29 Οκτ 2009

Η αλήθεια των αριθμών

του Χρήστου Αργυρόπουλου


Τα μαθηματικά είναι ένας κλάδος των θετικών επιστημών με τεράστιο ενδιαφέρον, πρωτοτυπία, ευθύτητα έκφρασης και δεκτικός ατέρμονης ερευνητικής δραστηριότητας . Το κυριότερο και ίσως πιο σημαντικό χαρακτηριστικό αυτής της γλώσσας είναι ότι οι αριθμοί δε λένε ποτέ ψέματα.

Ακόμα και στην ελληνική πραγματικότητα, οι αριθμοί, όταν δεν παρερμηνεύονται,  λένε πάντα την αλήθεια. Το βράδυ της Κυριακής των εκλογών είδαμε τη Νέα Δημοκρατία να παίρνει ένα απρόβλεπτο και απρόσμενο 33,48% έναντι του 41,84% των εκλογών του 2007. Με άλλα λόγια, τη Νέα Δημοκρατία το 2009 ψήφισαν 2.295.967 πολίτες , 698.212 λιγότεροι από ότι το 2007. Το Πα.Σο.Κ από την άλλη έλαβε 3.012.373 ψήφους, δηλαδή το 43,92% των πολιτών που ψήφισαν , έκριναν ότι το πρόγραμμα του είναι ικανό να πάει την χώρα μπροστά , να την οδηγήσει σε ανάπτυξη «πράσινη» και να λύσει σχεδόν κάθε πρόβλημα των πολιτών.

Το 43,92% επέλεξε ένα κόμμα το οποίο υποσχέθηκε τα πάντα αγνοώντας επιδεικτικά την παγκόσμια οικονομική κρίση, μια κρίση η οποία έφερε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση την ισχυρότερη οικονομία της ΕΕ, την οικονομία της Γερμανίας, για την οποία προβλέπεται έλλειμμα 6% το 2010, δημιούργησε 19% ανεργία και 10% έλλειμμα επί του ΑΕΠ στην «σοσιαλιστική» Ισπανία ,της οποίας ο προηγούμενος προϋπολογισμός ήταν πλεονασματικός κι ακόμα, έφερε το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ ένα βήμα πριν την κατάρρευση. Εκτενέστερες αναφορές στα αποτελέσματα της κρίσης στις οικονομίες άλλων χωρών ,όπως της Γαλλίας (έλλειμμα για το 2009 5,6%) και της Ιρλανδίας (έλλειμμα για το 2009 περίπου 12 % από πλεόνασμα το 2007) είναι άνευ νοήματος. Παρόλα αυτά, και με το διεθνές άσχημο κλίμα να υφίσταται και να πιέζει τις οικονομίες των Ευρωπαϊκών χωρών , η κυβέρνηση της ΝΔ, παρά τις συνεχόμενες φωνές και αντιδράσεις τις αντιπολίτευσης, με μια σειρά μέτρων όπως π.χ. η εγγύηση των καταθέσεων, το πρόγραμμα στήριξης ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος που αποδείχτηκαν κατά γενική Ευρωπαϊκή ομολογία επιτυχημένα, κατάφερε να μετριάσει σημαντικά την ένταση των επιπτώσεων της κρίσης στην Ελλάδα καθιστώντας την μια από τις 2 χώρες με θετικό ρυθμό ανάπτυξης το 2008 και με έλλειμμα κάτω από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Τον Οκτώβριο όμως του 2009 ο Ελληνικός λαός επέλεξε ένα κόμμα που εμπορεύτηκε ελπίδα, θέτοντας ως κύριο στόχο την ανάκαμψη της οικονομίας από την στασιμότητα στην οποία έχει περιέλθει, κατηγορώντας παράλληλα τη ΝΔ ως μοναδική αυτουργό για τα δημοσιονομικά δεινά του τόπου. Το Πα.Σο.Κ λοιπόν με βάση το περιβόητο πρόγραμμα των 100 πρώτων ημερών και γενικά με το συνολικό κυβερνητικό του πρόγραμμα υποσχέθηκε ένα καλύτερο αύριο χρησιμοποιώντας μέτρα , όπως π.χ. αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό, δηλαδή αυξήσεις της τάξεως του 0.9%. Σε ένα εισόδημα 1000 Ευρώ, η  αύξηση αυτή θα είναι 9 Ευρώ το μήνα, ποσό που αναμφίβολα θα αυξήσει δραματικά την αγοραστική ικανότητα του Έλληνα πολίτη. Βέβαια το πρόγραμμα του Πα.Σο.Κ. δεν αναφέρει πουθενά πώς θα εξοικονομηθούν τα επιπλέον ποσά (9 έως 11 δις Ευρώ)  για να καλυφθούν οι υποσχέσεις και βέβαια καμία αναφορά δεν έγινε στις Κυβερνήσεις Σημίτη και στον δανεισμό της Ελλάδας την περίοδο 1996-2004 . Έθεσε μάλιστα και το χρονικό σημείο των 100 πρώτων ημερών, όπως άλλοτε ο είχε κάνει και ο Ανδρέας Παπανδρέου, χωρίς βέβαια και τότε να γίνουν οι κοσμογονικές αλλαγές που επαγγελόταν.

Οι τυφλοί και οι ηλίθιοι

Το ερώτημα είναι , "μπορεί να εφαρμοστεί το πρόγραμμα του Πα.Σο.Κ χωρίς να υπερχρεωθεί κι άλλο η Ελλάδα μακροπρόθεσμα”; Βάσει κορυφαίων στελεχών του Πα.Σο.Κ  και τον λεγομένων τους σε στιγμές συγκαλυμμένης ειλικρίνειας , μάλλον όχι. Βάσει λογικής, σίγουρα όχι, καθώς όταν υπάρχει έλλειμμα 6% ,λείπουν ήδη κάπου στα 16 δις, άρα τα επιπλέον 9 με 11 δις πρέπει να βρεθούν από αλλού. Σε αυτήν την περίπτωση το αλλού δεν είναι τα 31 δις ανείσπρακτων φόρων. Πράγματι εάν αναζητήσουμε την προέλευση των 31 δις θα δούμε ότι τα 18 δισ  είναι οφειλές  πτωχευμένων εταιρειών , τα 7  οφειλές δημόσιων ΔΕΚΟ  προς το ίδιο το δημόσιο και τέλος, τα 6 δις που μπορούν να εισπραχθούν είναι από ήδη εισπράττονται με δόσεις βάσει διακανονισμών που έχουν γίνει. Αρά στην συγκεκριμένη περίπτωση το αλλού είναι υπερδανεισμός, που υποθηκεύει το μέλλον της χώρας!

Οπότε κατά τις 9 με 9:30 το βράδυ της Κυριακής των εκλογών με την ανακοίνωση ότι η διαφορά είναι στις 10 μονάδες  οι υποστηρικτές της ΝΔ  άρχισαν να αναρωτιούνται! Μήπως είναι τυφλοί; Μήπως δεν είδαν κάτι που οι 698.212 είδαν; Μήπως είναι ηλίθιοι και δεν κατάλαβαν τίποτα; Μήπως είναι και τα δυο; Το 33,48% που υποστήριξε την Νέα Δημοκρατία, άκουσε και πίστεψε ότι η οικονομία βρίσκεται σε δύσκολο σημείο αλλά με τα κατάλληλα- έστω δυσάρεστα- μέτρα θα επανακάμψει και θα αναπτυχθεί όπως έκανε και πριν την οικονομική κρίση. 

Πίστεψαν οι ψηφοφόροι της ΝΔ ότι τα στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης  παρόλα τα λάθη και τους κακούς χειρισμούς, που εν τέλει παραδέχτηκαν ότι έκαναν-σε αντίθεση με άλλους που παρά την ένεση ρευστότητας ύψους 1 εκατ .μάρκων σφύριζαν αδιάφορα-είναι οι πιο ικανοί για να διαχειριστούν την τύχη της χώρας αυτή τη δύσκολη περίοδο. 2.295.967 άτομα πίστεψαν ότι με τις παροχές και πρακτικές του παρελθόντος όχι μόνο δεν θα βγει η Ελλάδα από την κρίση αλλά θα χειροτερέψει ακόμα περισσότερο την θέση της και δεν υπάρχουν πια τα περιθώρια για κάτι τέτοιο! Άλλωστε αυτή η πρακτική παροχών των κυβερνήσεων Πα.Σο.Κ των δεκαετιών του 80 και 90 εκτίναξε το δημόσιο χρέος. Συγκεκριμένα το δημόσιο χρέος ανήλθε από 28,6% στο 54,7 % του ΑΕΠ την περίοδο 1981-1985, το 1989 με την ρήση "Τσοβόλα, δώσ' τα όλα" πήγε στο 80,7% και τέλος παραδόθηκε το 2004  δημόσιο χρέος της τάξεως του 99% επι του ΑΕΠ με έλλειμμα 7.5% και όλα αυτά σε περίοδο θετικότατης ευρωπαϊκής-παγκόσμιας οικονομικής κατάστασης-ανάπτυξης . Τα νούμερα όμως δεν λένε ψέματα και οι 698.212 χαμένοι ψηφοφόροι σε συνδυασμό με το 43,92% αποτελούν γεγονός.

Όμως τώρα οι καιροί έχουν αλλάξει. Ούτε οι άνθρωποι είναι ίδιοι ούτε το δημόσιο χρέος είναι ίδιο και επιπλέον , τα όχι και τόσο χαρισμένα λεφτά των εποχών εκείνων του ΠΑΣΟΚ, που τόσο αγαπήθηκαν, δεν υπάρχουν πια. Τελείωσαν το 2002 με την είσοδο στην ΟΝΕ. Όλα τα περιθώρια έχουν στενέψει και πρακτικές τύπου «δώσ’ τα όλα» και χαρίζουμε ότι χρέη υπάρχουν, είναι όχι μόνο επικίνδυνες αλλά και ανεφάρμοστες!

Με βάση τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων του 1981-1989 και 1993-2004 θα μπορούσαν οι 2.295.967 υποστηρικτές της ΝΔ να πουν ότι οι άλλοι είναι οι τυφλοί και οι ηλίθιοι στις εκλογές του 2009 αλλά σκεπτόμενοι την τρέχουσα πραγματικότητα το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να εύχονται, άλλοι δυνατά και άλλοι από μέσα τους, αυτή την φορά να είναι οι ίδιοι τυφλοί και οι ηλίθιοι.


φωτό: PIAZZA del POPOLO





















26 Οκτ 2009

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;

ισονομία, ΠΑΣΟΚ, αυτοδικία, ατομικά δικαιώματα, Νέα Δημοκρατία, βία



Ο Παπαχρήστος είναι «ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου». Υπήρξε ήρωας και τον τιμούμε. Ο Παπαχρήστος, απ’ ό,τι φαίνεται στα στοιχεία που έχουμε, κινήθηκε απρόκλητα εναντίον αστυνομικού. Και εκείνος, διέταξε την προσαγωγή του. «Τον Παπαχρήστο δεν θα τον ακουμπήσει κανείς» φωνάζει μια κυρία μαζί με άλλους που απαιτούν να αφεθεί ελεύθερος.


Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη ,ζητά συγγνώμη και διατάσσει να απελευθερωθεί. Γιατί; « Η αστυνομία όφειλε να γνωρίζει ότι διεξαγόταν μια εκδήλωση πνευματική (σ.σ. βιβλιοπαρουσίαση σε μαγαζί στην πλατεία) και όφειλε να είναι απούσα… Εγώ δεν μπαίνω στα γεγονότα, ποιος έφταιγε κλπ. Δεν μπαίνω σε αυτές τις λεπτομέρειες..». Ο κ. Χρυσοχοϊδης έχει μια πολύ ιδιότυπη αντίληψη για την ισονομία και τη δημόσια τάξη. Την αντίληψη του πορτιέρη που υποχωρεί στο «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;». Φαίνεται ότι ο Υπουργός υποτάσσεται στην ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς, που θέτει ως άσυλο ό,τι εκείνη επιθυμεί και ως υπεράνω του νόμου όποιον εκείνη θέλει. Θυμηθείτε: «το αυτόνομο Γαλατικό χωριό των Εξαρχείων» είχε πει κάποτε ο Αλέξης. Λες και δεν υπάρχει Σύνταγμα. Λες και δεν υπάρχουν νόμοι. Νόμος είναι το δίκιο του Αλέξη.


Κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους. Για τον Πακιστανό μετανάστη, Μοχάμεντ Καμράν, που πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες – η πρώτη εξέταση αμφισβητείται- δεν έγινε το ίδιο. Πήρε πολλές μέρες στον Υπουργό για να στείλει την υπόθεση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.


Ανόμοιες οι περιπτώσεις, ίδια η αντιμετώπιση: ο κ. Χρυσοχοϊδης ζητά συγγνώμη. Θα έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη για το γεγονός ότι δεν μπορείς να αναγνωρίσεις τον αστυνομικό που βιαιοπραγεί επειδή δεν έχει διακριτικά και για το γεγονός ότι δεν μπορείς να περπατήσεις στο δρόμο επειδή φοβάσαι το έγκλημα. Πάντως, εξήγγειλε την ίδρυση γραφείου διερεύνησης καταγγελιών αστυνομικής αυθαιρεσίας και τη θεσμοθέτηση νέου πειθαρχικού κώδικα στην Αστυνομία. Παράλληλα, συνεχίζονται οι συχνές και μαζικές αστυνομικές περιπολίες στο κέντρο.



Θα σου δείξω ποιος είμαι


τρομοκρατία, αυτοδικία, αυταρχισμός




Οι ισορροπίες στο θέμα ατομικά δικαιώματα- δημόσια τάξη είναι πολύ λεπτές. Λανθάνει πάντοτε ο κίνδυνος της τρομοκρατίας, της αυτοδικίας, της κρατικής βίας. Φάνηκε στην παταγώδη αποτυχία της Νέας Δημοκρατίας στο ζήτημα αυτό. Όχι στο επιχειρησιακό κομμάτι μόνο. Κυρίως, στο πολιτικό.


Ήταν πολιτική επιλογή το να μείνει απαθής η αστυνομία τον περασμένο Δεκέμβρη. Τον όρο «αστυνομία αμυνόμενη»,τον χρησιμοποίησε ο ίδιος ο πρώην Υπουργός, Προκόπης Παυλόπουλος. Ήταν η ιδεολογική συντριβή της ΝΔ.


Η κυβέρνηση δεν υπηρέτησε τον πολιτειακό της ρόλο. Περιφρόνησε τα ιερά ατομικά δικαιώματα. Το δικαίωμα στην περιουσία, στο να περπατάς, να εργάζεσαι, να διαδηλώνεις, να πίνεις καφέ ελεύθερα. Το θεμέλιο, δηλαδή, του κράτους δικαίου: Οι αρχές εκτελούν τις αρμοδιότητες που τους έχουν απονεμηθεί. Οι πολίτες είναι ελεύθεροι να κάνουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μην απαγορεύεται ρητά από νόμο. Και ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του.(βλ.θέση της ΟΝΝΕΔ)


Η παράταξη μας γύρισε την πλάτη στην Ελλάδα που ρισκάρει, που παράγει, που έβλεπε τα μαγαζιά και τα γραφεία της να παραδίδονται στις φλόγες. Γύρισε την πλάτη στην ίδια της την κοινωνική βάση, προκειμένου να μη δυσαρεστήσει ορισμένους που δεν έχουν ούτε κουλτούρα ελευθερίας ούτε σεβασμό στη Δημοκρατία και τους θεσμούς της. Για να μη δυσαρεστήσει, δηλαδή, μια κάτισχνη μειοψηφία με την οποία δεν είχε ποτέ σχέση.



Και ενώ αρνήθηκε να προστατεύσει τους πολίτες από τη βία και το φόβο, ανέλαβε μια σειρά θλιβερών πρωτοβουλιών.


  • Νομοθέτησε ότι η κουκούλα συνιστά επιβαρυντική περίσταση. Λες και υπάρχει εγκληματίας που να επιδεικνύει την ταυτότητά του. Η πρωτοβουλία αυτή μπορεί είτε να έχει σκοτεινές ιδεολογικές προεκτάσεις είτε κωμικοτραγικό αποτέλεσμα π.χ. να διπλασιάζονται οι ποινές των καρναβαλιστών που προκαλούν τροχαία.
  • Ψήφισε την «επωνυμοποίηση» των καρτοκινητών. Επειδή στάθηκε ανίκανη να συλλάβει έναν δραπέτη, επέβαλε σε μια ολόκληρη κοινωνία να στερηθεί μια χρήσιμη υπηρεσία, ενώ δεν μπορούσε να εγγυηθεί ούτε το απόρρητο των συνδιαλέξεων του Πρωθυπουργού. Κατήργησε σε μια νύχτα ένα ολόκληρο τομέα της αγοράς τηλεπικοινωνιών. Λες και κάποιος που θέλει, δεν μπορεί να κλέψει ένα κινητό ή να αγοράσει από το εξωτερικό ένα καρτοκινητό.
  • Έφερε τροπολογία για τις τράπεζες DNA. Που προβλέπει χωρίς να παρέχει ουσιώδεις θεσμικές εγγυήσεις πρόσβασης-επεξεργασίας, την αποθήκευση (ευαίσθητων) προσωπικών δεδομένων πολιτών-ακόμη και αποδεδειγμένα αθώων- ισοβίως, έστω και για πλημμελήματα.
  • Πρότεινε τροπολογία που εξαιρεί τη λειτουργία δημόσιων καμερών από την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Αυτή η πρωτοβουλία είναι πραγματικά τόσο εκτός τόπου για όποιον γνωρίζει τα βασικά στοιχεία του σύγχρονου φιλελεύθερου πολιτεύματος, που δε χρειάζεται να ειπωθεί κάτι.


Η παράταξή μας έχασε αυτή τη μάχη γιατί ποτέ δεν τη έδωσε. Γιατί ποτέ δε συζήτησε αναλυτικά. Η λύση είναι αυτή που ακούγεται δειλά-δειλά από την πλευρά των υποψηφίων αρχηγών της ΝΔ: ορθός λόγος και φιλελευθερισμός. Δηλαδή, «ούτε άβατα-ούτε ζαρντινιέρες». Όμως, αυτό το είπε προχθές ο Χρυσοχοϊδης. Τι κρίμα.


φωτό: Yannis Efstathopoulos