ΔΑΠ-ΝΔΦΚ & Παπαδομιχελάκης: τέλος εποχής- νέα αρχή

Η θέση του Γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ είναι εδώ και πολλά χρόνια ,σημαντικότατη στο οργανόγραμμα της νεολαίας. Οι λόγοι είναι απλοί. Είναι το μαζικότερο τμήμα πολιτικής νεολαίας στη χώρα, με μέλη της αποκλειστικά φοιτητές και σημαντικές αρμοδιότητες συνδιοίκησης των ΑΕΙ. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως οι «παντοδύναμες» φοιτητικές παρατάξεις του ‘70 λάμβαναν υποπενταπλάσιο αριθμό ψήφων από αυτό που κάθε χρονιά πλέον παίρνει η ΔΑΠ.

Ο Γιώργος Παπαδομιχελάκης έγινε γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ το Σεπτέμβρη του 2009, σε μια περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη. Από κάθε άποψη τα πράγματα ήταν εξόχως αρνητικά. Η ΔΑΠ μαστιζόταν από εσωστρέφεια. Ο τότε πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, Γ. Παπανικολάου ήταν σε μια φάση μετάβασης στην πολιτική του πορεία. Η Νέα Δημοκρατία έπαψε να είναι κυβέρνηση και μπήκε σε μια μακρά περίοδο ανασυγκρότησης. Συνοψίζοντας, από τότε που ανέλαβε ο Παπαδομιχελάκης, έγιναν περισσότερες από δέκα εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες η ΔΑΠ είχε συμμετοχή.

Aναγκαστικά, υπήρξαν πολλές παραλείψεις, καθώς σε περιόδους εκτάκτων οργανωτικών αναγκών όλοι προσβλέπουν στη ΔΑΠ. Κρίνοντας , ωστόσο, από το αποτέλεσμα των φετινών φοιτητικών εκλογών, φάνηκε πως η παράταξη ανταποκρίθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, διατηρώντας τα σημαντικότατα ποσοστά της, ερχόμενη πρώτη για 25^η χρονιά.

Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί που ανέμεναν ένα αρνητικό αποτέλεσμα για τη ΔΑΠ, προκειμένου να το χρεώσουν στη νέα ηγεσία, όπως ο Κώστας Χατζής («επιβάλλεται να επικροτηθεί η απόφαση της νέας διοίκησης της ΟΝΝΕΔ να παραμείνουν στη θέση τους οι Γραμματείς της ΔΑΠ, παρ’ ότι είχαν επιλεγεί από την προηγούμενη διοίκηση. Έτσι, θα έχουν την ευκαιρία να ολοκληρώσουν το έργο τους και να έχουν μετρήσιμα αποτελέσματα της θητείας τους.»), μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, σταμάτησαν να κάνουν οποιαδήποτε νύξη για τους δύο Γραμματείς.

Η παρακαταθήκη , όμως , που αφήνει ο Παπαδομιχελάκης δεν είναι  μόνο ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα. Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές. Η βασική του συνεισφορά είναι πως κινήθηκε σε ένα σαφές πλαίσιο αρχών. Παρά το γεγονός πως υπήρξαν κάμποσες καθυστερήσεις και αστοχίες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Οργάνωση ήταν ακέφαλη για πολλούς μήνες και πως οι ΔΑΠίτες συμμετείχαν υπέρ το δέον στις εσωκομματικές της ΟΝΝΕΔ- κάτι που πολλές φορές ο τελευταίος καυτηρίασε δημοσίως, παρά τον κίνδυνο να γίνει αντιδημοφιλής.

Το σημαντικό είναι πως έπειτα από πολλά χρόνια, ο Γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ είχε ξεκάθαρο πολιτικό λόγο. Αυθεντικά φιλελεύθερο, με αναφορές τόσο στην πολιτική θεωρία όσο και στην καθημερινή πολιτική πράξη. Σε αντίθεση με προηγούμενους Γραμματείς, αυτά που έλεγε  δεν θα μπορούσε να τα είχε πει ο Γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, κάποιος υπεύθυνος ανεξάρτητης παράταξης ή ο επικεφαλής οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας. Μίλησε και έγραψε πάμπολλες φορές για το πρωτείο του ατόμου, το κράτος δικαίου, την οικονομία της ελεύθερης αγοράς, το ομοσπονδιακό μέλλον της Ευρώπης και –κυρίως- για τη μεταρρυθμιστική προοπτική στην ανώτατη εκπαίδευση. Έδινε σταθερά το στίγμα της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης στα ελληνικά πανεπιστήμια.

Αντιλήφθηκε τη σημασία της Κοινωνίας των Πολιτών και γι’ αυτό η ΔΑΠ για πρώτη φορά συμμετείχε τακτικά σε δράσεις εκτός πανεπιστημίου. Ανέλαβε δυναμικές – σε αντίθεση με το παρελθόν- πρωτοβουλίες που απαντούσαν στα φαινόμενα βίας στα ΑΕΙ, στην απαξίωση της ΕΦΕΕ και στην προσπάθεια αδρανοποίησης του νόμου Γιαννάκου από το ΠΑΣΟΚ, απευθυνόμενος ευθέως στον Γ. Παπανδρέου και την Α. Διαμαντοπούλου. Αντιλήφθηκε τη σημασία της Κοινωνίας της Πληροφορίας και κυρίως λόγω της αρωγής του Ανδρέα Παπαμιμίκου, η ΔΑΠ πρώτη από τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις, έβαλε τη συμμετοχικότητα και τα social media στην πρώτη γραμμή των εκλογών. Τέλος, δεν αρνήθηκε ποτέ το δημόσιο διάλογο με τους επικεφαλής των άλλων παρατάξεων.

Πολλές άλλες κινήσεις του ήταν επίσης θετικές, αλλά ανεξαρτήτως αξιολόγησης, ήταν κυρίως πολιτικές. Δεν είναι τυχαίο πως  ήταν σχεδόν ο μόνος θεσμικός από την παλιά ομάδα Παπανικολάου που στήριξε την υποψηφιότητα Παπαμιμίκου. Η ΔΑΠ δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στην πρόταση μετάλλαξης του Κώστα Χατζή σε μια κατεύθυνση που θα την τοποθετούσε στο δεξιό άκρο του πολιτικού φάσματος. Να έρθει δηλαδή σε αντίθεση με την πολυσυλλεκτικότητα που τη χαρακτηρίζει εδώ και δυόμισι δεκαετίες. Αλλά ούτε και ο ίδιος Παπαδομιχελάκης μπορούσε να απομακρυνθεί από τις φιλελεύθερες αρχές. Ανέλυσε διεξοδικά  πού διαφωνεί με τον Χατζή και πού συμφωνεί με τον Παπαμιμίκο. Εξήγησε πως έκρινε πολιτικά, γιατί εάν έκρινε φιλικά, η επιλογή του για την Προεδρία της ΟΝΝΕΔ θα ήταν διαφορετική. Και τελικά, αναλαμβάνοντας τη ευθύνη είπε την επιλογή του δημοσίως στο έκτακτο συνέδριο.

Η μνημειώδης αδυναμία του να παίρνει αστραπιαία αποφάσεις, η εμμονή του σε ακόμα και δευτερεύοντα ζητήματα καταστατικής τάξης, η συνεχής προσπάθεια ιδεολογικής (αυτό-) επιμόρφωσης καθώς και η μηδενική εμπλοκή του σε κρατικές θέσεις, τον έκαναν να δείχνει συχνά αλλιώτικος ή περίεργος στα τότε κλιμάκια διοίκησης της ΟΝΝΕΔ. Ανεξαρτήτως του ότι πλέον πολλοί συμμερίζονται τις απόψεις του, στην αρχή αυτής της πορείας θα πρέπει να ένιωθε μόνος.

Σήμερα, λοιπόν, που τελειώνει η θητεία του, οι συνθήκες είναι  διαφορετικές. Πολλές από τις αλλαγές που έγιναν τις πρότεινε ο ίδιος. Η παράταξη έχει πλέον μια σύγχρονη δομή και κυρίως τη βούληση να αλλάξει, να ανταποκριθεί στις νέες προκλήσεις. Παρά τα λάθη και τις παραλείψεις, η θητεία Παπαδομιχελάκη θέτει ψηλά τον πήχη για το νέο Γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ. Και ασφαλώς, οι προσδοκίες για την επίδοση του πρώην γραμματέα στα νέα του καθήκοντα, είναι μεγάλες.