Από την Παρασκευή 24 Απριλίου 2010, οπότε και ο πρωθυπουργός της χώρας Γιώργος Παπανδρέου (την ημέρα της ονομαστικής του εορτής) ζήτησε την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης από το Καστελλόριζο, πάρα πολλά έχουν γραφεί και ειπωθεί.
Κουβέντες σκληρές, που κάνουν λόγο για την συνολική αποτυχία του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος που επικράτησε στη χώρα μετά το 1975 (η λεγόμενη Μεταπολίτευση). Κουβέντες απαισιόδοξες, που παρομοίαζαν το γεγονός αυτό με το τέλος της χώρας όπως την γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Κουβέντες περισσότερο μετριοπαθείς, σχετικά με το ενδεχόμενο θεραπείας ορισμένων μεγάλων προβλημάτων της οικονομίας μέσω του ΔΝΤ. Αλλά, τέλος, και κουβέντες αισιόδοξες που παρουσίαζαν την επερχόμενη κατάσταση ως αναγκαία ώστε επιτέλους να "πάρει μπρος" η χώρα που βρίσκεται σε ένα χρόνιο τέλμα.
Το γεγονός της προσφυγής στη βοήθεια ενός παγκόσμιου οικονομικού θεσμού, τον οποίο μέχρι πριν λίγο καιρό η πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων αποκήρυττε ως το "απόλυτο Κακό" (με Κ κεφαλαίο), είναι ακόμα αρκετά νωπό ώστε να γίνει μια αντικειμενική και αποστασιοποιημένη εκτίμηση. Πόλυ περισσότερο εφ' όσον δεν είναι ακόμα ορατές οι συνέπειες της στήριξης που θα προσφέρει στη χώρα το ΔΝΤ.
Παρ' όλα αυτά, είναι δυνατόν να προκύψουν ορισμένα βασικά συμπεράσματα, η κατανόηση των οποίων θα αποτελέσει κλειδί για την μετέπειτα ερμηνεία του τι έγινε και του τι θα επακολουθήσει.
α) Το (πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό) μοντέλο της Μεταπολίτευσης χρεοκόπησε οριστικά πλέον. Το τελευταίο διάστημα έρχονται στο φως πολλές έρευνες κοινής γνώμης από τις οποίες προκύπτει πως η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί τις τρεις από τις πέντε κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης ως κύριες υπεύθυνες για τη δραματική κατάσταση της οικονομίας. Επίσης, καθημερινά καταρρέουν οι μύθοι και τα στερεότυπα που επικράτησαν κατά την περίοδο αυτή, ενώ έχει ιδιαίτερη απήχηση τελευταία ο όρος "Νέα Μεταπολίτευση", και ως πολιτικό σύνθημα αλλά και ως κοινωνική ανάγκη για αλλαγές.
β) Η διαχρονική ελληνική "ανομία" και "παραβατικότητα" αποκαλύφθηκε ως η κύρια πηγή δεινών: διαφθορά, προσοδοθηρία, φοροδιαφυγή, "λαθρεπιβατισμός" στην καθημερινή ζωή, συσπειρώσεις με αναδιανεμητικά συμφέροντα που ασκούσαν πίεση στην πολιτική εξουσία για την εξυπηρέτηση των δικών τους ιδιαίτερων συμφερόντων, αναξιοκρατία, αδιαφάνεια, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και κοινωνικού κεφαλαίου κ.ο.κ. Αυτά αποτελούν παθογένειες του δημόσιου βίου που, σύμφωνα με όλο και πιο πολλούς πολίτες, μας οδήγησαν σ' αυτήν την κατάσταση και πρέπει να εκλείψουν, εάν επιθυμείται ένα καλύτερο αύριο για την οικονομία, την κοινωνία και την χώρα. Βέβαια, όταν μιλάμε για συνήθειες οι οποίες έχουν ριζώσει μέσα μας για δεκαετίες, είναι αρκετά δύσκολο να εκλείψουν. Πάντως, αρχίζει και γίνεται κοινός τόπος η ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας και η κατανόηση και αποδοχή της ανάγκης για αλλαγή είναι το πρώτο και σημαντικότερο βήμα για την πραγματοποίηση της (σύμφωνα και με το αντικείμενο της Διοίκησης Στρατηγικών Αλλαγών).
γ) Η πολιτική ηγεσία πλέον πείθει δύσκολα τους πολίτες για τις "καλές προθέσεις" της. Πλέον δεν θα αρκεί να είναι κάποιος "ηθικός" για να κερδίζει την εμπιστοσύνη του κοινού, αλλά θα πρέπει το ήθος του αυτό να αντικατοπτρίζεται σε συγκεκριμένες προτάσεις και πολιτικές που θα βελτιστοποιούν τη συνολική κοινωνική ευημερία (και όχι μόνο την ευημερία ορισμένων "προνομιούχων" ομάδων). Έτσι, ίσως περάσουμε και σε ριζική αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος και των δύο πυλώνων του, σε ανανέωση του πολιτικού λόγου, του τρόπου λήψης αποφάσεων αλλά και γενικότερα του τρόπου άσκησης πολιτικής σε όλα τα επίπεδα (διακρατικό ,εθνικό, περιφερειακό, τοπικό, μίκρο). Η αλλαγή σε επίπεδο πολιτικής μπορεί να πυροδοτήσει και πολλές αλλαγές σε επίπεδο κοινωνίας.
δ) Η θέση της χώρας στο παγκόσμιο στερέωμα θα δοκιμαστεί. Κάτι αναμενόμενο, αφού πλέον είναι προφανές πως οι σχέσεις μας με παραδοσιακούς συμμάχους (την ΕΕ) βασίζονταν στην μονόπλευρη συναλλαγή (παίρναμε πολλά χωρίς να δίνουμε σχεδόν τίποτα), ενώ κάποιοι που μας φαίνονταν ως παραδοσιακοί εχθροί θα προκύψουν ως πρόθυμοι "φίλοι" (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ΗΠΑ, μέσω του ΔΝΤ, αλλά πολύ πιθανόν να προκύψει καμία έκπληξη από την άλλη πλευρά του Αιγαίου). Η εξωτερική πολιτική θα πρέπει να αλλάξει δόγμα και να υιοθετήσει επιτέλους τον ρεαλισμό και την πιο βαθιά ουσία της ρήσης "εθνικόν είναι το αληθές", χαρακτηριστικά που παραδοσιακά της έλειπαν.
Πολλά ακόμα θα μπορούσαν να συμπληρώσουν την παραπάνω λίστα, αλλά η εξειδίκευση πολλές φορές οδηγεί σε απώλεια της ουσίας. Συνολικά προκύπτει πως η χώρα μας θα δοκιμαστεί το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Θα αποδειχθούν σε μεγάλο βαθμό τα αντανακλαστικά της και το εάν θα επαληθεύσει αυτό που είπε κάποτε ο Κάρολος Δαρβίνος: "δεν είναι τα ισχυρότερα των ειδών που επιβιώνουν, ούτε τα πιο έξυπνα, αλλά αυτά που προσαρμόζονται πιο εύκολα στην αλλαγή". Από τώρα θα φανεί εάν είμαστε ακόμα ικανοί ως λαός να επιβιώνουμε στις δυσκολότερες καταστάσεις και να ανακαλύπτουμε διεξόδους στα αδιέξοδα.
Προτού το διαπιστώσουμε όμως αυτό, θα πρέπει να γίνει κτήμα μας σε βάθος η ουσία μιας φράσης του Μακιαβέλι που ηχεί απόλυτα ταιριαστή με την σημερινή κατάσταση: "Δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να αναλάβεις, πιο επικίνδυνο να υλοποιήσεις και πιο αβέβαιο για την επιτυχία του, από το να προσπαθήσεις να θεσμοθετήσεις μια νέα τάξη πραγμάτων". Ή, σε απλά ελληνικά και για να κλείσουμε και όπως ξεκινήσαμε (δηλαδή με ΓΑΠ), "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε".
Ακούστε από το Player (δεξιά) ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (23-04-10) εκπομπή μας, σε δύο μέρη. Εναλλακτικά, κατεβάστε 1o μέρος και 2o μέρος (βίοι αγίων: Άκης Τσοχατζόπουλος, πρώην Υπουργός).
Πολύ σπάνια οι εκλογικές αναμετρήσεις κρίνονται μέσα στην προεκλογική περίοδο, ειδικά όταν πρόκειται για εσωκομματικές εκλογές. Το χιλιοσυζητημένο παράδειγμα των γενικών εκλογών του 1992 στη Μεγάλη Βρετανία παραμένει σχεδόν η μόνη εξαίρεση του κανόνα, αλλά δεν είναι κατάλληλο για την περίσταση. Σε εσωτερικές εκλογές συνήθως η δυναμική υπέρ της μίας ή της άλλης πλευράς είναι δεδομένη πριν την προκήρυξή τους, ακόμα και όταν το είδος της ευνοεί την έκπληξη, όπως αυτό που καθιέρωσε εσχάτως η Νέα Δημοκρατία (εκλογή από δυσκολότερα ελέγξιμο οργανωτικά και σχεδόν απροσδιόριστο εκλογικό σώμα). Όσο ισχυρότερη είναι η δυναμική αυτή, τόσο δυσχερέστερη γίνεται η ανατροπή κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.
Αυτή ακριβώς η δυναμική προϋπήρχε της προκήρυξης των εκλογών ανάδειξης του νέου προέδρου της ΟΝΝΕΔ και ευνοούσε σημαντικά τον Ανδρέα Παπαμιμίκο έναντι των δύο (τότε) αντιπάλων του. Ο νικητής δεν υπερείχε μόνο στα "τεκμήρια προτίμησης" που έδειχνε εδώ και χρόνια το πανίσχυρο και ομοιογενές σύστημα της ΔΑΠ/ΟΝΝΕΔ Θεσσαλονίκης και των μεγάλων μπλοκ Σχολών της Αθήνας (και όχι μόνο), όπου ήταν ηλίου φαεινότερο ότι θα την διατηρούσε σε βαθμό σχεδόν απόλυτο. Δεν ήταν απλά εκείνος που εγγυάτο καλύτερα την αλλαγή σε μία Οργάνωση που επί 6 χρόνια διοικείτο σαν κλειστή λέσχη από το ίδιο σύστημα στελεxών. Τα δεδομένα αυτά υπήρχαν από καιρό. Δεν επιτρεπόταν επί πολλά χρόνια, όμως, να καταγράφονται στις κάλπες, λόγω της ιδιότυπης αντίληψης για την εσωκομματική δημοκρατία που διέθεταν οι προηγούμενες ηγεσίες της ΟΝΝΕΔ, στην οποία συνέτρεχαν η διακοσμητική λογική των ομάδων με την ουσιαστική κυριαρχία των πασάδων.
Ο Παπαμιμίκος ξεκινούσε ως το λογικό φαβορί,καθώς:
-είχε μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα, κάτι που δημιουργούσε ασφαλές δίχτυ προστασίας από τον κίνδυνο που δημιουργούσε η απόφαση αρκετών στελεχών προσκείμενων στο νέο Πρόεδρο της ΝΔ να ενισχύσουν τον Χατζή ή όσων επέλεξαν όψιμα τη διαδικασία αυτή, ώστε να δώσουν κομματικά διαπιστευτήρια και να περάσουν το εσωκομματικό "ποτάμι" του Νοεμβρίου. Πάντα, όμως, ο παλίος και σταθερός πόλος είναι πιο ισχυρός από τον νέο και ετερόκλιτο.
-παρουσίαζε ομαλότερη συνδικαλιστική εξέλιξη σε βάθος χρόνου, καθώς είχε μέχρι σήμερα εξαντλήσει με φυσιολογικό τρόπο το σύνολο της ιεραρχίας της Οργάνωσης, Η υποψηφιότητά του φάνταζε απόλυτα λογική όταν "έφτασε η ώρα". Επιπλέον, το πέρασμά του από όλες τις βαθμίδες της ΟΝΝΕΔ εξασφάλιζε δίκτυο υποστηρικτών από όλο το ηλικιακό φάσμα της ΟΝΝΕΔ.
-διέθετε ισχυρότερο πολιτικό βεληνεκές.
Αυτά τα κατάλαβαν οι άλλοι δύο υποψήφιοι, και προσπάθησαν να τα πολεμήσουν καλλιεργώντας την εικόνα τους. Και τούτο διότι, η κρίσιμη μερίδα του κόσμου που δεν έπαιρνε αρχικά θέση θα έκρινε το νικητή με βάση την εικόνα του επικεφαλής, αλλά και του "κάδρου προσώπων διοίκησης" της Οργάνωσης. Η ίδια η διαδικασία εκλογής από τη βάση έβαζε ως κυρίαρχο το κριτήριο της έντονης προσωποποίησης, καθώς τα ιδεολογικά κριτήρια της ψήφου είχαν ήδη αρχίσει να ξεθωριάζουν από τα τέλη της δεκαετίας του ΄90,για να σαρωθούν πλήρως στα χρόνια του "τυφώνα Παπ". Ιδίως μάλιστα στα νέα μέλη της Οργάνωσης.
Με την προεκλογική δυναμική να τον ευνοεί, δύσκολα ο Παπαμιμίκος θα έχανε τις εκλογές. Άρχισαν, όμως, να διαμορφώνονται κάποιες δευτερεύουσες και υπόγειες τάσεις, που το περιορισμένο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αλλά και η μηδενική σχεδόν χρήση των κεντρικών ΜΜΕ στη διαδικασία αναγκαστικά και τεχνητά διόγκωσαν. Ενώ στην πραγματικότητα δεν μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανατροπή,έπαιξαν το ρόλο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας.Εδώ εντάσσονται οι φήμες για χρίσματα, νοθείες, κινδυνολογία για πτώση του online συστήματος και άλλους μύθους της μικρής πικρής μας ιστορίας.
Η στρατηγική Παπαμιμίκου να διατηρήσει ήπιους τόνους εκμηδένισε την επιρροή των φημών αυτών.Το νεανικό προφίλ του Αξιώτη και η εντύπωση ότι θα συνεισέφερε κάτι νέο προκάλεσαν τοι πρώτο σοβαρό λάθος του Χατζή.Η επιλογή όχι τόσο του ίδιου, όσο αρκετών ανθρώπων που τον υποστήριζαν να επενδύουν στην πόλωση, να επαναφέρουν σκληρά "δεξιά" συνθήματα και ανεφάρμοστα ιδεολογήματα (κρατισμός σε μια εποχή που η χώρα βρίσκεται σε άθλια οικονομική κατάσταση, αναγγελία ουτοπικών πρωτοβουλιών για θέματα δημόσιας τάξης κλπ) αντί να πολεμούν το βασικό μειονέκτημα που είχε η πλευρά Χατζή (οργανωτική υπεροχή Παπαμιμίκου), τον οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια να απευθύνεται κάθε μέρα σε όλο και πιο περιορισμένο ακροατήριο. Από κάποιο σημείο και μετά ο ενδιάμεσος κόσμος απομακρυνόταν, συμμαχώντας είτε με τον Παπαμιμίκο, είτε με τον Αξιώτη και εκμηδένιζε έτσι κάθε πιθανότητα επικράτησης.
Τρεις μέρες πριν τις εκλογές συνέβη κι άλλο λάθος: με άτσαλους χειρισμούς που μάλλον ενορχήστρωναν πρόσωπα του "κύκλου των πασάδων" και στη συνέχεια μάλλον αποδέχτηκε ο ίδιος, αποσύρθηκε η υποψηφιότητα Αξιώτη. Σε μια ανοιχτή διαδικασία επιχειρήθηκε η εξέλιξη που θα ανέτρεπε τη λογική να έρθει άνωθεν.Άνθρωποι που είχαν ανακοινώσει τη στήριξή τους σε έναν υποψήφιο, ξαφνικά ελάχιστες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες ανακοίνωναν ότι μετακινούνταν σε υποψήφιο που επί 3 μήνες... δεν αποδέχονταν. Η εξέλιξη αυτή, χωρίς να καταπολεμά την οργανωτική υστέρηση, δημιούργησε μια εικόνα στημένου παιχνιδιού, κάτι που εκνευρίζει ακόμα περισσότερο τα ανοιχτά εκλογικά σώματα των καιρών μας που έχουν ήδη μια διαμορφωμένη τάση. Δεν παρουσιάστηκε καμία πειστική αιτιολογία γι΄αυτό που συνέβη.Εκεί, νομίζω, ήταν η στιγμή "0" της διαδικασίας. Όχι μόνο δεν είχε ανατραπεί το προβάδισμα Παπαμιμίκου, αλλά το μειονέκτημα που υπήρχε πήγε να θεραπευτεί με κάτι που άνοιγε, σίγουρα μια χαραμάδα στην περιχαράκωση, αλλά δεν πολεμούσε το πρόβλημα.Με την στρατηγική της τεχνητής συγκόλλησης δύο συστημάτων που είχαν αναφορά στο σύστημα ανθρώπων που διοικούσε την ΟΝΝΕΔ έξι χρόνια και με δυνατότητα του Παπαμιμίκου να καταγράψει λόγω της ανοιχτής διαδικασίας την υπεροχή που όλος ο κόσμος ήξερε ότι επί χρόνια το παιχνίδι τελείωνε.
Έχω την αίσθηση, λοιπόν, ότι το παιχνίδι της διαδοχής Παπανικολάου είχε από την αρχή σίγουρο "νικητή" και σίγουρο "ηττημένο". Όσα δευτερεόντα γεγονότα συνέβησαν κατά την προεκλογική περίοδο απλά δεν ήταν αρκετά να θεραπεύσουν το πρόβλημα. Το τελικό αποτέλεσμα οδήγησε αναπότρεπτα στην ήττα ένα σύστημα που ήταν ήδη φθαρμένο, λόγω των πολλών ομάδων, των λίγων πασάδων και της ανύπαρκτης συνοχής. Και, φυσικά, λόγω της έκπληξης που δεν ήρθε.
Διάβασα πολλά άρθρα για τις εκλογές της ΟΝΝΕΔ και το αποτέλεσμά τους. Στα περισσότερα, ο συντάκτης δεν έχει ιδέα για το θέμα. Δεν είναι παράλογο: η ΟΝΝΕΔ ήρθε στην επικαιρότητα λόγω της εκλογής από τη βάση, ενώ πριν λίγοι τη γνώριζαν σε βάθος. Το περίεργο, ωστόσο, είναι η ένταση με την οποία επαναλαμβάνεται η πεποίθηση ότι η αντιπαράθεση των υποψηφίων δεν είχε πολιτικό περιεχόμενο.
Ο Ανδρέας Παπαμιμίκος και ο Κώστας Χατζής έχουν σοβαρές πολιτικές διαφορές. Αυτό δε σημαίνει ασφαλώς πως όλοι όσοι τους στήριξαν συμμερίζονται τις απόψεις τους. Τα φιλικά ή προσωπικά κριτήρια υπάρχουν σε κάθε εκλογική διαδικασία. Όμως, εάν κοιτάξει κανείς προσεκτικά, θα διαπιστώσει τί εκφράζει ο καθένας.
Ο Κώστας Χατζής εκφράζει αντιλήψεις που βρίσκονται στο δεξιό άκρο του πολιτικού συστήματος. Με πολύ μεγάλη συνέπεια και παρρησία. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως δεν τα είπε για ψηφοθηρικούς λόγους.
-Καταφέρθηκε εναντίον των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων. Οι περισσότεροι νόμισαν πως αυτό έγινε διότι ο αντίπαλός του, Ανδρέας Παπαμιμίκος έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με αυτές. Λάθος. Το ανέφερε και διότι ο πολιτικός χώρος από τον οποίο προέρχεται είναι παραδοσιακά καχύποπτος έναντι της Κοινωνίας των Πολιτών. Γι’ αυτούς είναι κάτι που φαίνεται ασαφές, εξωθεσμικό, «αριστερό». Και εθνικά επικίνδυνο σε ορισμένες περιπτώσεις όπου η δράση των ΜΚΟ οδηγεί στην καταγγελία της κρατικής πολιτικής. Αυτό ακριβώς ο Χατζής το έκανε σαφές πολλές φορές, ιδίως στην ομιλία του στην ΚΕ της ΟΝΝΕΔ, στο προσυνέδριο της ΟΝΝΕΔ στα Ιωάννινα κλπ.
-Πιστεύει στον κρατικό παρεμβατισμό. Ο πατερναλιστικός χαρακτήρας του κράτους και στην οικονομία είναι επίσης δομικό στοιχείο αυτής της ιδεολογίας διαχρονικά. Δεν είναι τυχαίο πως ο Κώστας Χατζής από το προσυνέδριο στην Καβάλα είπε περίπου πως θα πρέπει να εμπλακεί το κράτος στον καθορισμό των τιμών και την παραγωγή- εμπορία των αγροτικών προϊόντων. Επίσης, ανέφερε πως θα πρέπει να προτιμώνται τα ελληνικά προϊόντα, και όχι απαραιτήτως με βάση της σχέση ποιότητας- τιμής. Είναι αυτό που κωδικοποιείται ως «οικονομικός εθνικισμός». Στη συνέχεια, μίλησε για σύνδεση ανώτερου- κατώτερου μισθού στο Δημόσιο, πρόταση έντονα αναδιανεμητικού χαρακτήρα, σοσιαλιστική. Και βεβαίως, την προαιρετική τριετή μαθητεία των αποφοίτων της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στο δημόσιο.
-Δεν πιστεύει στη διασπορά της εξουσίας. Που βέβαια είναι μία από τις βάσεις του φιλελευθερισμού. Στο προσυνέδριο στα Ιωάννινα, είπε ότι δεν έχει απορρίψει τα αρχηγικά μοντέλα και πως είναι κατά της ύπαρξης θητείας για τον Πρόεδρο. Ακολούθως, ήταν κατά της αυτοτέλειας της ΟΝΝΕΔ. Γι΄ αυτό το λόγο ήταν αρνητικός στην ύπαρξη ΑΦΜ για την Οργάνωση, προσθέτοντας πως θα πρέπει να λαμβάνει κεντρική χρηματοδότηση αποκλειστικά από τη ΝΔ ή/και συνδρομές μελών. Και ότι το κόμμα θα ασκεί και πολιτικό έλεγχο στη διαχείριση των οικονομικών της. Αυτό ασφαλώς θα σημαίνει πλήρη και καθημερινή εξάρτηση της ΟΝΝΕΔ από το κομματικό στέλεχος (π.χ. το Διευθυντή) που είναι αρμόδιο για την έγκριση κάθε φύσης εξόδων. Την πρόταση αυτή την έθεσε και προς ψηφοφορία στο siteτου.
-Πιστεύει σε μια «απομονωτική» εξωτερική πολιτική. Ο Κώστας Χατζής φαίνεται καχύποπτος απέναντι στην ευρωπαϊκή ένωση. Στο έκτακτο συνέδριο έκανε λόγο για την «Ευρώπη των Εθνών», πάγιο μότο των ευρωσκεπτικιστών και είπε πως οι ΟΝΝΕΔίτες πρέπει να είναι «ευρωσκεπτόμενοι». Φυσικά, τόσο η Οργάνωση όσο και η ΝΔ από καταβολής τους υπήρξαν οι πλέον φιλοευρωπαϊκοί σχηματισμοί στην Ελλάδα. Ζήτησε ακόμη να κλείσουν οι δρόμοι, εάν τα Σκόπια εμμείνουν στην αδιαλλαξία τους, γιατί με αυτό τον τρόπο «θα διαφυλάξουμε την ελληνικότητα της Μακεδονίας μας». Και βέβαια, δε δίστασε να αναφερθεί στο σενάριο που ανακινούν οι πλέον περιθωριακοί, συνομωσιολογικοί κύκλοι περί ανεξαρτητοποίησης της Κρήτης, στο προσυνέδριο του Ηρακλείου.
-Άλλα στοιχεία: Σε περίπτωση νέων δεκεμβριανών, η ΔΑΠ & η ΟΝΝΕΔ, δεν θα είναι παθητικές, θα είναι μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη (αγανακτισμένοι πολίτες), ο Σαλονικίος Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ, θα είναι ο πραγματικός πρόεδρός της (εντοπιότητα), "γραικύλοι- θολοκουλτουριαραίοι- ευρώδουλοι" (αντιδιαφωτισμός)
Ο Ανδρέας Παπαμιμίκος δεν είχε μια τόσο διακεκηρυγμένη ιδεολογική στάση. Πράγμα αναμενόμενό όταν κανείς απευθύνεται σε ένα πολύ μαζικό ακροατήριο και στοχεύει στην απόλυτη πλειοψηφία. Δήλωσε ασφαλώς «κοινωνικά φιλελεύθερος», όπως και όλοι οι ανθυποψήφιοί του, μιας και έτσι αυτοπροσδιορίζεται πλέον η Νέα Δημοκρατία. Ωστόσο, διαβάζοντας κάτω από τι γραμμές θα δει πως πιστεύει ακριβώς τα αντίθετα απ’ ότι ο Κώστας Χατζής. Πως είναι πράγματι ένας «μετριοπαθής» φιλελεύθερος.
-Κοινωνία των Πολιτών & Κοινωνία της Πληροφορίας. Κατανοεί πως εγγύηση για τη διασπορά της εξουσίας σήμερα δεν είναι μονάχα οι κλασικές, θεσμικές λύσεις (π.χ. διάκριση λειτουργιών κλπ). Γι΄ αυτό πρότεινε ευρυζωνικότητα για όλους τους νέους, ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Σε επίπεδο ΟΝΝΕΔ, πρωτοβουλία για livestreamingκαι Livebloggingγια τις συνεδριάσεις οργάνων π.χ. ΚΕ. Και μάλιστα το έκανε πράξη ήδη κατά την προεκλογική περίοδο. Παράλληλα, αναφέρθηκε πολλές φορές στη σημασία της Κοινωνία των Πολιτών.
-Ατομικά δικαιώματα, ελεύθερη οικονομία. Προέταξε την ελευθερία ,τονίζοντας και το αναγκαίο της συμπλήρωμα, την ευθύνη. Μίλησε για κατάργηση των μονοπωλίων, περιορισμό του κράτους και ελευθερία της αγοράς, «όχι όμως και ασυδοσία». Έδωσε δηλαδή την έμφαση στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς, αν και διατήρησε την επικίνδυνη –θεωρώ- επιφύλαξη, όπως είχε τονίσει και ο Γ. Παπαδομιχελάκης προς όλους τους υποψηφίους («..η ασάφεια στον περιορισμό της ελευθερίας είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα. Είναι το εργαλείο όπου στα χέρια κάθε επίδοξου λαϊκιστή διαχρονικά, αποτελεί πολύ επικίνδυνο όπλο…»)
-Ευρωπαϊστής. Μνημόνευσε πολλαπλώς την ευρωπαϊκή παράδοση της ΝΔ και τον Εθνάρχη. Επεσήμανε πως «αγαπάμε την πατρίδα, αλλά δεν είμαστε πατριδοκάπηλοι». Πρότεινε δράσεις της ΟΝΝΕΔ με το ΕΛΚ σε ευρωπαϊκό πλαίσιο.
-Ανοιχτή ΟΝΝΕΔ. Κατανόησε πως η Οργάνωση πρέπει να απογαλακτιστεί από το κόμμα, για να στέκεται μπροστά: ΑΦΜ, νομική προσωπικότητα. Δεν πρότεινε μονάχα τη δημοκρατική εμβάθυνση με την αύξηση των αιρετών από τη βάση οργάνων. Και αυτό είναι πολύ παρήγορο σε μια χώρα που δεν έχει κουλτούρα ελευθερίας και αγνοεί πως δημοκρατία δε σημαίνει μόνον πλειοψηφική αρχή. Αντιθέτως πρότεινε θεσμικές εξισορροπήσεις όπως οι επιτροπές ελέγχου και ο Συνήγορος του Μέλους. Αλλά και πολλαπλούς ελέγχους όπως οι θητείες, η υποχρεωτική δημοσιότητα στις αποφάσεις και τις συνεδριάσεις, οι πολιτικοί και οικονομικοί απολογισμοί.
Αυτές οι θέσεις μας έκαναν να υποστηρίξουμε την υποψηφιότητά του. Καταρχήν, γιατί αντιληφθήκαμε πως εντός μια τέτοιας «Νέας ΟΝΝΕΔ» θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε να εκφράζουμε όσα πιστεύουμε. Και εμείς και όλοι οι άλλοι. Αντίθετα, στην ΟΝΝΕΔ του Κώστα Χατζή –παρά τις άριστες προθέσεις και του ιδίου και ημών- θα ήταν αδύνατο.
Επίσης, τον στηρίξαμε επειδή διαπίστωσαμε ότι ο Ανδρέας Παπαμιμίκος προτείνει πράγματα τα οποία παγίως υποστηρίζουμε. Γι’ αυτό, λοιπόν, είμαι χαρούμενος που εξελέγη νέος Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.
Υπάρχουν στιγμές όπου η σιωπή είναι προτιμότερη. Στιγμές όπου καθένας χρειάζεται να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του. Να αποφασίσει με ψυχραιμία. Να δει με προοπτική, να κοιτάξει το μέλλον. Τώρα που τελειώνει η προεκλογική περίοδος, πρέπει να σιωπήσουμε. Και να αφήσουμε τους ανθρώπους της Οργάνωσής μας, να σκεφτούν με ηρεμία και λογική. Με νηφαλιότητα να κατασταλάξουν σε αυτό που θεωρούν καλύτερο για την ΟΝΝΕΔ.
Πήγα σε όλα τα προσυνέδρια. Συνάντησα κόσμο. Κατέθεσα θέσεις και προτάσεις. Πολιτικές και οργανωτικές. Άκουσα με προσοχή. Συγκρούστηκα. Συμφώνησα. Προσωπικά, έχω σκεφτεί εδώ και καιρό. Έχω βγάλει συμπεράσματα.
Δεν θέλω να υποκαταστήσουμε την αστυνομία όταν «θεωρήσουμε» πως δεν κάνει καλά τη δουλειά της. Πιστεύω στο κράτος δικαίου. Στους δημοκρατικούς θεσμούς.
Δεν θέλω να γίνει όραμά μας η δουλειά στο δημόσιο, η διόγκωση του κράτους. Πιστεύω στις δυνατότητες του καθενός μας. Στην ελεύθερη οικονομία της αγοράς.
Δεν θέλω να είμαστε «ευρωσκεπτόμενοι». Πιστεύω στην παρακαταθήκη του Εθνάρχη Καραμανλή. Στην ομόσπονδη Ευρώπη.
Δεν θέλω μια ΟΝΝΕΔ χειραγωγούμενη, αποκλεισμένη στα δεξιά άκρα. Πιστεύω στο παράδειγμα της ΔΑΠ, σε μια πρωτοπόρα Οργάνωση. Στη Νέα ΟΝΝΕΔ.
Είμαι φιλελεύθερος, αυτές είναι οι πεποιθήσεις μου. Αυτές είναι οι αξίες της παράταξής μας, εδώ και δεκαετίες. Δεν άλλαξαν. Δεν αλλάζουν. Ό,τι δεν εξελίσσεται, όμως, είναι καταδικασμένο να πεθάνει. Θέλω μια Νέα ΟΝΝΕΔ. Όχι ξεχνώντας την παλιά, αλλά εξελίσσοντάς της.
Θέλω μια ΟΝΝΕΔ φιλελεύθερη. Για να υπερασπίζεται την ελευθερία. Με πίστη στη δημοκρατία, στο άτομο και τις δυνατότητές του, χωρίς διακρίσεις.
Θέλω μια ΟΝΝΕΔ ανοιχτή. Για να απευθύνεται σε όλους. Με δημοκρατικές διαδικασίες, λογοδοσία, με σεβασμό στις μειοψηφίες και το μέλος.
Θέλω μια ΟΝΝΕΔ ανεξάρτητη. Για να στέκεται μπροστά από το κόμμα. Με οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια.
Θέλω μια ΟΝΝΕΔ συμμετοχική. Για να αφουγκράζεται καλύτερα, να πετυχαίνει στόχους. Με αναφορά στην Κοινωνία των Πολιτών και την Κοινωνία της Πληροφορίας.
Στήριξα δημοσίως και ξεκάθαρα τον Ανδρέα Παπαμιμίκο. Το έκανα με κριτήρια πολιτικά. Και μόνον. Ήρθαν και μου είπαν διάφορα. Δεν άκουσα τους ψιθύρους. Δεν έδωσα σημασία στη λάσπη. Άκουσα τις απόψεις του. Κι εκείνος τις δικές μου. Συμφωνούμε. Είδα μαζί του ανθρώπους με όρεξη για δουλειά. Είδα πως όπου μπορούσε να γίνει, εφάρμοσε από τώρα ορισμένες αρχές. Έκανε διάλογο. Υιοθέτησε προτάσεις. Συνεργάστηκε όχι με βάση τη φιλία, αλλά τις ιδέες. Χρησιμοποίησε τα νέα μέσα.
Είμαι σίγουρος πως θα κάνει πράξη όσα λέει. Όχι με ευκολία, όχι χωρίς συγκρούσεις. Ο δρόμος της αλλαγής είναι ανηφορικός. Δε γίνεται αλλιώς. Όμως, θα πετύχουμε τη σύνθεση, ενωμένοι για μια Νέα ΟΝΝΕΔ. Τώρα είναι η ώρα της αλλαγής.
Ακούστε από το Player (δεξιά) ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (9-04-10) εκπομπή μας, σε δύο μέρη. Εναλλακτικά, κατεβάστε1o μέρος και2o μέρος (βίοι αγίων: Λιάνα Κανέλλη, βουλευτής ΚΚΕ).
Η ομιλία του Γενικού Γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, Γιώργου Παπαδομιχελάκη στο προσυνέδριο της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα, 27 Μαρτίου 2010. Ακολουθούν το βίντεοκαι η ομιλία απομαγνητοφωνημένη.
Σημεία:
-Το κράτος δεν είναι η λύση. Το κράτος αποτελεί το πρόβλημα.
-Οι νέοι της ΟΝΝΕΔ, η φιλελεύθερη νεολαία της χώρας πρέπει να ζητάμε τον περιορισμό του κράτους
-Δεν μπορούμε να ζητάμε την εργασία για τρία χρόνια στο δημόσιο όλων των αποφοίτων ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της χώρας. Ή την ίδρυση επιπλέον κρατικών οργανισμών ή ακόμα και κρατικών εργοστασίων
-Η διαφθορά πάντοτε υπήρχε και ως ένα βαθμό, πάντοτε θα υπάρχει. Ο μόνος τρόπος είναι να δημιουργήσουμε θεσμούς και ελέγχους.
-Θέλουμε η ΟΝΝΕΔ να έχει το δικό της ΑΦΜ για να μην εξαρτά την ύπαρξή της από τη διάθεση του κόμματος
-Ονομαστικοποίηση και δημοσιευμένοι ισολογισμοί στο ίντερνετ. Για την κεντρική διοίκηση, να υπάρχει ανάρτηση εσόδων-εξόδων realtime όπως γίνεται στη Βρετανία.
-Να επιδιώξουμε να έχουμε ανεξάρτητη κρατική και κοινοτική χρηματοδότηση. Να επιδιώξουμε τη σύνδεση με την αγορά. Δεν τη φοβόμαστε την αγορά.
-Αυτό που έχω να πω είναι ότι από φέτος θα εγκαθιδρυθούν πραγματικές καταστατικές διαδικασίες στην Πάτρα.
-Η μάχη για τη διαπραγμάτευση της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών δεν χωρά μικροπολιτικούς χειρισμούς. Αυτοί οι οποίοι παραβιάζουν την φυσική ιεραρχία της παράταξης, προτάσσοντας το ατομικό ή ομαδικό συμφέρον, καλά θα κάνουν να αναλογισθούν τις ευθύνες τους.
Ομιλία του Γ.Γ. ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΑΕΙ, Γιώργου Παπαδομιχελάκη στο προσυνέδριο της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα -27/3/2010
ΟΝΝΕΔίτισσες, ΟΝΝΕΔίτες, ΔΑΠίτισσες, ΔΑΠίτες,
της Πάτρας και δυστυχώς και όλης της Ελλάδας. Προτού ξεκινήσω θα ανοίξω μια μικρή παρένθεση: θα ήθελα να ευχαριστήσω τον απερχόμενο Πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ, Γιώργο Παπανικολάου, για την ιδιαιτέρως τιμητική κίνηση την οποία έκανε και προ ημερών στην ευρωβουλή κατέθεσε ερώτηση με την πρόταση την οποία είχα καταθέσει σε προηγούμενο προσυνέδριο για το Κουπόνι Εκπαίδευσης, ερωτώντας την ευρωπαϊκή επιτροπή κατά πόσο μπορεί και είναι εφικτό να εφαρμοσθεί το Κουπόνι Εκπαίδευσης στην ευρωπαϊκή ένωση για τη β’ βάθμια και την γ’ βαθμια εκπαίδευση.
Κατά δεύτερον, να ευχαριστήσω τον Ανδρέα Παπαμιμίκο, διότι δημοσίως συμφωνεί με την πρόταση την οποία πάλι σε προηγούμενο προσυνέδριο έκανα, για το Συνήγορο του ΟΝΝΕΔίτη, πράγμα που δυστυχώς δεν το κάνουν οι άλλοι υποψήφιοι, μάλλον από ντροπή, έστω κι αν οικειοποιούνται κατά καιρούς προτάσεις άλλων ΟΝΝΕΔιτών που κάνουν από το βήμα ή από κάπου αλλού, για το μέλλον της παράταξης. Προς Θεού, κύριοι, δεν πρέπει να θεωρείτε ελάττωμα , το να συμφωνείτε με κάποιον απλό ΟΝΝΕΔίτη, όταν αυτός εκφωνεί μιαν ωραία πρόταση, την οποία θεωρείτε εσείς ότι μπορεί να αποδώσει και να προωθήσει την ΟΝΝΕΔ ακόμα πιο πολύ. Ακούστηκε κάτι ακόμα: ακούστηκε κάτι για απειλές προς ΟΝΝΕΔίτες και ΔΑΠίτες. Καλώ τον οποιονδήποτε έχει υποστεί την οποιαδήποτε απειλή, να έρθει και να το καταθέσει δημοσίως. Και το λέω εγώ, γιατί γνωρίζω πολύ καλά το θέμα των απειλών. Έχω ιδία γνώση. Προσωπικά και εγώ και οι συνεργάτες μου, έχουμε υποστεί πάρα πολλές απειλές αυτές τις τελευταίες μέρες. Τόσο για το «πολιτικό» -εντός εισαγωγικών- μας μέλλον όσο και για την ίδια τη σωματική μας ακεραιότητα. Και προφανώς, οι απειλές αυτές δεν προήλθαν από συνεργάτες του Ανδρέα Παπαμιμίκου.
Κατά τα λοιπά –κλείνοντας αυτήν την παρένθεση- θα ήθελα να πω πως είμαι πολύ χαρούμενος που βρίσκομαι στην Πάτρα σήμερα. Αφενός γιατί η ιδιαίτερα μαζική οργάνωση της ΔΑΠ που παρά τα τεράστια προβλήματα που όλοι γνωρίζετε, καταφέρνει και φέρνει αποτελέσματα κι επιτυχίες και αφετέρου επειδή βρίσκομαι εδώ στην αχαϊκή πρωτεύουσα, μια περιοχή η οποία τα τελευταία χρόνια παρά τις δυσχέρειες των προηγούμενων ετών –γνωρίζετε όλοι τα τεράστια ποσοστά ανεργίας κατά τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 και την ολική αποβιομηχάνιση της περιοχής με ευθύνη του κράτους- η οποία πλέον όμως έχει σταθεί στα πόδια της και γνωρίζει μια πολύ σημαντική ανάπτυξη ,και όσον αφορά την επιχειρηματικότητα, αλλά και τις νέες τεχνολογίες. Στον οποίο αυτό δρόμο της ανάπτυξης, πολύ σημαντικό ρόλο έχει παίξει το Πανεπιστήμιό σας, ΔΑΠίτες και ΔΑΠίτισσες της Πάτρας. Που εδώ και 46 χρόνια είναι καθοριστικός αρωγός σε αυτήν την αναπτυξιακή προσπάθεια, τόσο της περιοχής σας , αλλά και όλης της χώρας.
Αναφέρθηκα –όχι τυχαία- στο πόσο σημαντική υπήρξε η συνεισφορά των ιδιωτικών κεφαλαίων στην ανάπτυξη της Πάτρας. Και αυτό γιατί συνδέεται άμεσα με το ρόλο του κράτους, όπως εμείς πρεσβεύουμε διαχρονικά να έχει. Μια ελεύθερη οικονομία της αγοράς με το κράτος ρυθμιστή και όχι παραγωγό. Που θα θωρακίζει τον ανταγωνισμό και θα παρεμβαίνει μονάχα στους κλάδους εκείνους όπου υπάρχει πρόβλημα ανταγωνισμού, προκειμένου είτε να τον εισαγάγει είτε να τον διορθώσει είτε να τον προστατεύσει . Τέτοιοι κλάδοι είναι για παράδειγμα τα λιμάνια ή η μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας. Πρέπει να καταλάβουμε –και πάνω απ΄ όλα να καταστήσουμε στους εαυτούς μας σαφές- ότι το κράτος δεν είναι η λύση. Το κράτος αποτελεί το πρόβλημα. Ακόμη και στην πιο πρόσφατη κρίση, εάν διαβάσετε κάτω από τις γραμμές, κάτω από τις ωραίες επικεφαλίδες διαφόρων άρθρων, θα δείτε ότι πολλοί έγκυροι αναλυτές σημειώνουν, ότι στην ουσία η κρατική παρέμβαση ήταν που δημιούργησε τη φούσκα. Δηλαδή, η έμμεση παρότρυνση της αμερικανικής τότε κυβέρνησης προς τις τράπεζες να χορηγούν αφειδώς δάνεια, οδήγησε στην κρίση της αγοράς των ακινήτων. Δεν ξέρω αν θυμάστε ,αλλά κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, εκεί ’99-2000, με την ελληνική χρηματιστηριακή κρίση. Όπου ο τότε υπουργός Οικονομίας παρότρυνε όλους τους μικροκεφαλαιούχους και μικροεπενδυτές να πάνε να επενδύσουν στο χρηματιστήριο αξιών αθηνών, διότι δεν θα χάναν τα λεφτά τους, διότι η άνοδος της ελληνικής οικονομίας δεν θα είχε σταματημό. Είδατε όλοι τα αποτελέσματα και τα γνωρίζετε πολύ καλά.
Συνάδελφοι,
Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται πίστη στην ελεύθερη αγορά, πίστη στην ιδιωτική πρωτοβουλία, πίστη στους εαυτούς μας. Και δεν μπορεί να υπάρξει ανοιχτή κοινωνία, χωρίς ελεύθερη οικονομία. Ότι κι αν λένε, ακόμη και μέσα στην ΟΝΝΕΔ. Έστω κι αν η ελεύθερη οικονομία δεν αρκεί από μόνη της στο να μας οδηγήσει σε μιαν ανοιχτή κοινωνία. Αλλά οπωσδήποτε, στη σύγχρονη κοινωνία στην οποία ζούμε αποτελεί ένα βασικό και αναπόσπαστο στοιχείο της.
-Η ελεύθερη οικονομία εγγυάται τηνπρόοδο. Το αεροπλάνο, το αυτοκίνητο, το τηλέφωνο, η πενικιλίνη κι ένα σωρό άλλα πράγματα, δεν θα είχαν ανακαλυφθεί. Δεν ανακαλύφθηκαν σε κρατικά εργαστήρια από δημόσιους υπαλλήλους. Είτε μας αρέσει είτε δε μας αρέσει. Ανακαλύφθηκαν από ιδιώτες και χρηματοδοτήθηκαν από ιδιωτικά κεφάλαια. Τα κρατικά θέατρα και τα κρατικά ερευνητικά κέντρα αποτελούν –αν θέλετε- σταγόνα στο ωκεανό στην όλη παγκοσμιότητα. Τα διασημότερα πανεπιστήμια είναι εκείνα τα οποία δέχονται το μίνιμουμ της κρατικής παρέμβασης. Όχι όπως τα δικά μας που ασφυκτιούν, από έναν κρατικό έλεγχο που ασκείται από το εκάστοτε αρμόδιο υπουργείο. Το Ζάππειο, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Ωνάσειο, ποιος τα έφτιαξε; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Πάντως όχι το ελληνικό δημόσιο. Τα έφτιαξαν κεφάλαια ανθρώπων που μόχθησαν, πέτυχαν επαγγελματικά στην ξενιτειά, εκεί όπου μπορούσες να δραστηριοποιηθείς στην ελεύθερη οικονομία και στην ελεύθερη αγορά. Και ως εθνικοί ευεργέτες ήρθαν και έδωσαν στο ελληνικό κράτος, αυτό το οποίο του έλειπε.
-Η ελεύθερη οικονομία εγγυάται τηδημοκρατία. Κανένα –μα κανένα- σοβιετικό τυπογραφείο ή ναζιστικό τυπογραφείο, δεν τύπωσε ποτέ –μα ποτέ- αντιπολιτευόμενη εφημερίδα.
-Η ελεύθερη οικονομία εγγυάται τηνειρήνη. Επί εκατοντάδες χρόνια, όποιος γνωρίζει ελάχιστά από ιστορία, η Ευρώπη μαστιζόταν από πολεμικές συγκρούσεις. Η δημιουργία της ΕΚΑΧ, μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εκεί στα μέσα του 1950, μετέπειτα της ΕΟΚ και της ευρωπαϊκής ένωσης σήμερα, τερμάτισαν τη συγκρουσιακή κατάσταση. Κοινά οικονομικά συμφέροντα, σημαίνει διάλογος, σημαίνει συνεργασία μεταξύ των λαών, σημαίνει –κατά κάποιον τρόπο- ειρήνη.
-Η ελεύθερη οικονομία εγγυάται τηνοικονομική ελευθερία και την προκοπή. Δεν έχει σημασία τίνος γιος είσαι , δεν έχει σημασία από πού προέρχεσαι και κατάγεσαι, αλλά έχει σημασία ότι αυτό που κάνεις , πρέπει να το κάνεις σωστά. Ορίζεις μόνος σου τη μοίρα σου και έχεις τις δυνατότητες για να πετύχεις. Είναι αυτό που λέμε ίσες ευκαιρίες ίσες δυνατότητες για όλους τους έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από πού προέρχονται, τι φίλους έχουν ή τι λεφτά έχουν στο παντελόνι τους.
Εμείς οι νέοι της ΟΝΝΕΔ, η φιλελεύθερη –επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά σ’ αυτά τα προσυνέδρια- νεολαία της χώρας πρέπει να ζητάμε τον περιορισμό του κράτους. Πρέπει να ζητάμε τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και της σπατάλης. Και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να ζητούμε αυτά που σε προηγούμενα προσυνέδρια άλλος υποψήφιος ζητούσε επιτακτικά. Παραδειγματικά θα αναφέρω τα εξής: δεν μπορούμε να ζητάμε την εργασία για τρία χρόνια στο δημόσιο όλων των αποφοίτων ΑΕΙ και ΑΤΕΙ της χώρας. Ή την ίδρυση επιπλέον κρατικών οργανισμών ή ακόμα και κρατικών εργοστασίων. Φανταστείτε μόνο τι θα μπορούσε να συμβεί στην ήδη τρεμάμενη οικονομία μας εάν επιβαρυνθεί με εκατοντάδες χιλιάδες νέους δημοσίους υπαλλήλους αυτή τη στιγμή. Αλήθεια, ποιος μπορεί να θεωρεί –και με ποιο δικαίωμα αντλεί αυτή τη θεώρηση- ότι το σύνολο των νέων αυτής της χώρας ονειρεύεται μια θέση στο δημόσιο; Σας προκαλώ και σας παρακαλώ: μην κρίνετε εξ ιδίων τα αλλότρια. Υπάρχουνε και άνθρωποι , υπάρχουνε και νέοι, οι οποίοι όχι μόνο στη δημόσιο δεν μπήκανε την τελευταία πενταετία, όχι μόνο δεν φίλησαν κατουρημένες ποδιές εξαργυρώνοντας τη θέση που κατείχαν τότε στην ΟΝΝΕΔ, προκειμένου να βολευτούν σε κάποιο υπουργικό γραφείο, αλλά υπάρχουν νέοι, οι οποίοι αγωνίστηκαν στον ιδιωτικό τομέα και αγωνίζονται ακόμη και σήμερα.
Συνάδελφοι και Συναδέλφισσες,
Ο έλεγχος της οικονομίας από το κράτος –στον τόπο μας ιδιαίτερα, αλλά και σε όλο το ανατολικό μπλοκ, όπως γνωρίζετε- γέννησε φτώχια, φόβο και αίμα. Τα πιο προηγμένα κράτη διεθνώς είναι εκείνα που έχουν το μέγιστο δυνατό βαθμό ελευθερίας στην αγορά. Και γι’ αυτό καλώ όλους τους υποψηφίους για την προεδρία της ΟΝΝΕΔ, όταν λένε «όχι στην ασυδοσία της αγοράς» να μας εξηγούν τι εννοούν. Ποια είναι τα όρια. Οφείλουν να είναι συγκεκριμένοι, γιατί η ασάφεια στον περιορισμό της ελευθερίας είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα. Είναι το εργαλείο όπου στα χέρια κάθε επίδοξου λαϊκιστή διαχρονικά, αποτελεί πολύ επικίνδυνο όπλο. Το είδαμε στην Ευρώπη κατά το μεσοπόλεμο το είδαμε και τη δεκαετία του ’80 στην Ελλάδα.
Το κράτος γεννά διαφθορά. Το πολύ κράτος γεννά πολλή διαφθορά. Το κράτος γεννά σπατάλη. Το πολύ κράτος γεννά πολύ μεγάλη σπατάλη. Σε μια πρόσφατη έκθεση –κι εδώ θα πω μια απαγορευμένη λέξη για μερικούς- μιας ΜΚΟ, της «Διεθνούς Διαφάνειας», τα περιστατικά διαφθοράς στην Ελλάδα σε ότι αφορά το δημόσιο τομέα ήταν διπλάσια απ’ αυτά που εμφανίσθηκαν στον ιδιωτικό τομέα. Ενδεικτικό της όλης κατάστασης.
Φίλες και Φίλοι,
Δεν αρκούν οι ηθικολογίες. Δεν μπορούμε να προσευχόμαστε να έρθει η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος ούτως ώστε να σταματήσει να υπάρχει η διαφθορά. Η διαφθορά πάντοτε υπήρχε και ως ένα βαθμό, πάντοτε θα υπάρχει. Ο μόνος τρόπος, στην κυριολεξία, ο μόνος τρόπος για να περιορισθεί είναι να δημιουργήσουμε θεσμούς και ελέγχους. Δεν μπορούμε όμως, να καταδικάζουμε έτσι apriori, το κράτος, και όταν μιλάμε για την ΟΝΝΕΔ να κωφεύουμε. Να σφυρίζουμε, αν θέλετε αδιάφορα. Δεν μπορούμε να στηλιτεύουμε την αδιαφάνεια στο δημόσιο και να μη δεχόμαστε να υπάρξει τάξη στα του οίκου μας. Πρέπει πρώτοι να δώσουμε το παράδειγμα για να είμαστε οι πρώτοι που θα είμαστε αξιόπιστοι.
-Λένε κάποιοι δεν χρειαζόμαστε ΑΦΜ. Αλήθεια; Και πως θα κόβουμε αποδείξεις όταν θα κάνουμε εκδήλωση για ενίσχυση; Ή μήπως θα σταματήσουμε αυτού του είδους τις εκδηλώσεις; Η ανεξαρτησία μας στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική μας αυτονομία. Η αξιοπιστία μας , επίσης, στηρίζεται στη διαφάνεια. Θέλουμε η ΟΝΝΕΔ να έχει ΑΦΜ για να ελέγχονται τα οικονομικά της. Θέλουμε η ΟΝΝΕΔ να έχει το δικό της ΑΦΜ για να μην εξαρτά την ύπαρξή της από τη διάθεση του κόμματος. Δεν θέλαμε τη Γραμματεία Νέας Γενιάς, γιατί θέλουμε η ΟΝΝΕΔ να είναι μπροστά και ξεχωριστά από το κόμμα. Το ίδιο, όμως κύριοι, ισχύει και για το ΑΦΜ. Αναζητούμε το αυτονόητο σ’ αυτήν την περίπτωση.
-Πρέπει και η κεντρική οργάνωση και κάθε τοπική να διαθέτει και να διατηρεί βιβλίο εσόδων- εξόδων. Να ξέρουμε τί παίρνουμε, από πού το παίρνουμε και που το ξοδεύουμε. Εάν το ξοδεύουμε παραγωγικά ή εάν το βάζουμε στην τσέπη μας. Ονομαστικοποίηση και δημοσιευμένοι ισολογισμοί στο ίντερνετ. Για την κεντρική διοίκηση, να υπάρχει –το ‘χω ξαναπεί- ανάρτηση εσόδων-εξόδων realtime όπως γίνεται στη Βρετανία. Και ανά έτος, δημόσιος απολογισμός στα κατά τόπους όργανα. Είτε αυτό είναι Σχολή είτε αυτό είναι τοπική οργάνωση ΟΝΝΕΔ. Δεν είναι δύσκολο. Εδώ και πολλά χρόνια – και τώρα είναι στην δημοσιότητα πάλι- διατηρούνται βιβλία εσόδων- εξόδων από πολλές επιχειρήσεις. Ακόμα πλέον και οι άνθρωποι που είναι στη λαϊκή και πουλάνε εκεί τα οπωρολαχανικά τους, θα διατηρούν βιβλίο εσόδων- εξόδων. Είναι τόσο δύσκολο για εμάς; Αυτό είναι αστείο πράγμα ,ακόμα και να το λέμε.
-Χρειαζόμαστετη θεσμοθέτηση Ελεγκτικής Επιτροπής με τριετή θητεία, χωρίς όμως ανανέωση. Διότι η θητεία πρέπει να υπάρχει και ιδιαίτερα σε αυτό το λεπτό τομέα που άπτεται στα οικονομικά, δεν μας παίρνεινα δημιουργούμε κατεστημένα.Που θα εκλέγεται από το Συνέδριο. Και όσον αφορά τη ΔΑΠ, το ίδιο, αλλά σε ετήσια βάση. Ο ρόλος της Ελεγκτικής Επιτροπής θα είναι η εποπτεία της διαχείρισης των οικονομικών της οργάνωσης.
-Τα μέλη και τα στελέχη πρέπει να μπορούμε εύκολα και με διαφάνεια –αν το θελήσουμε - να χρηματοδοτούμεκαι οι ίδιοι την Οργάνωση. Νομίζω ότι πάρα πολλοί από εσάς θα έχετε γίνει μάρτυρες, που άνθρωποι οι οποίοι πέρασαν από την ΟΝΝΕΔ και τη ΔΑΠ, κι έκαναν μια σπουδαία επαγγελματική πορεία μετέπειτα, θέλησαν να ενισχύσουν οικονομικά την Οργάνωσή μας. Αυτό, όμως, για πιο λόγο να μην το καταστήσουμε πιο απλό και πιο διαφανές; Και εξηγώ: με τον απλούστατο τρόπο, να δημιουργήσουμε μια διαδικασία ανάλογη με αυτήν που υπάρχει όταν αγοράζουμε ένα βιβλίο ή ένα αεροπορικό εισιτήριο στο ίντερνετ.
-Να επιδιώξουμε να έχουμε ανεξάρτητη κρατική και κοινοτική χρηματοδότηση, όπως αυτό γίνεται ακόμη και στα «στεγανά» του ΕΛΚ. Εάν γίνει πράξη π.χ. η πολιτική ακαδημία της ΟΝΝΕΔ, εάν φτιάξουμε βιβλιοθήκες όταν θα αρχίσουμε να κάνουμε σεμινάρια ή άλλες δράσεις που έχουν ανάγκη χρηματοδότησης γιατί να μη ζητήσουμε μια τέτοιου είδους χρηματοδότηση, που όπως προείπα και άλλες πολιτικές νεολαίες ανά την Ευρώπη κάνουν; Αυτό θα πρέπει να το κάνουμε πράξη με όρους διαφάνειας. Και όπως ζητάμε από το κράτος, το ίδιο να κάνουμε κι εμείς
: να δίνουμε σε μια εταιρία ορκωτών λογιστών να αναλαμβάνει να διενεργεί τον έλεγχο, να διαπιστώνει τη σύννομη και λειτουργική χρήση των ποσών και να εκδίδει –αν θέλετε- και δημόσιες εκθέσεις σε ετήσια βάση.
-Να επιδιώξουμε τη σύνδεση με την αγορά. Δεν τη φοβόμαστε την αγορά. Αντίθετα, επιδιώκουμε δράσεις, οι πρωτοβουλίες και οι εκδόσεις μας να καλύπτονται –αν θέλετε- κι από χορηγίες. Για ποιο λόγο για παράδειγμα, σε μια εκδήλωση π.χ. για την οικονομία να μη ζητήσουμε έναν χορηγό επικοινωνίας , ούτως ώστε να μεγιστοποιήσουμε την επικοινωνιακή μας απολαβή από όλο αυτό το θέμα; Πάντοτε, όπως κάνουν και διάφορες συνδικαλιστικές οργανώσεις ή και διάφορες ΜΚΟ. Πάντοτε, όμως, υπό καθεστώς απόλυτης διαφάνειας.
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω δυο κουβέντες για τη ΔΑΠ. Απευθυνόμενος κυρίως στους ΔΑΠίτες από την πληγωμένη παράταξη της Πάτρας. Σαφώς κι υπάρχουν ευθύνες. Σαφώς και υπάρχουν ευθύνες για τη μη τέλεση των διαδικασιών σας για πάνω από δύο χρόνια. Ανέλαβα το Σεπτέμβριο του προηγούμενου χρόνου, σε μια πολύ δύσκολη περίοδο και για τη ΔΑΠ, αλλά όπως αποδείχθηκε και για τη Νέα Δημοκρατία. Φιλοδοξία μου και βασικός σχεδιασμός μου ήταν να ασχοληθώ με το θέμα της Πάτρας. Οι εξωτερικές συνθήκες δυστυχώς δεν το επέτρεψαν. Δεν επέτρεψαν να γίνει η διαδικασία με όρους που επιβάλλουν το Καταστατικό και η δημοκρατική συνείδησή μου. Τόσο εμένα, αλλά και όλων των υπολοίπων ΔΑΠιτών. Αυτό που έχω να πω είναι ότι από φέτος θα εγκαθιδρυθούν πραγματικές καταστατικές διαδικασίες στην Πάτρα. Διότι ανοιχτή οργάνωση, πάνω από όλα και πρώτα από όλα, σημαίνει καθαρές, καταστατικές, δημοκρατικές διαδικασίες και όλα αυτά τα παπαγαλάκια που κατά καιρούς ψιθύριζαν άλλοτε, και άλλοτε φώναζαν, να μεροληπτήσει η κεντρική διοίκηση υπέρ του ενός ή υπέρ του άλλου, καλό θα κάνουν να σωπάσουν.
Τελειώνοντας, θα ήθελα να σας επιστήσω για μια ακόμα φορά να μη φεύγετε από το βασικό στρατηγικό σας στόχο που είναι οι φοιτητικές εκλογές. Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα θα πρέπει να κοιτάξουμε την επερχόμενη μάχη των φοιτητικών εκλογών, να τη δώσουμε με τους καλύτερους δυνατούς όρους, απ’ αυτή τη μάχη δεν περισσεύει κανείς. Είναι η μάχη, κυρίες και κύριοι, ΔΑΠίτισσες και ΔΑΠίτες, που δίνουμε σε επίπεδο κοινωνίας. Από την οποία, όμως, κρίνεται η απήχηση των ιδεών, των αξιών και των αρχών μας. Η απήχηση των οποίων σε καμία περίπτωση δεν θα φανεί και ούτε φαίνεται από την έκβαση αυτής της εμφυλιακής διαμάχης και σύγκρουσης. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο για τις διαπραγματεύσεις που γίνονται αυτήν την περίοδο όσον αφορά την τελική ημερομηνία των φοιτητικών εκλογών. Η μάχη για τη διαπραγμάτευση της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών δεν χωρά μικροπολιτικούς χειρισμούς. Αυτοί οι οποίοι παραβιάζουν την φυσική ιεραρχία της παράταξης, προτάσσοντας το ατομικό ή ομαδικό συμφέρον, καλά θα κάνουν να αναλογισθούν τις ευθύνες έναντι και του εαυτού τους –γιατί κι αυτοί έχουν δώσει μάχες για την παράταξη- αλλά και των γενεών που αγωνίζονται τώρα και των γενεών που έρχονται. Δεν πρέπει να αφήσουμε τη μάχη αυτή και να παραδώσουμε μια ΔΑΠ χειρότερη απ’ ότι βρήκαμε. Δεν χωρούν ατομικά συμφέροντα σε αυτή τη μάχη. Θα πρέπει όλοι να τη δώσουμε συντεταγμένοι για να μπορέσει αυτή η παράταξη να τη δώσει με τους καλύτερους δυνατούς όρους. Και όχι όπως θέλουν αυτοί να επιτύχουν συγκεκριμένα πράγματα. Τους καλώ έστω κι αν λίγο αγαπούν αυτό το οικοδόμημα που κι αυτοί εγώ αναγνωρίζω ότι μόχθησαν για να δημιουργηθεί, να σταματήσουν να πράττουν του κεφαλιού τους. Και να συμπαραταχθούν μαζί μας σε αυτό το δύσκολο αγώνα. Ευχαριστώ πολύ.
Αυτά ήταν, σύμφωνα με το θρύλο, τα τελευταία λόγια του Μήτσου Αυγέρη. Βρισκόταν ταμπουρωμένος επί ώρες μαζί με δύο ακόμα αντιστασιακούς, σε ένα σπίτι στον Υμηττό. ΟιΓερμανοί τούς χτυπούσαν , αλλά οι τρεις νέοι είχαν πολεμοφόδια και δεν παραδίνονταν. Τελευταίος ο Αυγέρης, βγήκε αιμόφυρτος στην πόρτα κι έπεσε νεκρός από τα πυρά, φωνάζοντας.
«Ζήτω η Ελλάδα» φώναξε, γιατί μαχόταν για την εθνική ανεξαρτησία. «Ζήτω ο Ολυμπιακός», γιατί μαχόταν για την ποιότητα ζωής που ο πόλεμος και η κατοχή τού στέρησαν. Επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι έπρεπε να κατακτήσουν τον κόσμο. Για ναέχουν ζωτικό χώρο. Με κάθε τίμημα.
Γιατί αυτό κάνει πάντα ο ολοκληρωτισμός. Έχει «σκοπό» που αγιάζει τα μέσα. Σου λέει πώς πρέπει να ζήσεις. Δε σε αφήνει ελεύθερο να διαλέξεις. Λέει: πρέπει να πιστεύεις στα πεπρωμένα της φυλής. Εάν δεν πιστεύεις, Γυάρο.Λέει: πρέπει να είσαι κομμουνιστής. Αν δεν είσαι, θάνατος.
Αυτό είπαν οι τρομοκράτες στον Μπακογιάννη, στονΆλντο Μόρο και τόσους άλλους. Δυστυχώς, όμως, για να γίνει αντιληπτός ο παραλογισμός πρέπει να πεθάνει και κάποιος Αξαρλιάν, κάποια Κωνσταντίνου και μόλις χθες στα Πατήσια, κάποιος Ναζαφί. Επειδή υπάρχουν αρκετοί στην Ελλάδα που μπορεί να μη συμμερίζονται τον παραλογισμό αυτού του είδους, αλλά δικαιολογούν τους «σκοπούς» και τα μέσα. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη (ΚΚΕ) . Ή η κατάληψη της σχολής είναι μορφή πάλης (ΣΥΡΙΖΑ). Ή αναδιανομή του εισοδήματος σημαίνει κοινωνική δικαιοσύνη (ΠΑΣΟΚ).
Έκαναν πολύ εντύπωση τα λόγια του πατέρα του 15χρονου Αφγανού. Μετά από την πρώτη έκρηξη οργής, ο Μοχάμεντ Ναζαφί έθεσε τα πράγματα στη σωστή τους βάση. Είπε: «οι φασίστες νομίζουν ότι τα δικαιώματα του ανθρώπου μπορούν να καταπατούνται εύκολα». Είπε: «θέλω να δικαστούν». Είπε στους δημοσιογράφους: «Μπήκατε παράνομα στο δωμάτιο της γυναίκας μου. Με ποιο δικαίωμα;» Είπε ακόμα: «οι Ταλιμπάν δεν θέλουν την εκπαίδευση κι εγώ δεν μπορούσα να αφήσω τα παιδιά μου και ακόμη περισσότερο τις κόρες μου, χωρίς εκπαίδευση».
Ο παράνομος μετανάστης Μοχάμεντ Ναζαφί από το Αφγανιστάν υπερασπίστηκε το κράτος δικαίου. Δηλαδή, πως δεν υπάρχουν «σκοποί» που ν’ αγιάζουν τα μέσα. Άρα, όπως είπε, ούτε αυτοδικία ούτε δικαιολογημένο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης ούτε ιερός πόλεμος.Υπάρχει μόνον το πρωτείο του ατόμου και η ελευθερία. Η συμφωνία ότι μπορούμε να διαφωνούμε. Η απουσία καταναγκασμού ανθρώπου από άνθρωπο. Που είναι και το πιο δύσκολο. Γιατί πρέπει να ισορροπήσεις. Που αρχίζει η ελευθερία του ενός και που του άλλου;Δεν είναι άσπρο-μαύρο. Είναι «ίσως». Είναι «να το εξετάσουμε».
Αυτό δεν καταλαβαίνουν κάτι τύποι σαν τον Άδωνι Γεωργιάδη. Που προχθές στην τηλεόραση, προσπαθούσε να συμψηφίσει τις κακουχίες των αστυνομικών με τις αυθαιρεσίες τους. Και κατέληξε: θέλουμε αστυνομία ή δεν θέλουμε; Ναι, θέλουμε, αλλά όχι αυτή που θέλεις εσύ. Όπως είπε καιο Πάσχος. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Θέλουμε αστυνομία που θα εφαρμόζει νόμους. Που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και των θυμάτων και των άλλων. Μέσα σε ένα κράτος που δεν έχει «σκοπούς». Και με πολίτες ή ομάδεςπου δεν θα επιβάλλουν, «σκοπούς». Γιατί , καμία σκοπιμότητα δεν είναι ιερότερη από το δικαίωμα του πολίτη να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του. Όπως είπε κι ο αείμνηστος Εθνάρχης.
Το blog αυτό εκφράζει τις απόψεις των Εγκαθέτων και των Φίλων τους, δημοφιλών μοντέλων και πληρωμένων πρακτόρων διαφόρων ξένων κέντρων, που μάχονται για την επικράτηση του επάρατου φιλελευθερισμού. Οι Εγκάθετοι είναι υπερήφανα μέλη της ΟΝΝΕΔ Παλαιού Φαλήρου. Διατηρούν ,μάλιστα, την ομώνυμη χιουμοριστική εκπομπή επικαιρότητας στο ΥooRadioτης ΟΝΝΕΔ, κάθε Παρασκευή, 9 με 11 το βράδυ.
.jpg)
