Είναι σαφές ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια, τα πράγματα δεν πήγαν καθόλου καλά για τη χώρα και φτάσαμε στο σημείο που φτάσαμε. Όλοι συζητούμε και ψάχνουμε να βρούμε, τι και κυρίως ποιος έφταιξε για την κατάντια μας.
Η πρώτη σκέψη που έρχεται στους περισσοτέρους είναι, ότι φταίνε «αυτοί που έφαγαν τα λεφτά». Ποιοι είναι αυτοί για τους περισσοτέρους; Μα φυσικά οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας.
Η εξήγηση αυτή είναι πολλή βολική, καθώς βάζει αμέσως στο ρόλο του θύτη τους «κακούς» πολιτικούς και ταυτόχρονα αφήνει το ρόλο του θύματος στον καημένο και αδικημένο πολίτη, απαλλάσσοντας τον ταυτόχρονα από την ατομική του ευθύνη για τις πράξεις και παραλείψεις του.
Η φράση και η λογική του «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» είναι λαϊκισμός, σαν να οριοθετούμε αυτό ως το μοναδικό μας πρόβλημα, το οποίο αν λυθεί θα φύγει το ΔΝΤ και θα μειωθεί το δημόσιο χρέος. Δεν απαλλάσσω τους πολιτικούς από τις ευθύνες τους αλλά δεν τους φορτώνω και τη σταύρωση του Χριστού. Τους προσάπτω περισσότερο ανικανότητα και ανεπάρκεια παρά δόλο και διάθεση για κλοπή. Φυσικά όσοι πολιτικοί έχουν διαπράξει αδικήματα θα πρέπει να έχουν και την ανάλογη αντιμετώπιση. Όχι όμως μόνο αυτοί. Εμείς οι πολίτες είμαστε άμοιροι ευθυνών; Μήπως είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι για την κατάντια μας;
Δεν φταίμε και εμείς που τρέχουμε στα πολιτικά γραφεία και ζητάμε να διοριστούμε στο δημόσιο; Δεν φταίμε και εμείς που στις υπηρεσίες μας επιδιώκουμε πλασματικές υπερωρίες; Δεν φταίμε και εμείς που παίρνουμε παράλογα επιδόματα (επίδομα έγκαιρης προσέλευσης); Δεν φταίμε και εμείς που δίνουμε φακελάκια; Δεν φταίμε και εμείς που ζητάμε κοινωνική πολιτική με δανεικά; Δεν φταίμε και εμείς που συνεχίζουμε να καλλιεργούμε τις πελατειακές σχέσεις. Δεν φταίμε και εμείς που ψηφίζουμε όποιον μας τάξει τα περισσότερα;
Η έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κατέδειξε και άλλα πρόσωπα πέραν των πολιτικών που εμπλέκονται σε φαινόμενα κακοδιαχείρισης.. Όποιος τη διαβάσει θα βρει συνδικαλιστή του Υπουργείου Πολιτισμού με καταθέσεις 9.000.000 ευρώ. Θα βρει υπάλληλο του Υπουργείου Υγείας που μετείχε σε 30 επιτροπές, φυσικά με αμοιβή. Θα βρει δηλαδή πρόσωπα που είναι σαν και εμάς: δηλαδή ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι πολιτικοί.
Πέραν της συλλογικής υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Ο καθένας ξεχωριστά πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και να διορθωθεί. Δε θα πρέπει να στεκόμαστε στις απαντήσεις που μας βολεύουν.
Η πρώτη σκέψη που έρχεται στους περισσοτέρους είναι, ότι φταίνε «αυτοί που έφαγαν τα λεφτά». Ποιοι είναι αυτοί για τους περισσοτέρους; Μα φυσικά οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας.
Η εξήγηση αυτή είναι πολλή βολική, καθώς βάζει αμέσως στο ρόλο του θύτη τους «κακούς» πολιτικούς και ταυτόχρονα αφήνει το ρόλο του θύματος στον καημένο και αδικημένο πολίτη, απαλλάσσοντας τον ταυτόχρονα από την ατομική του ευθύνη για τις πράξεις και παραλείψεις του.
Η φράση και η λογική του «φέρτε πίσω τα κλεμμένα» είναι λαϊκισμός, σαν να οριοθετούμε αυτό ως το μοναδικό μας πρόβλημα, το οποίο αν λυθεί θα φύγει το ΔΝΤ και θα μειωθεί το δημόσιο χρέος. Δεν απαλλάσσω τους πολιτικούς από τις ευθύνες τους αλλά δεν τους φορτώνω και τη σταύρωση του Χριστού. Τους προσάπτω περισσότερο ανικανότητα και ανεπάρκεια παρά δόλο και διάθεση για κλοπή. Φυσικά όσοι πολιτικοί έχουν διαπράξει αδικήματα θα πρέπει να έχουν και την ανάλογη αντιμετώπιση. Όχι όμως μόνο αυτοί. Εμείς οι πολίτες είμαστε άμοιροι ευθυνών; Μήπως είμαστε και εμείς συνυπεύθυνοι για την κατάντια μας;
Δεν φταίμε και εμείς που τρέχουμε στα πολιτικά γραφεία και ζητάμε να διοριστούμε στο δημόσιο; Δεν φταίμε και εμείς που στις υπηρεσίες μας επιδιώκουμε πλασματικές υπερωρίες; Δεν φταίμε και εμείς που παίρνουμε παράλογα επιδόματα (επίδομα έγκαιρης προσέλευσης); Δεν φταίμε και εμείς που δίνουμε φακελάκια; Δεν φταίμε και εμείς που ζητάμε κοινωνική πολιτική με δανεικά; Δεν φταίμε και εμείς που συνεχίζουμε να καλλιεργούμε τις πελατειακές σχέσεις. Δεν φταίμε και εμείς που ψηφίζουμε όποιον μας τάξει τα περισσότερα;
Η έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κατέδειξε και άλλα πρόσωπα πέραν των πολιτικών που εμπλέκονται σε φαινόμενα κακοδιαχείρισης.. Όποιος τη διαβάσει θα βρει συνδικαλιστή του Υπουργείου Πολιτισμού με καταθέσεις 9.000.000 ευρώ. Θα βρει υπάλληλο του Υπουργείου Υγείας που μετείχε σε 30 επιτροπές, φυσικά με αμοιβή. Θα βρει δηλαδή πρόσωπα που είναι σαν και εμάς: δηλαδή ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι πολιτικοί.
Πέραν της συλλογικής υπάρχει και η ατομική ευθύνη. Ο καθένας ξεχωριστά πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και να διορθωθεί. Δε θα πρέπει να στεκόμαστε στις απαντήσεις που μας βολεύουν.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου