Εδώ και αρκετά χρόνια, οι παρατάξεις δε δίνουν κοινά αποτελέσματα για τις φοιτητικές εκλογές. Αυτό είναι γνωστό και συνήθως επισύρει τη χλεύη των ΜΜΕ. Ορθώς, εφόσον δεν υπάρχει Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή της ΕΦΕΕ για να τα εκδίδει εκείνη με επίσημο τρόπο.Δίνουν, όμως, πράγματι διαφορετικά αποτελέσματα οι παρατάξεις; Το μέτρο σύγκρισης που έχουμε είναι καταρχάς εκείνες που δίνουν αναλυτικά (ανά σχολή) και συγκεντρωτικά, δηλαδή η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και η ΠΚΣ.
α) Μικροδιαφορές λόγω σφάλματος: Οι παρατάξεις επιφορτίζουν τα κατά τόπους στελέχη τους με τη συγκέντρωση των αποτελεσμάτων. Λόγω της ώρας και του τρόπου μετάδοσης των αποτελεσμάτων, παρατηρούνται μικροδιαφορές –μίας ή δύο ψήφων- λόγω αβλεψίας. Σε πανελλαδικό επίπεδο, μιλάμε για δύο-τρεις δεκάδες ψήφων. Αυτό δε δημιουργεί πρόβλημα στο αποτέλεσμα.
β) Διαφορές λόγω διαδικασίας καταμέτρησης: Υπάρχουν σύλλογοι όπου τα ΔΣ που έχουν συνεδριάσει για να αποφασίσουν για τη διαδικασία των εκλογών και την έκδοση αποτελεσμάτων, ερμηνεύουν διαφορετικά τον κανονισμό της ΕΦΕΕ. Όπως π.χ. για την τύχη των λευκών: άλλοι τα βάζουν μαζί με τα άκυρα (όπως στις βουλευτικές), άλλοι με τα έγκυρα (που είναι και το ορθό). Όμως και πάλι μιλάμε για μονοψήφιο αριθμό συλλόγων και λίγες δεκάδες ψήφων που μπορούν εύκολα να εντοπισθούν. Φέτος είναι ζήτημα εάν έγινε σε ένα σύλλογο. Αυτό κατά κανόνα δε δημιουργεί πρόβλημα.
γ)Μη αναγνώριση συλλόγων. Υπάρχουν φοιτητικοί σύλλογοι που για διάφορα ζητήματα (κυρίως νομικής φύσης που αφορούν τις σχολές στις οποίες βρίσκονται ή λόγω υπόνοιας νοθείας) δεν αναγνωρίζονται κατά περίπτωση από κάποιες παρατάξεις. Γι’ αυτό δεν τις προσμετρούν στα συγκεντρωτικά τους. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα, αν και πάλι είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι σύλλογοι αυτοί.
δ) Ανεξάρτητα σχήματα. Υπάρχουν παρατάξεις σε κάποιους συλλόγους, οι οποίες είναι αμφισβητούμενο το εάν έχουν ή όχι (έστω, χαλαρή) σχέση με κάποια πανελλαδική φοιτητική δύναμη (π.χ. ΕΑΑΚ , ΑΡΕΝ, ΔΙΚΤΥΟ κλπ.). Το πού θα ενσωματωθούν τα ποσοστά τους, είναι ζήτημα ερμηνείας. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ προσπαθεί να εντάξει το καθένα, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει από τον εκπρόσωπο της ΔΑΠ ή/και της άλλης παράταξης. Η ΠΚΣ, λόγω αντιπαλότητας με τις άλλες αριστερές παρατάξεις, θέτει τις αμφιλεγόμενες περιπτώσεις αυτομάτως στα «λοιπά».
ε) Οι εντυπώσεις.Το κυριότερο: Τα ΜΜΕ μεταδίδουν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών το βράδυ της ίδιας μέρας και μέχρι το πρωί της επόμενης. Μέχρι τότε , όμως, δεν έχουν τελειώσει οι καταμετρήσεις των μεγάλων σχολών (π.χ. Νομική Αθήνας, Πάντειο, Παν. Πειραιά, ΑΣΟΕΕ, ΠΑΜΑΚ κλπ.). Αυτό σημαίνει πως οι παρατάξεις δίνουν συγκεντρωτικά αποτελέσματα, με βάση αυτά που έχουν ήδη συλλέξει. Αφενός λόγω του ότι τα στελέχη της κάθε μιας ακολουθούν διαφορετικό τρόπο μετάδοσης και αφετέρου λόγω του ότι οι παρατάξεις (δεν) θέλουν να δημιουργηθούν πρόωρες εντυπώσεις, δίνουν συγκεντρωτικά αποτελέσματα με την επιλεκτική ενσωμάτωση των σχολών. Αυτό είναι εμφανέστατο τόσο επειδή γράφουν το σύνολο (π.χ. ΠΚΣ 119/200 συλλόγους, ΔΑΠ 92/202 συλλόγους) όσο και επειδή στα αναλυτικά η μία έχει κάποιες σχολές που δεν έχει η άλλη.
*παράδειγμα εξ ιδίας πείρας: στις 22.15 το βράδυ των εκλογών, με βάση τα στοιχεία που είχε η ΔΑΠ σε περίπου 65 συλλόγους (στους 202 περίπου), λάμβανε το ποσοστό του 42,8%. Γνωρίζαμε, όμως, πολύ καλά, πως το τελικό νούμερο θα υπολειπόταν αυτού. Επομένως, προτιμήσαμε να δώσουμε αποτελέσματα σε 50 συλλόγους και ποσοστό κοντά στο 40%, γιατί ξέραμε πως οι εφημερίδες θα έδιναν στη δημοσιότητα ό,τι είχαμε στα χέρια μας εκείνη τη στιγμή. Για να μην τους εκθέσουμε και να μην εκτεθούμε, δώσαμε ένα όσο το δυνατόν μετριοπαθέστερο ποσοστό, ενσωματώνοντας 50 μόνο σχολές από τις 62 που είχαμε εκείνη τη στιγμή διασταυρωμένες.
Συμπέρασμα:
Οι παρατάξεις που δίνουν και συγκεντρωτικά αποτελέσματα και ανά σχολή, δηλαδή αποτελέσματα που μπορούν να επιβεβαιωθούν, δεν έχουν σημαντικές αποκλίσεις. Οι διαφορές είναι περίπου στην κατανομή 1.000 με 2.000 ψήφων σε σύνολο περίπου 100.000 για τα ΑΕΙ. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως σε επίπεδο σχολής, σπανιότατα διαφωνούν οι κατά τόπους εκπρόσωποι για το τελικό τους αποτέλεσμα. Πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα πλασματικό πρόβλημα το οποίο δημιουργείται το βράδυ των εκλογών, λόγω του ότι δεν υπάρχει συντονισμός σε πραγματικό χρόνο. Επιβεβαιώνεται μάλιστα από το γεγονός πως όταν ενσωματωθεί το σύνολο των σχολών, μετά από 3-4 μέρες συνήθως, τα αποτελέσματα των εν λόγω παρατάξεων έχουν μικρές αποκλίσεις.
Πραγματικό πρόβλημα υπάρχει σε λίγες, -μετρημένες στα δάχτυλα του μισού χεριού σχολές- όπου υπάρχουν υπόνοιες νοθείας ή νομιμοποίησης συλλόγου. Επομένως, όταν πρέπει να αναδειχθούν εκπρόσωποι για το Πανσπουδαστικό Συνέδριο (ανασύσταση ΕΦΕΕ) οι κατά περίπτωση παρατάξεις ενίστανται για τη συμμετοχή ή μη των εν λόγω εκπροσώπων. Αυτό πρέπει και μπορεί να λυθεί με αμοιβαίες υποχωρήσεις.
ΗΔΑΠ -ΝΔΦΚγια 25η συνεχόμενη χρονιά είναι η πρώτη δύναμη του φοιτητικού κινήματος. Η φετινή νίκη λόγω της πρωτοφανούς κρίσης που συνταράσσει την χώρα μας έχει μεγαλύτερη σημασία από ποτέ. Επιβεβαιώνει με τον πιο περίτρανο τρόπο ότι η νέα γενιά αντιτίθεται στις λογικές της βίας, του λαϊκισμού και της ισοπέδωσης. Στέκεται απέναντι σε εκείνους που κλείνουν τις σχολές μας, σε εκείνους που με κάθε κόστος προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα στα ελληνικά πανεπιστήμια και την ελληνική κοινωνία.
Για ένα τέταρτο του αιώνα, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι η φωνή της λογικής στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Από την Κομοτηνή έως την Κρήτη και από τα Γιάννενα έως τη Ρόδο, διατηρήσαμε τα μεγάλα ποσοστά μας και πρέπει τώρα να σταθούμε και πάλι αντάξιοι των προσδοκιών για περισσότερη διαφάνεια, περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερη στήριξη στους συμφοιτητές μας. Καλούμε ξανά όλες τις φοιτητικές παρατάξεις σε διάλογο, για την έκδοση κοινών αποτελεσμάτων και ανασύσταση της ΕΦΕΕ, χωρίς όρους και προαπαιτούμενα, όπως και πριν από τις εκλογές. Συγχαρητήρια σε όλους τους αγωνιστές της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης. Συγχαρητήρια σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ψυχή τους για τη νίκη αυτή.
Χιλιάδες χρόνια πριν, η Ελληνική Μυθολογία έκανε την εμφάνιση της, προκειμένου να εξηγηθούν διάφορα υπαρκτά και αλλά μη λογικά γεγονότα και φυσικά φαινόμενα, για τους τότε Έλληνες. Σήμερα ανθεί μια άλλου είδους μυθολογία: για κάθε στραβό που συμβαίνει σ' αυτόν τον τόπο ευθύνονται κάποιοι, οι οποίοι προσδιορίζονται από τον γενικό και νεφελώδη χαρακτηρισμό «ξένοι».
Αυτοί οι «ξένοι» είναι που μας επέβαλαν μέσω ειδικών μηχανημάτων (αεροψεκασμοί, ηλεκτρομαγνητικά κέντρα εκπομπής ακτινοβολίας ελέγχου της σκέψης κτλ) και προπαγανδιστικών μηχανισμών, να ψηφίζουμε αυτούς τους πολιτικούς και τις κυβερνήσεις που μας διοικούσαν τα τελευταία χρόνια. Αυτοί οι «ξένοι» επέβαλαν στον ελληνικό λαό να κατακλύσει το δημόσιο και εμφύτευσαν στον εγκέφαλο κάθε νέου της χώρας, το όνειρο ζωής για μια θέση στο δημόσιο. Αυτοί οι «ξένοι» μας εξανάγκαζαν να ζητάμε κάθε είδους διευκόλυνση (στις περισσότερες των περιπτώσεων τους ζητούσαμε να παραβούν το νόμο) από τους πολιτικούς, με αντάλλαγμα την ψήφο μας στις επερχόμενες εκλογές. Αυτοί οι «ξένοι» μας επέβαλαν ένα τεράστιο, σπάταλο και διεφθαρμένο κράτος. ΑΧ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΞΕΝΟΙ…
Υ.Γ. Μια φορά εκεί που κάθόμουνα με κάτι φίλους ΟΝΝΕΔΙΤΕΣ μας πλησίασε ένας "ξένος", γράπωσε μερικούς και τους υποχρέωσε να δουλέψουν στο δημόσιο, μάλιστα κάποιοι απο αυτούς αναγκάστηκαν και να διοριστούν σε διάφορα υπουργεία και οργανισμούς του δημοσίου...Άμα δεν με πιστεύετε ρωτήστε τους ίδιους! Αν πάλι ρωτάτε για μένα, εγώ ευτυχώς την γλύτωσα! Έτρεξα γρήγορα και του ξέφυγα...
Σε κάθε περίοδο εθνικής πρόκλησης στην ιστορία αυτού του τόπου έβγαιναν στην επιφάνεια ταυτόχρονα και τα πιο ηρωικά και τα πιο αρνητικά ένστικτα του εθνικού μας χαρακτήρα.
Ας πούμε, στον πόλεμο του ‘40 οι κληρωτοί δεν περίμεναν το χαρτί της επιστράτευσης, αλλά εμφανίζονταν μόνοι τους να παρουσιαστούν στις μονάδες τους και στριμώχνονταν στα τραίνα για να φτάσουν στο μέτωπο, ενώ η μάχη της επιμελητείας κερδήθηκε γιατί τις προμήθειες του στρατού τις κουβαλούσαν στα χέρια τους μέσα στα παγωμένα βουνά οι μυθικές«γυναίκες της Πίνδου».Από την άλλη, η Κατοχή έφερε και τους λαδέμπορους, τους μαυραγορίτες και τους κουκουλοφόρους καταδότες.
Σήμερα το έθνος μας περνάει μια ακόμη κρίσιμη στιγμή της ιστορίας του. Ο κίνδυνος μπορεί να μην είναι πολεμικός, αλλά είναι εξίσου επικίνδυνος. Κινδυνεύει ο πυρήνας της καθημερινότητάς μας και το μέλλον της χώρας το ίδιο ακριβώς σαν να βρισκόμαστε σε πόλεμο.Και παρ’ ότι αυτό γίνεται καθημερινά συνείδηση στην ελληνική κοινωνία, μάταια περιμένουμε να δούμε τον κοιμισμένο πατριωτισμό να αφυπνίζεται στις συνειδήσεις των Ελλήνων.Αντίθετα, περισσεύει γύρω μας κάθε μέρα και περισσότερο ο ψευδοπατριωτισμός της ανέξοδης ρητορείας, που κάπως χρήσιμος και ευχάριστος είναι στα καφενεία, αλλά έξω από αυτά δυσκολεύεται να παράξει αποτελέσματα.
Ας δούμε ορισμένα συγκεκριμένα παραδείγματα των παραπάνω.Πριν από λίγο καιρό ο πρωθυπουργός της χώρας, είτε σαν ρητορικό σχήμα, είτε επειδή πράγματι αυτό συνέβη, αναφέρθηκε σε κάποιον ανώνυμο πολίτη, ο οποίος φέρεται ότι τον πλησίασε και του είπε ότι «για τη χώρα δίνω ευχαρίστως τον 14ο μισθό μου».Ποιά ήταν η αντίδραση των ελλήνων πολιτών;
Αν την παρακολουθήσουμε μέσα από το facebook, θα δούμε ότι χιλιάδες έλληνες επέλεξαν να γίνουν μέλη ομάδων λοιδορίας, με γενικό περιεχόμενο «ποιός είναι ετούτος ο μαλάκας που πήγε να δώσει τα λεφτά του στην κυβέρνηση για να μειωθεί το χρέος». Με αντίστοιχες λοιδορίες έγινε δεκτή και η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να ανοίξει λογαριασμό για την μείωση του εθνικού χρέους. Κι έτσι, εκείνος ο «μαλάκας», ακόμη κι αν υπάρχει μάλλον θα πήγε να κρυφτεί.
Επίσης, πριν από λίγο καιρό έλαβε ευρεία δημοσιότητα η αρνητική στάση της γερμανικής κοινής γνώμης στο αίτημα της χώρας μας για δανεισμό και αναδημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες μας σκληρά δημοσιεύματα γερμανικών εντύπων, με πιο χαρακτηριστικό το δημοσίευμα του περιοδικού Focus, αυτό με την Αφροδίτη της Μήλου στην γνωστή προκλητική στάση.
Ποιά ήταν η αντίδραση της ελληνικής κοινής γνώμης;
Αν την παρακολουθήσουμε μέσα από το facebook, θα δούμε ότι χιλιάδες έλληνες επέλεξαν να γίνουν μέλη ομάδων διαμαρτυρίας με τίτλο όπως «να η απάντησή μας στους Γερμαναράδες που δεν μας δανείζουν». Και η απάντηση ποιά ήταν; να γίνουμε 5.000 μέλη, έτσι για να «την σπάσουμε» στους Γερμαναράδες, που «να πάνε βάλουν τα λεφτά τους εκεί που ξέρουν» -κι όχι, βέβαια, εκεί που ξέρουμε εμείς. Χωρίς, ωστόσο, κανείς να μπορεί να εξηγήσει τί ακριβώς έπαθαν οι Γερμανοί, επειδή 5.000 ή και παραπάνω Έλληνες μαζεύτηκαν σε μια διαδικτυακή ομάδα. Και σε τί ωφελήθηκε η χώρα από αυτό.
Από τα παραδείγματα αυτά κι άλλα πολλά μπορεί κανείς να καταλάβει, ότι η πρωτόγνωρη εθνική κρίση που ζούμε είναι η πρώτη κρίση στην ιστορία της λαού μας που, ενώ κινητοποιεί αρνητικά αντανακλαστικά, δεν κινητοποιεί και δεν αφυπνίζει (μέχρι στιγμής) τον αυθεντικό πατριωτισμό, την αλληλεγγύη, τον εθελοντισμό και την ομοψυχία των πολιτών.
Κι αυτό είναι το πιό ανησυχητικό απ’ όλα.Οι Έλληνες αισθάνονται πληγωμένοι και ταπεινωμένοι, φοβούνται για το αύριο, ανησυχούν για την δουλειά τους, τρομάζουν για το μέλλον των παιδιών τους. Και αισθάνονται σαν ένα πελώριο τσουνάμι να αναμένεται από λεπτό σε λεπτό να παρασύρει το βιός τους.
Όμως, αντιμετωπίζουν σαν ανέκδοτο τον «ανώνυμο έλληνα» που (δήθεν ή αληθινά) προσέφερε έναν μισθό «για την πατρίδα». Και την ίδια στιγμή, σαν "καλοί πατριώτες", ξιφουλκούν ανέξοδα, άβουλοι και μοιραίοι, στα καφενεία κατά των ξένων, των Γερμανών και των κερδοσκόπων, που «συνωμοτούν και δεν μας αφήνουν να ζήσουμε όπως ξέρουμε». Και μας καλούν να πετάξουμε έξω -με τις κλοτσιές κιόλας- αυτούς από τους οποίους ζητάμε δανεικά.
Ταυτόχρονα εμφανίζονται σαφή και υπαρκτά δείγματα αντικοινωνικών ατομικών και συλλογικών συμπεριφορών. Από τη μία οι συντεχνίες, σαν να μην συμβαίνει τίποτε, διαγκωνίζονται κλείνοντας δρόμους και λιμάνια για το ποιός θα κρατήσει τα περισσότερα την ώρα που κινδυνεύουμε να τα χάσουμε όλα. Απ’ την άλλη, οι θυρίδες των τραπεζών και οι τράπεζες του εξωτερικού, σαν σύγχρονα κατοχικά μπαούλα, έχουν γεμίσει με χρήμα συμπατριωτών μας, που ξαφνικά θυμήθηκαν την «προφητεία» των πατεράδων μας, που όταν ήμασταν μικροί μας έλεγαν «ε ρε και να ‘ρθει μια κατοχή...».
Η χώρα καταρρέει, ο φόβος σκεπάζει το αύριο, τα καφενεία και οι τηλεοράσεις μαζεύουν Δελαπατρίδηδες, τα μπαούλα γεμίζουν και σε κάθε γωνιά μικροί Λιακόπουλοι αποκαλύτουν "συνωμοσίες". Και το φρένο δεν το πατάει κανείς.
Όλα τα είδαμε και πολλά θα δούμε ακόμη, αλλά «γυναίκες της Πίνδου» ακόμη δεν είδαμε.
Οι μέρες που έρχονται απαιτούν από όλους μας την αρετή της αλληλεγγύης, της ατομικής πρωτοβουλίας και του πατριωτισμού, στον οποίον δεν επαφίεται μόνο η τήρηση του Συντάγματος, αλλά και το μέλλον της χώρας. Και για όλα τούτα δεν αρκεί ένα κλίκ στο διαδίκτυο.
Πριν από μήνες ο Επίτροπος Ανθρώπινων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης είχε δημοσιεύσει ένα κείμενο, σύμφωνα με το οποίο το πιο βασικό σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης είναι να μην επιτρέψουμε να παραβιάζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Το δικαίωμα στη ζωή, στην ελεύθερη μετακίνηση, στην απαγόρευση βασανιστηρίων, στην ειρηνική συνάθροιση, στην ιδιωτικότητα, στην ελεύθερη έκφραση, στην περιουσία, στην εργασία και όλες οι υπόλοιπες κατακτήσεις του σύγχρονου πολιτισμού αποτελούν την πεμπτουσία της ανθρώπινης ιδιότητας.
Τα δικαιώματα αυτά παραβιάζονται σήμερα στο κέντρο της Αθήνας.
Το πρόβλημα είναι πολυδιάστατο και έχει πολλαπλές επιπτώσεις σε διάφορες πτυχές του δημόσιου βίου, αλλά και ατομικά σε κάθε πολίτη στην χώρα.
Οι γενικοί αφορισμοί είναι λάθος. Οι υστερικές αντιδράσεις δεν οδηγούν επίσης πουθενά. Αυτό που χρειάζεται είναι ψυχραιμία και σκέψη. Όσες και όσοι μπορούν να συγκρατήσουν την δυνατότητα να σκέφτονται με καθαρό μυαλό, πρέπει να υπενθυμίζουν με κάθε τρόπο ότι η βία και οι καταστροφές θα μας παρασύρουν όλους πολύ πιο χαμηλά, σε μεγαλύτερη εξαθλίωση, σε δυσμενέστερες συνθήκες.
Χρειάζεται αγώνας, μελέτη και, κυρίως, προτάσεις. Χρειάζονται θετικά μηνύματα, δεν αντέχουμε άλλα "όχι".
Έβλεπα τις προάλλες τη συνέντευξη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στο Mega. Το θέμα ήταν η οικονομική κρίση. Στην εκπομπή αναφέρθηκε η στάση του ΠΑΜΕ, συνδικαλιστικής παράταξης του ΚΚΕ στις πρόσφατες κινητοποιήσεις.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα εθίγη επειδή ο πρώην πρωθυπουργός το εγκάλεσε για τη βίαιη στάση του. Του απάντησε τηλεφωνικώς ο εκπρόσωπος του, Μάκης Μαϊλης. Ο Γιάννης Πρετεντέρης, ρώτησε τον τελευταίο “Το Σύνταγμα πρέπει να γίνεται σεβαστό;”. Και ο τελευταίος απάντησε “Εμείς είμαστε αντίθετοι με το Σύνταγμα. Είναι αντιλαϊκό, το έχουμε καταψηφίσει”. Εδώ πρέπει να διευκρυνιστεί κάτι που σκοπίμως -νομίζω από την πλευρά του παρουσιαστή και όχι του Μαϊλη, που ίσως δεν άκουγε- αποσιωπήθηκε: ο εκπρόσωπος του κόμματος, δεν είπε πως “δε σεβόμαστε το Σύνταγμα” είπε πως δεν συμφωνούν και το έχουν καταψηφίσει. Ο σεβασμός του είναι διαφορετικό πράγμα. Καθένας έχει δικαιώμα να διαφωνεί με το Σύνταγμα και να επιδιώκει την αλλαγή του. Αλλιώς , δεν προβλέπονταν αναθεωρήσεις, αλλά μόνον επαναστάσεις.
Το πρόβλημα, όμως, είναι άλλο. Είναι το τί κάνει στην πράξη το ΚΚΕ. Πολλοί παλαιοί πολιτικοί, επαναπαύθηκαν από τη δήλωσή του 1974 πως δεν σκοπεύει να αιματοκυλήσει ξανά την Ελλάδα. Και ξέχασαν πως τόσο το ΚΚΕ όσο και η ακροδεξιά, μπορεί να μην απειλούν πλέον τη χώρα με εμφυλίους και χούντες, αλλά απειλούν την καθημερινή ποιότητα ζωής και ελευθερία μας.
Το ΠΑΜΕ, τι κάνει; Αποφασίζει μόνο του για εσένα. Καταλαμβάνει το λιμάνι, την Ακρόπολη, τις Σχολές μας. Κλείνει τους δρόμους, κλείνει την είσοδο ξενοδοχείων. Προσοχή: δεν έχει σημασία εάν είναι απλώς μια κάτισχνη μειοψηφία επαγγελματιών συνδικαλιστών. Ακόμη και πλειοψηφία να ήταν -μακριά από μας- πάλι δεν θα είχε αυτό το δικαίωμα.Η ατομική ελευθερία και ο σεβασμός του νόμου ισχύει για όλους.Υποσημείωση: τη “Μεγάλη Βρετανία” δεν την είχαν κλείσει οι κομμουνιστές ούτε στα Δεκεμβριανά του '44 .
Το ΚΚΕ θεωρεί πως κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Ο κομμουνισμός είναι θρησκεία, όπως πίστευε και ο Μπ. Ράσσελ. Δεν αλλάζει στο πέρασμα του χρόνου. Αδιαφορεί για την απήχησή του στο λαό. Επιμένει, ακόμη κι αν όλοι οι άλλοι λένε το αντίθετο. Και κυρίως: υπηρετεί τη δική του υπέρτατη αλήθεια, θυσιάζοντας κάθετι στο βωμό της. Χτες τη ζωή σου. Σήμερα με τις καταλήψεις, τη δουλειά σου, τις σπουδές σου, τη γκόμενά σου.
Ωραία. Επομένως, πρέπει να απαγορεύσουμε στο ΚΚΕ να υπάρχει ή να διαδηλώνει; Όχι, βέβαια. Εμείς δεν είμαστε σαν κι αυτούς. Δεν έχουμε κάποια γενική, υπέρτατη αλήθεια την οποία υπηρετούμε. Ο καθένας ας διαλέξει μόνος του πως θέλει να ζήσει. Αλλά θα σεβαστεί και τους άλλους. Εμείς δεν θεωρούμε πως “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”. Οι κανόνες δεν αντλούν τη νομιμοποίηση τους από τον υπέρτατο σκοπό, αλλά από το σεβασμό της δημοκρατικής αρχής και της ατομικής ελευθερίας. Οι νόμοι είναι ίδιοι για τον καθένα. Γιατί προέρχονται από τον καθένα.
Να σταθμίσει ο δικαστής εάν είναι η διαμαρτυρία νόμιμη. Να συλλάβει η αστυνομία τους καταληψίες-δεν υπάρχει νόμιμη κατάληψη. Εάν οι θεσμοί δε σέβονται τους εαυτούς τους, οφείλουμε να τους εγκαλέσουμε. Όπως και οφείλουμε κάθε μέρα, να δίνουμε πολιτική μάχη για να διαφυλάξουμε τις αξίες της ανοιχτής κοινωνίας έναντι των εχθρών της.
Ή θα είσαι με την ελευθερία ή με τον αυταρχισμό. Και ελευθερία σημαίνει ο σεβασμός του δημοκρατικού νόμου. Επομένως, ας μας κάνει τη χάρη το ΠΑΜΕ να ανέβει στα πεζοδρόμια. Και να αφήσει το δρόμο για εμάς. Θέλουμε να δουλέψουμε, να σπουδάσουμε, να ζήσουμε. Και ο Μαϊλης, ας συνεχίσει να προσεύχεται κάτω από το εικόνισμα του Στάλιν.
Η δύναμη της τηλεόρασης είναι δεδομένη και αδιαμφισβήτητη, το ίδιο και η επιρροή της. Ειδικά, όταν απευθύνεται σε ένα κοινό – φυτό, που βρίσκεται στα όρια της αποχαύνωσης και της φωτοσύνθεσης. Αυτήν την περίοδο η τηλεόραση και οι δημοσιογράφοι βιώνουν τις καλύτερες μέρες τους. Μιλάμε για τη χαρά του άσχετου, την ευημερία του ¨πανεπιστήμονα¨, τη δικαίωση του προπονητή της κερκίδας. Φυσικά, γίνεται αντιληπτό, ότι όλα τα παραπάνω, τα βρίσκουμε στα πρόσωπα των τηλεοπτικών δημοσιογράφων.
Όλοι οι Έλληνες, πλέον, γνωρίζουν και μιλούν για τα επιτόκια, το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα. Μιλούν για την τιμή των spreads, σαν να πρόκειται για τις τιμές των ζαρζαβατικών στους πάγκους της λαϊκής. Μέχρι πρότινος, οι συμπολίτες μας μιλούσαν για αθλητικά, εκδρομές, μαλλιά, νύχια και κώλους. Τώρα η τηλεόραση τους έχει μετατρέψει σε ειδήμονες οικονομολόγους που δίνουν καθημερινές διαλέξεις.
Υπό άλλες συνθήκες η αλλαγή του θέματος των καθημερινών συζητήσεων των Ελλήνων και η ενασχόληση τους με κάτι πιο ουσιαστικό, ίσως να ήταν θετικό γιατί πιθανόν να ακόνιζαν περισσότερο το μυαλό τους και να αξιολογούσαν καλύτερα πολιτικούς και κυβερνήσεις. Το δυστύχημα, όμως είναι ότι τώρα η τηλεόραση έχει μετατρέψει τους Έλληνες σε ψυχωτικούς, καταθλιπτικούς πολίτες, που μιζεριάζουν και ξεροσταλιάζουν μπροστά από το μαγικό κουτί, για να ακούσουν την ανάλυση του κάθε τραγικού δημοσιογραφίσκου, γιατί έτσι νομίζουν ότι θα γίνουν σοφότεροι.
Και επειδή κάθε Έλληνας, που σέβεται τον εαυτό του θέλει τον Αυτιά του, η τηλεόραση λειτουργεί σαν αρντάν, το οποίο μας το προσφέρει αφειδώς η κυβέρνηση, προκειμένου να προπαγανδίζει με την ησυχία της ώστε στο τέλος να μας παρουσιάζεται, ως επιτυχία ότι δεν κόπηκε τελείως ο 13ος και 14ος μισθός.
Είναι βέβαιο πως θα πρέπει να επανεξεταστεί η σχέση πληροφόρησης και κοινού, και επειδή, οι περισσότεροι από εμάς δεν έχουν ούτε τη διάθεση ούτε την κρίση να απαξιώσουν τους ¨παραπληροφόρους¨, τους προτρέπω να κλείσουν την τηλεόραση και την πετάξουν στα σκουπίδια.
Κλείστε την τηλεόραση, πριν φτάσουμε στο σημείο να πουλιούνται τα αντικαταθλιπτικά χάπια στα περίπτερα και να γίνουν φάρμακα ευρείας κατανάλωσης. Προκαλώ και παρακαλώ το ΠΑΜΕ να άρει τον αποκλεισμό τον λιμανιών και να αποκλείσει τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Και όσοι από εμάς έχουν τη δύναμη και την κρίση να την κλείσουν, προτείνω να βοηθήσουν και τους υπόλοιπους. Ανακύκλωση ΤΩΡΑ.
Το blog αυτό εκφράζει τις απόψεις των Εγκαθέτων και των Φίλων τους, δημοφιλών μοντέλων και πληρωμένων πρακτόρων διαφόρων ξένων κέντρων, που μάχονται για την επικράτηση του επάρατου φιλελευθερισμού. Οι Εγκάθετοι είναι υπερήφανα μέλη της ΟΝΝΕΔ Παλαιού Φαλήρου. Διατηρούν ,μάλιστα, την ομώνυμη χιουμοριστική εκπομπή επικαιρότητας στο ΥooRadioτης ΟΝΝΕΔ, κάθε Παρασκευή, 9 με 11 το βράδυ.
