Άρθρο 30 του Συντάγματος: Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ρυθμιστής του Πολιτεύματος . Εκλέγεται από τη Βουλή για περίοδο πέντε ετών.
Πριν μερικές εβδομάδες επανεκλέχθηκε ο Κάρολος Παπούλιας στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας . Η αλήθεια είναι, ότι όταν έρχεται η ώρα εκλογής νέου Προέδρου υπάρχει πάντα έντονη κινητικότητα από τα κόμματα, για το πρόσωπο που θα προταθεί. Όταν υπάρχει σύμπτωση απόψεων, τότε όλοι μιλούν για το ήθος, την ακεραιότητα του χαρακτήρα και φυσικά για τη δημοτικότητα του προσώπου αυτού.
Είναι γνωστό ότι μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1985, ο ΠτΔ έχει εξαιρετικά περιορισμένες αρμοδιότητες, που συνήθως έχουν να κάνουν κυρίως με θεσμικά και τυπικά ζητήματα. Αυτό, όμως δεν σημαίνει ότι ο Πρόεδρος δεν παραμένει ο ανώτατος άρχων και ίσως το σημαντικότερο, τουλάχιστον συμβολικά, πρόσωπο της δημοκρατίας μας. Και επειδή το Σύνταγμα δεν αναφέρει τα κριτήρια επιλογής παρά μόνο τις προϋποθέσεις, αναρωτιέμαι ποια είναι αυτά. Η μέχρι τώρα εμπειρία (με εξαίρεση τον αείμνηστο Εθνάρχη Κ. Καραμανλή και ίσως τον Κ. Τσάτσο) έχει δείξει ότι η επιλογή γίνεται κυρίως με μικροπολιτικά κριτήρια , ανάλογα με τις πολιτικές συγκυρίες της εποχής. Η επιλογή των προσώπων γίνεται κατόπιν δεύτερων σκέψεων και όταν υπάρχει συμφωνία ιδιαίτερα των δύο μεγάλων κομμάτων, μιλάνε όλοι υποκριτικά για συναίνεση και για ωριμότητα του πολιτικού μας συστήματος.
Το 1985 εκλέχθηκε μέσα από τραγελαφικές διαδικασίες (χρωματιστά ψηφοδέλτια για να ελεγχθούν οι διαρροές, αρπαγή κάλπης από τον βουλευτή Καλογιάννη) ο Χρήστος Σαρτζετάκης, διαπρεπής δικαστικός. Η εκλογή του σημαδεύτηκε από τις έντονες παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις και μυστικές συμφωνίες του Α. Παπανδρέου και του Α. Κουτσόγιωργα. Να θυμίσω, ότι ο Α. Παπανδρέου, παρά τις αλλεπάλληλες δεσμεύσεις του προς τον αείμνηστο Εθνάρχη πως θα τον προτείνει για επανεκλογή στο αξίωμα, δεν τήρησε το λόγο του και άφησε τον Κουτσόγιωργα να κάνει τα deals και να προτείνει τον Σαρτζετάκη. Έτσι ο Χ. Σαρτζετάκης πέρασε και δεν ακούμπησε και έμεινε στην ιστορία της χώρας για την περίφημη μήνυση που υπέβαλλε εναντίον του Χάρυ Κλυνν σε μια προσπάθεια φίμωσης της σάτιρας.
Το 1995 και το 2000 έχουμε την εκλογή του Κ. Στεφανόπουλου, ενός σοβαρού και αμέμπτου ηθικής πολιτικού ανδρός, ο οποίος όμως, αν εξετάσουμε την πολιτική του σταδιοδρομία, μέσα σε όλα τα’ άλλα, απέτυχε να εκλεγεί αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας και στη συνέχεια όταν έφτιαξε το δικό του κόμμα (ΔΗΑΝΑ) δεν κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής. Δηλαδή επρόκειτο για βετεράνο της πολιτικής, που λάνσαρε τη μόδα του ποδηλάτου ,που καθιέρωσε τη δημοτικότητα ως μονάδα μέτρησης στις έρευνες, μιας και θα πρέπει να ζοριστούμε για να βρούμε κάποιο πολιτικό του επίτευγμα.
Τέλος το 2005 και το 2010 έχουμε την εκλογή του Κ. Παπούλια, επί σειρά ετών υπουργών των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 1980, ο οποίος ως Υπουργός των Εξωτερικών έδωσε προτεραιότητα στην ανάπτυξη των σχέσεων της χώρας μας με το ανατολικό μπλογκ και με τα αραβικά κράτη (στο σημείο αυτό, οφείλω να παραδεχθώ, ότι οι σχέσεις που ανέπτυξε με τους Άραβες μας έχουν φανεί, μέχρι και σήμερα εξαιρετικά χρήσιμες) . Πέρα όμως της σοσιαλιστικής πολιτικής του δράσης που έφτανε μέχρι και συζητήσεις με τον δικτάτορα της Αλβανίας Χότζα για τα μοντέλα ανάπτυξης, ο Κ. Παπούλιας ήταν και επιστήθιος φίλος του Α. Παπανδρέου και επειδή ήταν τόσο φίλοι, θα θυμάστε πως ήταν και ένας από εκείνους που δάνεισαν στον Παπανδρέου χρήματα για να χτίσει την περίφημη ροζ βίλα της οδού Αγράμπελης.
Στη χώρα μας οι πολιτικοί διαθέτουν ένα σημαντικό προνόμιο, την ασθενή μνήμη των πολιτών, οπότε όπως αντιλαμβάνεστε δεν υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια επιλογής. Ο οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει Πρόεδρος. Επειδή όμως δεν πρέπει να λησμονούμε ότι μιλάμε για τον ρυθμιστή του πολιτεύματος, το ιδανικότερο θα ήταν να γίνεται προσεκτικότερη αξιολόγηση των προσώπων, αν όμως αυτό δεν είναι εφικτό μήπως θα πρέπει να σκεφτούμε την κατάργηση του θεσμού, μιας και είναι και πολύ δαπανηρός; Μήπως ο θεσμός αυτός είναι πλέον πολυτέλεια;
Φωτό: Harry Klynn on line
O νυν πρόεδρος, τον οποίο με μια εντυπωσιακή άνεση "δανιστή" τον ανεβάζετε και κατεβάζετε, να σας θυμίσω ότι ήταν ο μόνος, εκτός και αν με απατά η μνήμη μου, Έλληνας πολιτικός, που διέκοψε επίσημη επίσκεψη του σε γείτονα χώρα όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με εθνικιστική-ανθελλινική διαδήλωση. Ποιος άλλος το έχει κάνει;
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα σας!
Ποιος ο λόγος ύπαρξης ενός θεσμού βιτρίνας που στοιχίζει ετησίως στο ελληνικό δημόσιο τεράστια κονδύλια???
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είναι ο ρυθμιστής του πολιτεύματος αλλά είτε ο απορυθμιστής του (όταν χρησιμοποιείτε ως πρόσχημα για πρόωρες εκλογές) είτε απλά μια πανάκριβη γλάστρα.
Ας βάλουν στο μέγαρο της Αττικού ένα φίκο και ας πάνε τα savings του προϋπολογισμού εκεί που πραγματικά χρειάζονται...
Ο νυν Πρόεδρος, όσο συμπαθής και να είναι, να θυμίσω ότι δεν έχει προέλθει από παρθενογέννεση. Κουβαλάει "κατορθώματα" ετών.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπό την στιγμή που ο ίδιος είχε δεχθεί να παρουσιαστεί ως δανειστής των χρημάτων προς τον Αντρέα,δεν αντιλαμβάνομαι γιατί πρέπει εγώ να επικρίνομαι.
Το γεγονός ότι απόχώρησε από την Αλβανία, αντιδρώντας ως όφειλε, δεν αποτελεί αντικείμενο ζητωκραυγασμού.Είναι ο ανώτατος άρχων και έτσι, τουλάχιστον, οφείλει να συμπεριφέρεται.
@diamorfotis
ΑπάντησηΔιαγραφήόπως θα κατάλαβες δεν απέχουμε και πολύ στο θέμα.
Είτε θα πρέπει ο ΠτΔ να αποτήσει, ξανά, ουσιαστικές αρμοδιότητες για να μπορεί να ανταποκρίνεται πραγματικά στο ρόλο του ρυθμιστή και να έχει ο λόγος τους ειδικό βάρος, είτε θα πρέπει να καταργηθεί ο θεσμός. Δε γίνεται να πληρώνουμε τόσα λεφτά για τις ανάγκες της Προεδρειας, ούτε να πληρώνουμε τις συντάξεις των απερχομένων.
"Το γεγονός ότι απόχώρησε από την Αλβανία...": Η κίνησή του αυτή και μόνο εμένα μου αρκεί για οποιοδήποτε άλλο αμαρτωλό παρελθόν σχετικά με τα εθνικά θέματα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα βέβαια ας θυμηθούμε και άλλους "άρχοντες" που πήγαιναν μουσαφίριδες (η χρήση της λέξης έχει το σκοπό της..) και οι οικοδεσπότες μας, μας προκαλούσαν και προσέβαλαν με κάθε πιθανό τρόπο. Δεν γύρισε κανένας πίσω.. Αλλά για να λέμε και κάποιες άσχημε αλήθειες εδώ υποδεχτήκαμε γείτονα πρωθυπουργό και στις κοινές δηλώσεις με τον δικό μας, εκείνος έλεγε για εθνική μειονότητα της χώρας του στην Ελλάδα.
Τέλοσπαντων άσχετα τι έκανε με τον Παπανδρέου όλοι οφείλουμε να έχουμε σεβασμό στο Προέδρο της Δημοκρατίας αν όχι ως πρόσωπο αλλά ως θεσμό.
@ Ακης. Σεβασμό σε ενα θεσμό που προσφέρει τι ακριβώς? Να σέβομαι κάποιον επειδή στερεί από το ελληνικό δημόσιο και το ελληνικό νοικοκυριό πακτωλό χρημάτων χωρίς να προσφέρει απολύτως τίποτα?
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό φίλε Ακη λέγεται ραγιαδισμός και όχι σεβασμός. Αν είναι έτσι παλινορθώστε και το βασιλιά και δώστε του ένα σκήπτρο να βλέπει και τις παρελάσεις από το χρυσό του θρόνο...
Και ξανατονίζω ότι δεν έχει να κάνει με το πρόσωπο του ΠτΔ η τοποθέτηση μου... Μου είναι παντελώς αδιάφορο αν η σπάταλη γλάστρα λέγεται Παπούλιας, Καραμανλής, Παπανδρεόυ ή Φούφουτος.
@ Γ.Κ. Νομίζω ότι η επιλογή απόκτησης ξανά ουσιαστικών αρμοδιοτήτων απλά δεν αποτελεί επιλογή... Η κατάργηση του θεσμού είναι μονόδρομος γιατί η ύπαρξή του και μόνο αποτελεί προσβολή σε κάθε σκεπτόμενο πολίτη αυτού του κράτους ειδικά στην παρούσα οικονομική συγκηρία...