αγωνιστικού χώρου, με επιμονή υποστηρίζει τα συμπεράσματα που έχει εξαγάγει καθόλη την προετοιμασία ή/και τα προηγούμενα παιχνίδια. Αυτό, όμως, είναι ένα στοιχείο που δεν δείχνει τόσο ισχυρογνωμοσύνη όσο αυτοπεποίθηση.

Ένα ακόμη στοιχείο που του καταλογίζουν είναι πως δεν αξιοποιεί επαρκώς τα παιδιά από τις ακαδημίες, που αντιθέτως βρίσκουν θέση σε ξένους συλλόγους. Αυτό πράγματι είναι αξιοπερίεργο, ειδικώς δε αν αναλογισθούμε πως ο ίδιος υπήρξε προπονητής ακαδημιών έως το 2000.

Αντικειμενικά, ο Ερνέστο Βαλβέρδε έχει φέτος –επιφυλάσσομαι για το θέμα «σεντερ φορ»- ένα ολοκληρωμένο ρόστερ. Έχει μάλιστα αποδειχθεί σχεδόν μέτριος ως προπονητής. Το διακύβευμα , επομένως φαίνεται πως είναι εάν θα καταφέρει να φέρει τους νέους παίκτες κοντά στους παλιούς  και ,κυρίως, να βάλει το σωστό άνθρωπο στη σωστή θέση…

Όχι στις Καταλήψεις- Νέα Στρατηγική

Εισήγηση στην έκτακτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής ΟΝΝΕΔ για την Ανώτατη Εκπαίδευση.

Βασικά σημεία:

• Όλες οι καταλήψεις είναι παράνομες. Δεν έχουν σχέση με το φιλελευθερισμό, το κράτος δικαίου, τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία. Πρέπει να προσπαθήσουμε για ανοιχτά πανεπιστήμια. Εάν δεν το κάνουμε , θα βρεθεί άλλος να το προτείνει.

• Να αναδείξουμε τυχόν αντισυνταγματικότητες και δυσλειτουργίες του νομο-πλαισίου. Η ΔΑΠ δεν θα σταματήσει να υφίσταται, επειδή προς το παρόν αποφασίσθηκε πως οι φοιτητές δεν θα συμμετέχουν μαζικά στα όργανα διοίκησης.

• Νέα Στρατηγική: θα αποκαταστήσει το ρόλο του φοιτητικού κινήματος εντός της ελληνικής κοινωνίας. Ανασύσταση της ΕΦΕΕ, καταστατικές Γενικές Συνελεύσεις, σύνδεση με την Κοινωνία των Πολιτών.

Φίλες και Φίλοι,

Καταρχάς μια διευκρίνιση: δεν θέλουμε να επέμβουμε στη λειτουργία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Έχει τα όργανά της και τις διαδικασίες της. Η ΟΝΝΕΔ δεν παρεμβαίνει. Συμπαρίσταται.

Θέλω να μιλήσω για δύο πράγματα: το ένα είναι οι καταλήψεις στις σχολές.  Και το άλλο τί πρέπει να κάνουμε από εδώ και στο εξής.

Είδα τις προηγούμενες ημέρες ένα πολύ ωραίο σηματάκι στο facebook. Έγραφε: «Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ». Έτσι είναι. Είναι ιδέα, και όσοι την υπηρετήσαμε και την υπηρετούμε ξέρουμε πως η ΔΑΠ δεν θα πεθάνει επειδή άλλαξε ο νόμος-πλαίσιο.

Ωστόσο, υπάρχει μία πιθανότητα να πεθάνει. Όταν οι άνθρωποι που τη στελεχώνουν, ξεχάσουν ή παραβλέψουν τι πραγματικά πιστεύει. Η ΔΑΠ θα πεθαίνει όταν οι ΔΑΠίτες δεν θα υπηρετούν τις ιδέες της.

Διαχρονικά πιστεύαμε και πιστεύουμε πως το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ανοιχτό. Πως το χειρότερο πανεπιστήμιο είναι το κλειστό πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο υπό κατάληψη. Έτσι λοιπόν:

1. Οι καταλήψεις είναι παράνομες. Όλες οι καταλήψεις στη Δημοκρατία είναι παράνομες. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλον. Και το πανεπιστήμιο δεν ανήκει στους καταληψίες. Ανήκει στο κράτος και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Όποιος προτρέπει σε καταλήψεις, προτρέπει στην παρανομία.

2.Οι καταλήψεις δεν έχουν σχέση με το φιλελευθερισμό και το κράτος δικαίου. Καμία πλειοψηφία ή οργανωμένη μειοψηφία δεν μπορεί να εμποδίσει έστω και τον έναν που θέλει να διδάξει ή να διδαχθεί, από το να το κάνει. Αυτή είναι η πεμπτουσία του φιλελευθερισμού: η ελευθερία του ατόμου. Γι’ αυτό λεγόμαστε ΔΑΠ και όχι ΠΑΣΠ ή ΠΚΣ.

3.Οι καταλήψεις δεν έχουν σχέση με το κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία. Καλώς ή κακώς ,η Βουλή ψήφισε ένα νόμο με 250 υπέρ. Η λαϊκή κυριαρχία εκφράζεται δια των βουλευτών. Όποιος δεν σέβεται τους βουλευτές και την απόφασή τους , όποιος τους αποκαλεί «λαμόγια» συλλήβδην, όποιος λέει ότι δεν θα εφαρμόσει το νόμο, αρνείται τη λαϊκή κυριαρχία, είναι αντίθετος στη βούληση του ελληνικού λαού. Δεν είναι δυνατόν να κράζουμε τους ταξιτζήδες που κλείνουν τους δρόμους, να λέμε πως η Βουλή νομοθετεί και όχι τα ταξί, και να εξαιρούμε σήμερα τους φοιτητές. Οι νόμοι στη Δημοκρατία, πρέπει να τηρούνται. Είναι τελείως διαφορετικό να διαφωνείς με το νόμο ή να προτείνεις αλλαγές, όπως κάνουμε εμείς, και τελείως διαφορετικό να βρίζεις και να ασκείς βία. Όπως βίαιη είναι η κατάληψη.

Γι’ αυτούς τους λόγους θεωρώ πως πρέπει να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να μη γίνονται καταλήψεις στις Σχολές. Εάν δεν το κάνουμε, θα επιβεβαιώσουμε τους άσχετους και τους εχθρούς μας. Κάποιοι μας απαξίωσαν στην ελληνική κοινωνία με ασύστολα ψεύδη και υπερβολές, ας μην τους δικαιώσουμε. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει με τις καταλήψεις.

Αφήστε που εάν δεν το κάνουμε εμείς, εάν δεν προτείνουμε εμείς ανοιχτές σχολές, θα βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει. Όταν θα υπάρξει ένα κόκκινο, ένα πράσινο κι ένα γαλάζιο πλαίσιο κατάληψης, μοιραία θα εμφανισθεί και ένα πλαίσιο ενάντια στην κατάληψη.Στην φύση και την πολιτική, κενό δεν υπάρχει.

Φίλες και Φίλοι,

Το νομοσχέδιο έχει αρκετά καλά σημεία, όπως π.χ. την κατάργηση του ασύλου. Όμως, έχει και μερικά πολύ κακά σημεία. Το βασικό , νομίζω, είναι πως δεν προβλέπει πολλαπλούς ελέγχους και εξισορροπήσεις στον τρόπο διοίκησης. Και ,όπως ξέρετε, η συγκέντρωση εξουσίας δημιουργεί αυταρχισμό και αναποτελεσματικότητα.

Πιστεύω βαθιά πως πρέπει να επιδιώξουμε με όλα τα νόμιμα και θεμιτά μέσα τις αλλαγές που χρειάζονται. Και όχι «με κάθε τρόπο» ,όπως άκουσα να λέγεται. Να αναδείξουμε τυχόν αντισυνταγματικότητες και δυσλειτουργίες.

Το βασικό, όμως, που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εντός του φοιτητικού κινήματος και της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΔΑΠ είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν.

Η ΔΑΠ δεν θα σταματήσει να υφίσταται και να πρωτοπορεί ,επειδή προς το παρόν αποφασίσθηκε πως οι φοιτητές δεν θα συμμετέχουν μαζικά στα όργανα διοίκησης. Θα πρωτοπορεί εφόσον εκφράζει νέες ιδέες, εφόσον υπερασπίζεται το συμφέρον του φοιτητή.

Σκεφτείτε: πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των φοιτητικών οργανώσεων στην Ευρώπη και την Αμερική. Έστω κι αν το μοναδικό θεσμικό εργαλείο που έχουν οι φοιτητές στα χέρια τους σε επίπεδο τμήματος εννοώ, γιατί κεντρικά έχουν εκπροσώπηση, είναι η αξιολόγηση των καθηγητών. Όπως και εδώ, άλλωστε. Αντλούν κύρος από τις ιδέες τους, επομένως. Και δεν είναι οργανώσεις μαζών, αλλά στελεχοκεντρικές.

Σκεφτείτε: πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος της ΕΦΕΕ πριν το 1982 ή και πριν τη δικτατορία. Αυτό γινόταν γιατί  πράγματι εξέφραζε τις απόψεις που είχαν οι νέοι.

Σκεφτείτε: πώς κατάφερε η ΔΑΠ να γίνει πρώτη δύναμη. Δεν ήταν επειδή ασκούσε συνδιοίκηση. Πώς να συνδιοικήσεις με 10%, άλλωστε; Έγινε πρώτη δύναμη τελικά όμως, γιατί αντιλήφθηκε την ανάγκη εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού της ανώτατης εκπαίδευσης.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια Νέα Στρατηγική. Που θα αποκαταστήσει το ρόλο του φοιτητικού κινήματος εντός της ελληνικής κοινωνίας. Χρειαζόμαστε μια νέα δομή για το φοιτητικό κίνημα. Να κάνουμε τρία αναγκαία βήματα:

Βήμα πρώτο: Στην Πρόταση Παιδείας υπάρχει η θέση για την ανασύσταση της ΕΦΕΕ. Οφείλουμε με κάθε τρόπο να επιδιώξουμε τη σύγκληση των οργάνων. Χωρίς προαπαιτούμενα από κανέναν.

Βήμα δεύτερο: Να καλέσουμε τη Βουλή να νομοθετήσει για τους φοιτητικούς συλλόγους, όπως το Σύνταγμα ορίζει. Εάν δεν το πράξει, εντός εύλογου χρόνου, ξεκινάμε ιδρυτικές γενικές συνελεύσεις, σε όσες Σχολές δεν έχουν καταστατικά σε όλη τη χώρα. Αδυνατώ να πιστέψω πως η ισχυρότερη παράταξη που –καθώς λένε ορισμένοι- μπορεί να κρατήσει καταλήψεις για βδομάδες, δεν μπορεί να κάνει καταστατικές γενικές συνελεύσεις…

Βήμα τρίτο: Εξωστρέφεια. Συνδεόμαστε απευθείας με τις Τοπικές Κοινωνίες και την Κοινωνία των Πολιτών. Ανάλογα με το αντικείμενο της κάθε Σχολής, πέρα από τα φοιτητικά, συμμετέχουμε ενεργά στις δράσεις.

Αυτή τη Νέα Στρατηγική χρειαζόμαστε. Με σεβασμό στη Δημοκρατία και το φιλελευθερισμό. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Χτες ήταν πολύ νωρίς, αύριο θα είναι πολύ αργά. Σήμερα, λοιπόν. Και αυτό πρέπει να γίνει με θάρρος. Γιατί βλέπω σήμερα εδώ πολύ φόβο. Όμως, «όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει / στρατιώτη μου για πόλεμο, δεν κάνει».

Αυτά είχα να πω. Στην κρίση σας.

Νίκος Σωτηρόπουλος

Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΟΝΝΕΔ

Πέθανε χθες ο συγγραφέας Μάρκος Δραγούμης, 85 ετών.

Ο Μάρκος Δραγούμης, γεννημένος στην Αθήνα (1926) υπήρξε φιλελεύθερος αρθρογράφος και συγγραφέας. Σπούδασε Ιατρική και σύντομα ως φοιτητής εντάχθηκε στο αριστερό κίνημα. Για το λόγο αυτό εξορίσθηκε για δύο χρόνια στον Άγιο Ευστράτιο. Εκλέχθηκε βουλευτής με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά το 1958, όταν εκείνη αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση. Παραιτήθηκε ,όμως, αμέσως υπέρ του πρώτου επιλαχόντα Σταμάτη Μερκούρη –πατέρα της Μελίνας Μερκούρη- προκειμένου να παύσει η δίωξη του τελευταίου. Υπήρξε ιδιαίτερα ενεργός στο ειρηνιστικό κίνημα και το κίνημα για τη χειραφέτηση, εργαζόμενος παράλληλα στις εφημερίδες «Δημοκρατική Αλλαγή» και «Αυγή».

Το 1966 μεταβαίνει στην Αγγλία για να εκπονήσει τη διατριβή του σχετικά με το βρετανικό σύστημα υγείας. Διακόπτει την έρευνά του, προκειμένου να αφοσιωθεί στον αντιδικτατορικό αγώνα μέσω του ΠΑΜ και της Αντιδικτατορικής Επιτροπής Ελλήνων Λονδίνου.

Το 1970 συνταράσσεται από τα γεγονότα της Πολωνίας, όπου η εργατική κίνηση για τον εκδημοκρατισμό πνίγεται στο αίμα από το κομμουνιστικό καθεστώς. Έκτοτε, αλλάζει στάση: στρέφεται οριστικά προς το φιλελευθερισμό και ασκεί έντονη κριτική προς το σοσιαλισμό. Υπερασπίζεται τα ατομικά δικαιώματα, την οικονομία της ελεύθερης αγοράς και την ανοιχτή κοινωνία.

Διευθύνει τα γραφεία τύπου διαφόρων ελληνικών πρεσβειών –στην Πολωνία, τη Μεγάλη Βρετανία και αλλού-  και αργότερα (στις αρχές της δεκαετίας του ’90) την ελληνική μεταφραστική υπηρεσία στην ΕΟΚ. Διετέλεσε επί σειρά ετών συνεργάτης του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» και στη συνέχεια αρθρογραφούσε στη σημαντικότερη αγγλόφωνη ελληνική εφημερίδα, την “Athens Daily News”, έως πολύ πρόσφατα.

Greeklish και λαϊκισμός

Νομίζω πως παρά την αισθητική απόλαυση που ίσως προσφέρει η καλή χρήση της ελληνικής, ποιότητα γλώσσας υπάρχει κυρίως όταν ο πομπός επικοινωνεί με σαφήνεια με το δέκτη.

Τα greeklish ,που είναι το θέμα εδώ, δε μου αρέσουν. Γιατί δυσκολεύομαι να τα γράψω και ακόμη περισσότερο, δυσκολεύομαι να τα διαβάσω. Άρα δεν ανταποκρίνονται ούτε στις αισθητικές ούτε στις χρηστικές ανάγκες μου.

Έθεσα μερικά σχετικά ζητήματα σε μια πελάτισσά μου, καθηγήτρια Γλωσσολογίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Σας μεταφέρω από μνήμης τις  απαντήσεις της, τις οποίες εν πολλοίς συμμερίζομαι. Χωρίς να είμαι ειδικός, βέβαια.

1.Εντάσσονται τα greeklish στην ελληνική γλώσσα;

Η ελληνική γλώσσα δεν είναι κάτι στατικό ανά τους αιώνες. Οι κλασικοί δεν έγραφαν το ίδιο με τους Βυζαντινούς, οι καθαρευουσιάνοι δεν έγραφαν το ίδιο με τους Ελληνιστές. Έτσι και όσοι τα χρησιμοποιούν, πάλι ελληνικά γράφουν. Σκέψου: κάθε ελληνόφωνος μπορεί να τα διαβάσει. Είναι κάτι δηλαδή σαν τα Καραμανλήδικα, αλλά από την ανάποδη. Άρα και αυτή η γραφή, έστω κι αν είναι ίσως φαινόμενο περιθωριακό, έστω κι αν ίσως δεν εξελιχθεί περαιτέρω, είναι ήδη στοιχείο της ελληνικής γλώσσας, στοιχείο του πολιτισμού μας.

2.Θα αλλάξουν τον ρου της γλώσσας τα greeklish;

Νομίζω όσο την άλλαξαν τα κορακίστικα, τα καλιαρντά, η χρήση λατινικών χαρακτήρων στα τέλεξ του Πολεμικού Ναυτικού. Δηλαδή, καθόλου ή σχεδόν καθόλου . Δεν υπάρχει καμία πλήρης κοινωνιογλωσσική μελέτη που να αποδεικνύει πως υπάρχουν άνθρωποι που επικοινωνούν βασικά με αυτά ή πως υπάρχουν χρήσεις όπου δεσπόζει κυριαρχικά αυτή η παραλλαγή.

Η φορολογία είναι κλοπή

Το Taxman είναι ένα τραγούδι του Τζωρτζ Χάρισσον , που κυκλοφόρησε ως το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ Revolver (1966) των Μπητλς. Οι στίχοι του, ασκούν κριτική στους υψηλούς συντελεστές της προοδευτικής φορολογίας, που επέβαλε η βρετανική κυβέρνηση των Εργατικών υπό τον Χάρολντ Γουίλσον. +/-

Άσε να σου πω πως έχουν τα πράγματα:

ένα θα κρατάς εσύ, δεκαεννιά θα παίρνω εγώ.

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Αν το πέντε τοις εκατό, σου φαίνεται λίγο,

να χαίρεσαι που δεν σ’ τα παίρνω όλα.

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

(Αν οδηγείς αμάξι)-θα φορολογήσω το δρόμο

(Αν πας να κάτσεις)- θα φορολογήσω την καρέκλα

(Αν κρυώνεις πολύ)- θα φορολογήσω τη θέρμανση

(Αν πας περίπατο)- θα φορολογήσω τα βήματα

Εφορία!

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Μη ρωτάς γιατί τα θέλω (α-α, κύριε Γούιλσον),

αλλιώς θα πληρώσεις κι άλλα (α-α, κύριε Χηθ).

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Και μία συμβουλή γι’ αυτούς που πεθαίνουν (Εφορία):

Δηλώστε τους οβολούς που έχετε στα μάτια.

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Και συ δουλεύεις μόνο για μένα.

Εφορία!

(*H φορολογία είναι κλοπή. Γιατί πλέον κυριαρχεί η φοροδιαφυγή, η πολυνομία, η ανυπαρξία κριτηρίων, η μηδενική "ανταποδοτικότητα". Η ενιαία προοδευτική φορολογική κλίμακα, τιμωρεί τον πολίτη που ρισκάρει και παράγει.)

Φταίνε οι δαπάνες, ανόητε

Το ζήτημα δεν είναι ούτε οι αποκρατικοποιήσεις ούτε η φορολογία. Όταν έχεις έλλειμμα και πρέπει να το ισοσκελίσεις επειγόντως, δεν εστιάζεις στα μεσοπρόθεσμα έσοδα. Πλέον δεν φταίνε τα έσοδα. Φταίνε οι δαπάνες.

Ο Πρωθυπουργός θα έπρεπε να νιώθει ευτυχής. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στηρίζει τόσο ξεκάθαρα τις μεταρρυθμίσεις. Η δήθεν διαφωνία του Γιώργου Παπανδρέου για το φορολογικό είναι ένα φύλλο συκής.

Λέει πως η άμεση μείωση της φορολογίας σημαίνει αυτόματη μείωση των εσόδων και –μονάχα- μεσοπρόθεσμη ανάπτυξη. (Μεταξύ μας, δεν ισχύει: ου καν λάβοις παρά του μη έχοντος.)

Ωραία. Ας εγγυηθεί πως θα υιοθετήσει μεσοπρόθεσμα τις μειώσεις των φορολογικών συντελεστών και ας καλέσει τη Νέα Δημοκρατία, να τον βοηθήσει στο τρέχον δημοσιονομικό πρόβλημα. Τόσο απλά.

Οι ψυχοδυναμικές διαστάσεις της Κρίσης

του Κώστα Μίχου*

Oι μεταρρυθμίσεις, τις οποίες επειγόντως χρειάζεται η χώρα μας για να κατακτήσει μια αληθινή εθνική υπερηφάνεια και ανεξαρτησία, αλλά και οι θυσίες που αυτές απαιτούν, συναντούν την ογκούμενη υποσυνείδητη άρνηση της κοινής γνώμης, για τον μόνο λόγο ότι τις αντιλαμβάνεται σαν "κατοχικό δάνειο".

Τη δεκαετία του ‘80 φτάναμε στα χωριά μας οδηγώντας σε χωματόδρομο, οι τουαλέτες ήταν έξω από το σπίτι, στην γωνία της αυλής, όλο το χωριό είχε ένα τηλέφωνο, κι αυτό σε ένα καφενείο που πουλούσε Ρολ και σοκοφρέτες, ενώ το ψυγείο της γιαγιάς ήταν Ιζόλα και περιείχε τα ελάχιστα είδη του σπιτιού που χρειάζονταν ψύξη. Το 2000, πηγαίναμε στα χωριά μας με κλιματιζόμενα αυτοκίνητα και από ασφαλτοστρωμένους δρόμους, μιλούσαμε με τους φίλους μας από τα κινητά μας και τα είδη υγιεινής στο μπάνιο ήταν εισαγωγής.

18 Μαϊου, θα είμαι εκεί...

του Κώστα Μίχου*

Η πρώτη μαζική πολιτική κίνηση Νεολαίας της Μεταπολίτευσης που δεν είχε αριστερά αντανακλαστικά, που δεν υποσχόταν δημοκρατικά "πέντε", που αντί για μια κοινωνία ασυδοσίας αναφερόταν σε μία κοινωνία κανόνων και ελευθερίας και που περιέγραφε ένα μέλλον εργασίας και μόχθου. 

Η πολιτική ζωή του τόπου μας από το 1973 μέχρι σήμερα έχει αδιαμφισβήτητα την σφραγίδα της λεγόμενης «γενιάς του Πολυτεχνείου». Γεννημένοι περίπου στα 1950, τα μέλη της γενιάς του Πολυτεχνείου μεγάλωσαν μέσα σε μια Ελλάδα που άλλαζε με ραγδαίους ρυθμούς, γοητεύτηκαν από τις αριστερές διακηρύξεις και αναδύθηκαν πολιτικά και κοινωνικά στον χώρο μεταξύ κέντρου και αριστεράς στα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση, μετακινούμενοι μεταξύ ΠΑΣΟΚ, Ανανεωτικής Αριστεράς και ΚΚΕ.