8ο Συνέδριο ΟΝΝΕΔ- Οι αλλαγές

του Γιώργου Καραχάλιου

Στις 18 και 19 Ιουνίου πραγματοποιήθηκε το 8^ο τακτικό Συνέδριο της Οργάνωσης Νέων Νέας Δημοκρατίας με κεντρικό σύνθημα «Όλοι από την αρχή». Ένα συνέδριο που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως ιστορικό, λόγω της πραγματοποίησης του σε μια περίοδο πολιτικής παρακμής και προσπάθειας απόδειξης ότι η συμμετοχή στα κοινά δεν έχει πεθάνει.

Εγώ δε θα χρησιμοποιήσω αυτήν την λέξη, γιατί της δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα. Θα πω όμως ότι ήταν ένα συνέδριο άκρως σημαντικό και ενδιαφέρον. Ήταν ένα συνέδριο με άρτια οργάνωση, με εκτεταμένη χρήση των νέων τεχνολογιών, με εντυπωσιακά γραφιστικά, με καλές τοποθετήσεις συνέδρων, μα πάνω απ’ όλα άκρως σημαντικό γιατί επέφερε κομβικές αλλαγές στο καταστατικό λειτουργίας της οργάνωσης. Αλλαγές, οι οποίες είναι ικανές να δώσουν μεγάλη ώθηση και πνοή στην οργάνωση. Είναι μια προσπάθεια μετεξέλιξης τόσο των δομών όσων και των στελεχών της οργάνωσης. Είναι, επομένως, σημαντικό να παρουσιαστούν τα βασικά σημεία  των αλλαγών.

1.   Καθιερώνεται το νέο όργανο του Πολιτικού Συμβουλίου. Το Πολιτικό Συμβούλιο συγκροτείται με απόφαση του Προέδρου της ΟΝΝΕΔ και αποτελείται από 15 Τομεάρχες Πολιτικής Ευθύνης. Το ειδικό αντικείμενο κάθε Τομεάρχη καθορίζεται με ειδική απόφαση του Προέδρου της ΟΝΝΕΔ. Το Πολιτικό Συμβούλιο συντονίζει ο Υπεύθυνος Πολιτικού Σχεδιασμού. Μεριμνά για την  παραγωγή πολιτικής ανά τομέα Πολιτικής Ευθύνης και εκτελεί την επικοινωνιακή διαχείριση θεμάτων της επικαιρότητας και τον κεντρικό σχεδιασμό των δράσεων της οργάνωσης. Οι Υπεύθυνοι των Τομέων συμμετέχουν και στον αντίστοιχο Τομέα του Κόμματος, έχουν την ευθύνη του συντονισμού της παραγωγής προτάσεων, λόγου και δράσεων στον τομέα τους, και βρίσκονται σε συνεργασία με τις ανά Νομαρχιακή Οργάνωση θεματικές οργανώσεις.

2.   Ιδρύεται η Πολιτική Ακαδημία της ΟΝΝΕΔ. Το αργότερο μέχρι το τέλος του 2010, ιδρύεται η Πολιτική Ακαδημία Επιμόρφωσης Στελεχών. Η Ακαδημία λειτουργεί υπό την αιγίδα της Κεντρικής Διοίκησης και η διοικητική δομή και στελέχωσή της καθορίζονται με αποφάσεις του Προέδρου της ΟΝΝΕΔ. Αναλαμβάνει την προγραμματισμένη και τακτική ιδεολογική και πολιτική επιμόρφωση των μελών της ΟΝΝΕΔ,  με κάθε πρόσφορο τρόπο και μέσο (διοργάνωση σεμιναρίων πολιτικού προβληματισμού, ανοιχτών συζητήσεων για τα σύγχρονα ζητήματα κλπ) με τη συμμετοχή διακεκριμένων ακαδημαϊκών, πολιτικών και επαγγελματιών από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει, επίσης, την εποπτεία των εκδόσεων της Οργάνωσης.

3.   Μειώνεται ο αριθμός των μελών της Κεντρικής Επιτροπής. Η Κεντρική Επιτροπή συγκροτείται από τον Πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ. και 150 μέλη που εκλέγονται από το Συνέδριο από ενιαίο πίνακα. Η θητεία των μελών της Κεντρικής Επιτροπής διαρκεί μέχρι το επόμενο τακτικό Συνέδριο. Επίσης,  θεσπίζεται όριο δύο θητειών για τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Σημειώνεται ότι η Κεντρική Επιτροπή μέχρι τώρα απαριθμούσε 180 μέλη.

4.    Καταργείται η ποσόστωση των γυναικών στην Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ. στην περίπτωση κατά την οποία υπάρχουν υποψηφιότητες.

5.    Οι Πρόεδροι των Νομαρχιακών Επιτροπών της ΟΝΝΕΔ. δεν έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι για τις θέσεις του μέλους της Κεντρικής Επιτροπής ΝΔ και ΟΝΝΕΔ. Δύναται να συμμετέχουν με δικαίωμα λόγου στις συνόδους της Κεντρικής Επιτροπής, χωρίς δικαίωμα ψήφου.

6.   Καθιερώνεται η μία και μοναδική θητεία για τον Πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ.

7.   Καθιερώνεται η Συντονιστική Οργάνωση Περιφέρειας. Με βάση το νέο αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας και κατ΄ αναλογία προς το προηγούμενο άρθρο, η Οργάνωση Περιφέρειας αποτελεί την τρίτη βαθμίδα της Περιφερειακής Οργάνωσης. Μέλη της είναι οι Πρόεδροι Νομαρχιακών Επιτροπών. Η Ολομέλειά τους αποτελεί και το μοναδικό όργανό της. Έχει επιτελικό και συντονιστικό ρόλο. Οι αρμοδιότητές της ρυθμίζονται από τον Κανονισμό Περιφερειακής Οργάνωσης.

8.    Η Τοπική Πολιτική Επιτροπή αποτελεί, πλέον, την πρωτοβάθμια οργανωτική μονάδα της ΟΝΝΕΔ. Σε κάθε Δήμο λειτουργεί μόνο μία Τοπική  Πολιτική Επιτροπή, εκτός από τους μεγάλους Δήμους της χώρας όπου θα λειτουργεί μία Πολιτική Επιτροπή ανά δημοτικό διαμέρισμα.

9.   Καθιερώνεται η Ανεξάρτητη Ελεγκτική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ. Η Ελεγκτική Επιτροπή ασκεί πλήρη εποπτεία στη διαχείριση των οικονομικών της οργάνωσης.  Συντάσσει ανά εξάμηνο έκθεση ελέγχου, την οποία απευθύνει στον Πρόεδρο και το Εκτελεστικό Γραφείο της ΟΝΝΕΔ.

10.                     Θεσμοθετείται ο ανεξάρτητος θεσμός του Συνήγορου του Μέλους. Στόχος είναι να εγγυηθεί την τήρηση του καταστατικού, την προστασία των δικαιωμάτων των μελών, τις διαδικασίες διαβούλευσης και τη μεσολάβηση μεταξύ μέλους και διοίκησης. Εκλέγεται από την Κεντρική Επιτροπή της ΟΝΝΕΔ με θητεία. Ο εκλεγμένος Συνήγορος εκπίπτει από κάθε άλλη κομματική θέση πλην εκείνης του μέλους της Οργάνωσης. Ο Συνήγορος του Μέλους έχει λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία. Δεν έχει αποφασιστικές αρμοδιότητες, αλλά μόνο γνωμοδοτικές.

Πρόκειται για αλλαγές που έχουν στόχο να καταστήσουν πιο εξωστρεφή την οργάνωση και σκοπό να την πολιτικοποιήσουν ακόμα περισσότερο (πολιτικό συμβούλιο και πολιτική ακαδημία στελεχών). Έχουν φιλελεύθερο πνεύμα (κατάργηση ποσόστωσης γυναικών) και δημιουργούνται αντίβαρα έναντι στην εξουσία του προέδρου (ανεξάρτητος θεσμός του συνηγόρου του μέλους και ανεξάρτητη ελεγκτική επιτροπή, θητείες, ασυμβίβαστα).

Το στοίχημα όμως είναι οι αλλαγές αυτές και οι καλές προθέσεις και ιδέες της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ να γίνουν πράξη. Στοίχημα επίσης είναι η οργάνωση να γίνει πιο ουσιαστική και να αποκτήσει ενεργό ρόλο στην κοινωνία, γιατί οι πολιτικές νεολαίες και ειδικά η ΟΝΝΕΔ έχουν προσφέρει διαχρονικά πάρα πολλά στην κοινωνία και στη δημοκρατία. Εκτιμώ, πως το 8 τακτικό συνέδριο της ΟΝΝΕΔ μπορεί και να είναι ένα σημείο εκκίνησης επιστροφής των νέων στην πολιτική.

Για την ανωνυμία στα blogs

Επειδή τις προάλλες είχαμε μια συζήτηση με φίλους, σχετικά με την ανωνυμία στα blogs, ανεβάζω το παρακάτω ποστ. Γράφτηκε πριν από μήνες ως ένα κείμενο εκλαϊκευτικό, που δεν απευθύνεται σε νομικούς, αλλά ως σχετικό με την τότε πρωτοβουλία του Υπουργείου Εσωτερικών και του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Ως εκ τούτου έχει κάποιες απλουστεύσεις και ενδεχομένως να χρειάζεται ένα update, αλλά νομίζω πως παραμένει χρήσιμο:

«Τα ξύλα και οι πέτρες μπορούν να σπάσουν τα κόκαλά μου, αλλά οι λέξεις δεν μπορούν να με βλάψουν» λέει μια αμερικάνικη παροιμία. «Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει, και κόκκαλα τσακίζει», λέει μια ελληνική. Είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος. Εκφράζουν την αξία της ελευθερίας της έκφρασης, αλλά και την ενδεχόμενη σύγκρουση της με μια σειρά εξίσου σημαντικών ατομικών δικαιωμάτων.

Στο πιο μοντέρνο μέσο επικοινωνίας, το διαδίκτυο, η σύγκρουση αυτή είναι εξόφθαλμη στα μπλογκς. Τα ιστολόγια ανοίγουν νέους ορίζοντες για την ελευθερία της έκφρασης ,αλλά παράλληλα, πολύ συχνά διαπιστώνουμε ότι διάφορα πρόσωπα λοιδορούνται και προσβάλλεται η τιμή και η υπόληψή τους από τα ιστολόγια. Οι αρχές αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν τέτοιες υποθέσεις με τα νόμιμα μέσα που ήδη διαθέτουν και συχνά σημειώνουν επιτυχίες. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αρκετές υποθέσεις όπου ο δράστης ,κρυμμένος πίσω από την ανωνυμία, παραμένει ασύλληπτος. Αυτό, βέβαια, συνήθως δεν αφορά περιπτώσεις (π.χ. απειλές κατά τη ζωής) όπου επιτρέπεται η άρση απορρήτου, αλλά εγκλήματα κατά της τιμής, όπως η απλή και συκοφαντική δυσφήμιση.

Η άρση του απορρήτου, που προτείνεται από ορισμένους, θα έδινε άμεσα λύση στο πρόβλημα. Όμως, το να άρουμε το απόρρητο είναι ένας πολύ σοβαρός περιορισμός των ατομικών δικαιωμάτων που δεν μπορεί να εφαρμοστεί, ειδικά όταν οι Αρχές έχουν στη διάθεσή τους, άλλα, αποτελεσματικά νόμιμα μέσα. Το μέτρο αυτό, αν εφαρμοστεί γενικά, δεν θα είναι αναλογικό, αρά θα βρίσκεται σε αντίθεση με το Σύνταγμα ,το ευρωπαϊκό και το κοινοτικό δίκαιο. Επομένως, δεν μπορεί να ψηφισθεί μια διάταξη  όπου θα προβλέπει ότι το απόρρητο μπορεί να αρθεί σε κάθε περίπτωση αδικήματος.

Η ιεράρχηση των ατομικών δικαιωμάτων, δηλαδή εν προκειμένω το να θέσουμε κατ’ αρχήν την ελευθερία της έκφρασης κάτω από τα προαναφερθέντα δικαιώματα, απαγορεύεται κατηγορηματικά στο φιλελεύθερο πολίτευμα. Στόχος είναι η εναρμόνιση , «το συνταίριασμα» κατά περίπτωση, των δικαιωμάτων, έτσι ώστε όλες οι πλευρές να προστατευθούν με τους λιγότερους δυνατούς περιορισμούς[i].

Επιπλέον, τα ιστολόγια δεν μπορούν να θεωρηθούν ότι ανήκουν στα κλασικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κινούνται στη γκρίζα ζώνη μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Εμπεριέχουν απόψεις, βιώματα, ιδέες, «προσωπικές εξομολογήσεις» κ.α[ii]. Επομένως, εφόσον συνδέονται άμεσα με προστατευόμενα μέρη της προσωπικότητας του «ιστολόγου», δεν μπορούν να υπαχθούν σε κάθετη κατηγοριοποίηση (π.χ. ενημερωτικού τύπου ή μη) και άρα ούτε και αναλογικά στις διατάξεις περί τύπου –πέραν των άλλων εξίσου σοβαρών επιχειρημάτων, όπως π.χ. περί διαφορών στην επιχειρηματική διάρθρωση[iii].

Ακατάλληλα μέτρα που προτάθηκαν

α) Η γνώμη ότι καταρχήν το απόρρητο δεν ισχύει στο διαδίκτυο είναι λανθασμένη: η φύση διαφόρων διαδικτυακών υπηρεσιών (π.χ. ταχυδρομείο, τηλέφωνο) καταδεικνύει το εξωπραγματικό της θέσης. Ακόμη, η αναφορά στον ιδιωτικό βίο και τα προσωπικά δεδομένα των bloggers όπως παραπάνω, αρκεί για να παύσει κάθε συζήτηση[v].

β) Η «επωνυμοποίηση» των ιστολογίων[vi] επίσης δεν λειτουργεί και γι’ αυτό πολύ σωστά, ο (τότε) Υπουργός Δικαιοσύνης (Ν.Δένδιας) την απέρριψε κατηγορηματικά. Πάντοτε κάποιος θα μπορεί εύκολα να φτιάξει μια σελίδα κάπου στον παγκόσμιο ιστό, όπου δεν θα είναι υποχρεωμένος να δηλώσει το όνομά του. Κι επίσης, είναι ανεπίτρεπτο στο κράτος δικαίου, ορισμένοι να θεωρούνται ύποπτοι εκ των προτέρων –και για αυτό να δηλώνουν την ταυτότητά τους- ή να διαχωρίζονται οι πολίτες ανάλογα με το κατά πόσον είναι πρόθυμοι να συναλλαγούν με το κράτος , παραχωρώντας κομμάτια της ιδιωτικότητάς τους[viii].

Οι παραπάνω προτάσεις είναι ασύμβατες με την εθνική, κοινοτική και ευρωπαϊκή νομοθεσία. Επιπλέον, σε επικοινωνιακό επίπεδο, οι bloggers αποκτούν μέρα με την ημέρα σημαντική επιρροή, που δεν μπορεί να την αγνοήσει κανείς[ix]. 

Οφείλουμε, όμως, να μην κλείνουμε τα μάτια: υπάρχει ένα κοινωνικό αίτημα για προστασία από την ασυδοσία ορισμένων ιστολογίων, εφόσον το υπάρχον πλαίσιο θεωρείται ανεπαρκές. Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (Έκθεση Mikko-Ψήφισμα Ευρωβουλής)[x] ,προτάσσοντας την ανάγκη ανάληψης δράσης από τις αρχές και την κοινωνία των πολιτών, χωρίς όμως την υιοθέτηση ενός ευρωπαϊκού «blogονόμου».

Προτάσεις

Λύσεις μαγικές που να μπορούν να λειτουργήσουν άμεσα και αποτελεσματικά, δεν υπάρχουν . Γι’ αυτό, η ανοιχτή δημόσια διαβούλευση είναι αναγκαία. Περισσότεροι συμμετέχοντες, σημαίνει περισσότερα μυαλά και περισσότερες προτάσεις,  επομένως η εύρεση λειτουργικής λύσης γίνεται πιο πιθανή. Σε αυτήν ,άλλωστε την παραδοχή, βασίζεται ολόκληρη η λειτουργία της δημοκρατίας. Η διαβούλευση πρέπει να γίνει με ρητούς και δεσμευτικούς κανόνες για όλους, γνωστούς από πριν. Να συμμετάσχουν οι αρχές (Υπουργεία, Δικαιοσύνη, Αν. Αρχές κ.α.) , φορείς, αλλά και όσοι πολίτες κρίνουν πως τους αφορά. Ένα καλό ελληνικό πρότυπο όπου εφαρμόζονται όλες οι σύγχρονες αναγκαίες αρχές είναι ο Κανονισμός Δημόσιων Διαβουλεύσεων της ΕΕΤΤ[xi].  Ειδικότερα:

1. Διεξαγωγή ανοιχτής δημόσιας διαβούλευσης για το θέμα, με συμμετέχοντες αρχές, φορείς, αλλά και όσους πολίτες κρίνουν πως τους αφορά, με σαφές πλαίσιο και χρονοδιάγραμμα

2. Άρση του απορρήτου για διακρίβωση της ταυτότητας του υπόπτου μπλόγκερ, σε ιδιαίτερες περιπτώσεις συκοφαντικής δυσφήμισης, εφόσον εξαντλήθηκαν τα άλλα νόμιμα μέσα, η πράξη έγινε κατ’ εξακολούθηση και ήταν σημαντικής έντασης

3. Ενθάρρυνση της ίδρυσης μιας ομάδας φιλικού διακανονισμού διαδικτυακών διαφορών, τύπου αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας (όπως αντίστοιχα π.χ. ο Τραπεζικός Μεσολαβητής) που θα φιλτράρει –όχι δεσμευτικά, αλλά καθοριστικά- τις υποθέσεις πριν φτάσουν στη δικαιοσύνη

4. Υπογραφή μνημονίων συνεργασίας την κυβέρνησης και των αρμόδιων αρχών με τους παρόχους υπηρεσιών ιστολογίων (π.χ. wordperss, google κ.α.) προκειμένου να υπάρχει διαφανές και σαφές πλαίσιο συνεργασίας για λόγους προστασίας-αποτελεσματικότητας-ταχύτητας

5. Περαιτέρω θεσμική θωράκιση των σχετικών Ανεξάρτητων Αρχών (π.χ. Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, Αρχή Διασφάλισης Απορρήτου Επικοινωνιών κ.α.)

Η μεγαλύτερη εγγύηση για τη λύση του προβλήματος είναι η συμμετοχή της Κοινωνίας των Πολιτών, η αμοιβαία εμπιστοσύνη και ο δημόσιος διάλογος. Χωρίς προαπαιτούμενα και με δεδομένο βάθος χρόνου.

φωτό: laughing squid, tarop

---

[i] Θεμελιώδης αρχή, π.χ.: Μάνεσης, Αρ., Αι εγγυήσεις τηρήσεως του Συντάγματος,, Ι, [1956,Νομικόν] 206 επ., 240 επ. και Χρυσόγονος,Κ., Ατομικά & Κοινωνικά Δικαιώματα,[ 2^η εκδ., Εκδ.Αντ.Σάκκουλα,2002], 102-105

[ii] «Διφυής χαρακτήρας» : τα blogs ως  πλαίσια ατομικής ενάσκησης της ελευθερίας της έκφρασης, όσο και ως πεδίο χρήσης υπηρεσιών ηλεκτρονικής επικοινωνίας και διαθέσιμων στο κοινό τηλεπικοινωνιακών δικτύων >http://www.datpro.gr/library/downloads/Docs/Documents/104_2008%20%CE%94%CE%99%CE%91%CE%92%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%95%CE%A5%CE%A3%CE%97%20%CE%95%CE%A5%CE%A1%CE%A9%CE%92%CE%9F%CE%A5%CE%9B%CE%97%CE%A3%20%CE%93%CE%99%CE%91%20%CE%A4%CE%91%20BLOGS.pdf παρ.2.4

[iii] 4980/2009 Πολ.Πρωτ.Πειρ.

[v] Αναλυτικά, στην απόφαση Κοπλαντ (Coplant) εν. Ην. Βασιλείου - 62617/00 [2007] EΔΔΑ 253 (3 Απριλίου 2007)

[vi] η a priori δήλωση της ταυτότητας του διαχειριστή του ιστολογίου στις αρχές

[viii] Απαγορεύεται και από το Ν.3471/2006 και την Οδηγία (ΕΚ) 2002/58, που ενσωματώνει

[ix] «..κανείς δεν μπορεί να τους αγνοήσει..» στο «Blogs: τόποι ενημέρωσης ή επιρροής;», Το Βήμα 15/3/2009 .Όμως και: έρευνα του ελληνικού περιοδικού Monthly Review και της VPRC για τους έλληνες μπλογκερς> http://www.jour.auth.gr/civic/docs/chorafas-speach.pdf  Davis,R., Typing Politics, The Role of blogs in American politics, (OUP,2009), σελ. 20-35. Η αξιοπιστία αποκτιέται μέσω «αποκαλύψεων», το μέσο ακολούθως καθίσταται αξιόπιστο και,  τέλος, αποκτάται πραγματική, ευρεία πολιτική επιρροή.

[x] προοίμιο ΛΔ και παρ.25 κύριο μέρος, INI/2007/2253,EP. Παράλληλα, απέρριψε την εθελοντική δήλωση της ταυτότητας των ιστολογίων που υπήρχε στο αρχικό κείμενο.

[xi] ΦΕΚ 314/Β’/2006

Σεξ, έθνος & φιλελευθερισμός

Αυτή ήταν η φετινή αφίσα του Athens pride parade που έγινε στις 5 Ιουνίου. Συζητήθηκε πολύ. Εξακολουθεί να με εκπλήσσει η ένταση που υπήρξε. Το πώς δηλαδή ένα τόσο επιμέρους χαρακτηριστικό, όπως ο σεξουαλικός προσανατολισμός, μπορεί να γεννά αντιπαράθεση. Και, βεβαίως, η αφάνταστη ελαφρότητα με την οποία η ελληνική κοινωνία και το κράτος, καταργούν την ισότητα των πολιτών έναντι του νόμου. Ένα από τα πιο θεμελιώδη στοιχεία του πολιτισμού μας.

Η βαθιά, εξουσιαστική επιθυμία για επέμβαση στα ζητήματα αυτά είχε απασχολήσει τον Ράσσελ . Στο “Our sexual ethics” αναλύοντας με στέρεα, λογικά βήματα καταλήγει στον αποκλεισμό του καταναγκασμού, ήδη  από το 1936. Φυσικά το πρόβλημα δεν εξαντλείται εκεί. Απλώς αυτό είναι ένα σημείο τόσο εμβληματικό που χρησιμεύει για να καταδείξει το κατεξοχήν πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας: την απουσία κουλτούρας ελευθερίας.

Έθνος

 Το νέο ελληνικό έθνος δεν δημιουργήθηκε από μάζες που είχαν βιώσει εξίσου έντονα με εκείνες στη Δύση, την αναγέννηση, το Διαφωτισμό, τη βιομηχανική επανάσταση. Ο κατεξοχήν φορέας της φιλελεύθερης αλλαγής, η αστική τάξη, εξαντλείτο κυρίως στον εφοπλισμό και τους Έλληνες της διασποράς. Ο νεοελληνικός Διαφωτισμός ήταν προϊόν εργασίας ελαχίστων ανθρώπων. Και η ίδια ακόμη η επανάσταση αποτελούσε μια συμμαχία ομάδων αγωνιζομένων ταυτόχρονα και για την χειραφέτηση και για την εθνική ανεξαρτησία. Ο  Ύμνος στην Ελευθερία το αποτυπώνει παραστατικά. Το ίδιο συνέβη αρχικά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, όπως παρεμπιπτόντως αναφέρει ο Χάγιεκ στο “Constitution of Liberty”. Όμως εκεί ,τις περισσότερες φορές, υπήρξε και δεύτερη φάση.

Αυτή η πολλαπλότητα στόχων και κυρίως, το κοινοτιστικό υπόβαθρο του Βυζαντίου και της ορθόδοξης παράδοσης, επέφεραν τη διαφοροποίηση σε σχέση με τη Δύση. Σε κάθε βήμα προς τον αστικό εκσυγχρονισμό της χώρας, παρεμβάλλονται πάντοτε οι δυνάμεις που επαναφέρουν το κοινοτιστικό όραμα. Η μικρασιατική εκστρατεία είναι ίσως το κορυφαίο παράδειγμα: ο Βενιζέλος θέλησε να εντάξει γεωγραφικά την αστική τάξη στον εθνικό κορμό. Οι αντίπαλοί του, από την άλλη, έβλεπαν τον πόλεμο ως αναβίωση της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Το αποτέλεσμα γνωστό.

Στο πέρασμα των χρόνων, τα πρόσωπα αλλάζουν, όμως η διαμάχη παραμένει η ίδια. Ήρθε και η αριστερά να προστεθεί στους εχθρούς του εκσυγχρονισμού. Η υπεράσπιση των ατομικών ελευθεριών εκ μέρους της, ήταν καθαρά ευκαιριακή. Και αντίθετη στην ιδεολογία της. Απλώς, έτυχε να χάσει τον εμφύλιο και διαμαρτυρόταν για τις διώξεις. Όταν αυτές εξέλιπαν, έδειξε –και δείχνει- το πραγματικό της πρόσωπο, δηλαδή το μηδενικό σεβασμό στην ατομική ελευθερία. Το βλέπουμε κάθε μέρα στις Σχολές μας, στους δρόμους, στα λιμάνια.

Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, υπηρέτησε αυτές τις αρχές συστηματικά. Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι η διόγκωση του κράτους, τα εξωφρενικά προνόμια των συντεχνιών και οι συνακόλουθες παθογένειες έγιναν μόνο για να διαμορφώσει την εκλογική του πελατεία, ο Ανδρέας Παπανδρέου. Το αντίστοιχο όραμα της σοσιαλδημοκρατίας, η «κοινωνική δικαιοσύνη», αρκούσε για να νομιμοποιήσει κάθε είδους παρέκκλιση από την ισονομία και τον ορθολογισμό. Το ΠΑΣΟΚ πέτυχε να ταυτίσει την άσκηση κοινωνικής πολιτικής με το βόλεμα στο δημόσιο, την εξάλειψη της αριστείας με την ισότητα, τον πατερναλισμό με την πρόνοια.

«Μακροπρόθεσμα, όλοι θα είμαστε νεκροί», έλεγε ο Κέυνς. «Τσοβόλα , δώστα όλα», ο Αντρέας. Ας δανειστούμε ,δηλαδή, γιατί μια φορά μονάχα ζούμε μες τον ψεύτικο ντουνιά. Και με τα δανεικά, έχτισε μια νέα, μαζικότατη κοινωνική ομάδα που ούτε δικαιούταν ούτε μπορούσε να διαχειρισθεί τη δύναμη που απέκτησε, μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία.

Νέα αστική τάξη

Η οικονομική και πολιτική κρίση στην Ελλάδα, είναι άμεση απόρροια αυτής της νοοτροπίας. Γίνεται αντιληπτό πως η βαθύτατη πίστη στον κοινοτισμό, η  απουσία κουλτούρας ελευθερίας άρα και η απουσία ύπαρξης ατομικής ευθύνης, οδηγεί σε τραγικά αποτελέσματα. Στη συνολική χρεωκοπία.

Νομίζω πως στην χώρα πλέον απελευθερώνονται δυνάμεις, ικανές να επιτύχουν τον εξευρωπαϊσμό, τον αστικό εκσυγχρονισμό. Όχι πλέον, από πάνω προς τα κάτω, όπως εν πολλοίς έκανε ο αείμνηστος Εθνάρχης («Σας πέταξα στη θάλασσα, κολυμπήστε ή πνιγείτε»). Αν και αυτή ίσως είναι η γενεσιουργός αιτία της αλλαγής. Η ευρωπαϊκή επιλογή και η παγκοσμιοποίηση έχουν φέρει σημαντικότατα τμήματα του πληθυσμού σε επαφή με τη δυτική παράδοση .Και από την άλλη, η καθημερινή εισαγωγή θεσμικών δομών από την Ευρώπη, βοηθά στην εμπέδωση της από όλους.

Με κριτήρια μεταβεμπεριανής ηθικής, η κρίση οδηγεί στην ταχεία διαμόρφωση μιας νέας αστικής τάξης. Ενός κοινωνικού δυναμικού που αντιλαμβάνεται την αξία της ελευθερίας, της ατομικής ευθύνης, της αριστείας και του ανταγωνισμού, της συμμετοχής στα κοινά και –ασφαλώς- του σεβασμού στους θεσμούς. Κι επειδή ακριβώς αντιλαμβάνεται, ζητά την αλλαγή. Αυτό το διαπιστώνουμε με την έντονη παρουσία στην Κοινωνία των Πολιτών και την Κοινωνία της Πληροφορίας. Ωστόσο, αυτή κινητικότητα δεν έχει λάβει διαστάσεις δυναμικής πολιτικής εκπροσώπησης. Ίσως, γιατί οι ενδιαφερόμενοι λόγω ηλικίας, έχουν μόλις τώρα ενταχθεί στην παραγωγική διαδικασία. Ωστόσο, ο βασικός λόγος πιθανώς να είναι πως οι παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας χρεώνονται συλλήβδην στο υπάρχον πολιτικό σύστημα. Παράλληλα, η συμμετοχή στην Κοινωνία των Πολιτών και της Πληροφορίας δίνει μια προσωρινή διέξοδο.

Αλλά, δεν αρκεί η συμμετοχή σε μια ΜΚΟ ή στο facebook για να αλλάξει η Ελλάδα. Η αντιπροσωπευτικότητα, ο κοινοβουλευτισμός, δεν είναι εφικτό να αντικατασταθούν από μια μονοθεματική πολιτική συμμετοχή. Ούτε από την ευρεία χρήση αμεσοδημοκρατικών εφαρμογών. Όχι επειδή, ιστορικά, δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα τέτοιο παράδειγμα. Αλλά, γιατί –όπως επισημαίνει και ο Βενιζέλος- η αντιπροσωπευτικότητα δίνει μια συμβολική αναπαράσταση της κοινωνίας. Τα ερωτήματα συνήθως δεν μπορούν να απαντηθούν με ένα «ναι» ή ένα «όχι», κατά περίπτωση. Χρειάζεται διάλογος ,σύνθεση και συνολική πολιτική πρόταση. Επομένως, το κομματικό φαινόμενο δεν έχει τελειώσει. Δε διαφαίνεται κάτι που θα μπορούσε να το αντικαταστήσει, παρά την τεράστια σημασία που έχουν η Κοινωνία της Πληροφορίας και οι σύγχρονες εκδοχές της Κοινωνίας των Πολιτών.

Νομοτέλειες δεν υπάρχουν. Η νέα αστική τάξη ,όμως,  λογικά θα αντιληφθεί πως δεν μπορεί να εκφρασθεί αποτελεσματικά παρά μόνο μέσα από τις πάγιες δημοκρατικές δομές. Πως πρέπει να μάθει να συνδιαλέγεται, να πείθει και να εκτίθεται εκλογικά. Δηλαδή, να περάσει από τη θεωρία, στην πολιτική πράξη.

φωτό: Ava Babili, Billie Hara

Νέα εκπομπή 11/6/2010-Ακούστε την ηχογραφημένη

Ακούστε από το Player (δεξιά) ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (11-06-10) εκπομπή μας, σε δύο μέρη. Εναλλακτικά, κατεβάστε το 1o μέρος και το  2o μέρος. Βίοι Αγίων: Γουίνστον Τσέρτσιλλ.

1ο μέρος

1.Έναρξη εκπομπής

2. Εξεταστική επιτροπή για Siemens

3.Τουρκία: το νέο δόγμα του ΥΠΕΞ Νταβούτογλου

4. «Η Ελλάδα τη δεκαετία του ’80: πολιτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό λεξικό»

5.Ολλανδία- εκλογές: Πρώτοι οι φιλελεύθεροι, άνοδος της ακροδεξιάς

6. Εθνικό Σύστημα Υγείας: κόντρα υπουργείου-προμηθευτών

2ο μέρος

7.Βίοι Αγίων: Γούνιστον Τσέρτσιλλ

8.Σόου μπιζ

9.Αφιερώσεις & αποφώνηση

Feed>

«Το δόγμα Νταβούτογλου και η θέση της Τουρκίας»

«Η Ελλάδα τη Δεκαετία του ’80- κοινωνικό ,πολιτικό, πολιτισμικό λεξικό»

Ολλανδικές εκλογές & το φαινόμενο της ακροδεξιάς

βιογραφικό Τσέρτσιλ

«Θα τους πολεμήσουμε στις παραλίες»

Νέα εκπομπή 04/6/2010- Ακούστε την ηχογραφημένη

Ακούστε από το Player (δεξιά) ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (04-06-10) εκπομπή μας, σε δύο μέρη. Εναλλακτικά, κατεβάστε το 1o μέρος και το  2o μέρος.

Βίοι Αγίων: Αλέκα Παπαρήγα. Συζήτηση με τη Νινέττα Σπηλιωτοπούλου, μέλος ΕΓ και υπεύθυνη πολιτικής περιβάλλοντος ΟΝΝΕΔ.

1ο μέρος

1.Έναρξη εκπομπής

2. Εξεταστική επιτροπή για Siemens

3.Πολεμική επέμβαση ισραηλινού στρατού εναντίον ακτιβιστών

4. Οικονομία: αποκρατικοποιήσεις

2o Μέρος

5. Βίοι Αγίων: Αλέκα Παπαρήγα

6. Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Συζήτηση με τη Νινέττα Σπηλιωτοπούλου, μέλος ΕΓ & υπεύθυνη πολιτικής περιβάλλοντος ΟΝΝΕΔ.

7.Αφιερώσεις & Αποφώνηση

feed>

Η πολιορκητική ψυχολογία του Ισραήλ

Παπαρήγα για δίδυμους πύργους: «ούτε κλαίμε ούτε γελάμε» 1 2 

Ριζοσπάστης για δηλώσεις Παπαρήγα>

Αλέκα Παπαρήγα υπερασπίζεται το τείχος του Βερολίνου

Παπαρήγα υπέρ των κολλεγίων

Επί Στάλιν έγιναν «κάποια λάθη και κάποιες παραλείψεις»

Αλέκα στο mega μιλά για το Στάλιν