Σαν πολλά δε μας τα πες;

 H Γερμανία μοιάζει να θέλει την επιβολή συνταγματικής απαγόρευσης, για τη δημιουργία ελλειμμάτων στην Ελλάδα. Αυτό είναι βλακώδες, λάθος και ανήθικο.

Πολλά ανεχτήκαμε αυτό το χρονικό διάστημα. Κάποιοι λόγω ενοχών (μαζί τα φάγανε), κάποιοι λόγω αστικής ευπρέπειας, κάποιοι γιατί ο σκοπός αγιάζει τα μέσα: «ας πάρουμε το δάνειο κι ας λένε ό,τι θέλουν».

Ναι. Αλλά:

Μιλώντας σε συνέδριο που διοργάνωσε το Bloomberg, ο κ. Ασμουσεν (Γερμανός Υφυπουργός Οικονομικών) υποστήριξε ότι η Ελλάδα και η Ιρλανδία πρώτα θα πρέπει να κατοχυρώσουν στο Σύνταγμά τους το νέο δημοσιονομικό πλαίσιο και μετά θα γίνει η μείωση των επιτοκίων των δανείων που λαμβάνουν. Οι πληροφορίες φέρουν τη Γερμανία να ζητεί να συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα, ο κανονισμός που θέλει την αυτόματη λήψη νέων μέτρων στην περίπτωση που το έλλειμμα ξεπερνάει το 3% του ΑΕΠ.

Δηλαδή: «Αλλάξτε το Σύνταγμά σας, κάντε το όπως εμείς, για να μειωθούν τα επιτόκια».

Σαν πολλά δε μας τα λέτε;

1. Είναι βλακεία:

Ως γνωστόν, λόγω των συνταγματικών περιορισμών, δεν μπορεί να γίνει άμεσα (στην πολιτική τόσα χρόνια, είναι αιωνιότητα) αναθεώρηση στο ελληνικό σύνταγμα, γιατί το ΠΑΣΟΚ ανατίναξε τη διαδικασία του 2006. Εκτός εάν γίνει επανάσταση, όπως περίπου πρότεινε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, προφανώς ενθυμούμενος το Θέρισο.

2. Είναι λάθος:

Σιχαίνομαι τα ελλείμματα πιο πολύ και από τον κοκκινιστό αρακά. Σέβομαι ,όμως, απολύτως το δικαίωμα των (νέο-) κεϋνσιανών και των λοιπών εξωγήινων, να ασκήσουν τη δική τους οικονομική πολιτική, εφόσον αναλάβουν το υπουργείο. Μια τέτοια συνταγματική διάταξη, θέτει (λανθασμένες πιστεύω, αλλά) mainstream πολιτικές ,θεσμικά εκτός επιλογής.

Και αυτό είναι ένα λάθος που παραδοσιακά , ο Έλληνας συνταγματικός νομοθέτης δεν έκανε. Γι’ αυτό π.χ. η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας δεν είναι από τις συνταγματικά κατοχυρωμένες ανεξάρτητες αρχές, με πλήρη διασφάλιση της ανεξαρτησίας της. Γιατί θεωρήθηκε πως κάτι τέτοιο, θα περιόριζε ασφυκτικά το εύρος επιλογών της όποιας κυβέρνησης για ένα ζήτημα, θεμιτής ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης και εναλλαγής.

3. Είναι ανήθικο:

Δε δικαιούσαι επειδή δίνεις (;) λεφτά, να νοθεύεις την εθνική ανεξαρτησία και τη λαϊκή κυριαρχία του εταίρου σου. Δεν μπορείς να του υπαγορεύεις κάτι, που σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί επιλογή του.

Η προσθήκη μιας διάταξης που κατ’ ουσίαν θα απαγορεύει ελλείμματα άνω του 3% του ΑΕΠ, δεν είναι κάτι για το οποίο η Ελλάδα έχει δείξει διαχρονικά ότι συμφωνεί. Ούτε καθ’ υποψίαν. Και προσοχή: δεν αποτελεί «παρότρυνση» προς την κυβέρνηση να λάβει ένα, κάποιο μέτρο. Αλλά είναι μια απειλή, που εάν γίνει δεκτή, αυτές οι δύο συγκυριακές πλειοψηφίες, θα δεσμεύουν όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις. Τουλάχιστον μέχρι να ξαναματαναθεωρηθεί το Σύνταγμα.

Οι Γερμανοί φοβούνται τα ελλείμματα. Τα φοβούνται πολύ, όλοι: φιλέλευθεροι, χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες. Ίσως γιατί θυμούνται ότι κάποτε στη Γερμανία κόστιζε φτηνότερα να καις χαρτονομίσματα των εκατό μάρκων, παρά κάρβουνο. Ίσως γιατί θεωρούν πως αυτό τελικά οδήγησε  στο να πνιγεί στο αίμα όλη η Ευρώπη.

Τι εξυπηρετεί, λοιπόν αυτή η δήλωση; Είναι απλώς η δήλωση ενός αδαούς και ανόητου υφυπουργού; Είναι ένας λεονταρισμός έναντι της Ελλάδας για να μη χαλαρώσει; Ή μήπως είναι ένα μήνυμα προς τις άλλες χώρες, για το πόσο μπορεί να εμμείνει η Γερμανία στις απόψεις της για τη δημοσιονομική πολιτική;

Προτιμώ το πρώτο. Μεταξύ βλακείας, λάθους και ανηθικότητας, είναι προτιμότερη η βλακεία. Έτσι δεν είναι;

φωτο: banlon1964

Νέα εκπομπή 28/01/2011-Ακούστε την ηχογραφημένη

Ακούστε εδώ ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (28-1-11) εκπομπή μας. Εναλλακτικά, δεξιά στον player.

-Συζήτηση με το Στέφανο Καβαλλιεράκη (Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας) για το μεταναστευτικό. (21:10)

-Συζήτηση με τον Τάσο Νεράντζη, βουλευτή Β’ Πειραιώς, υπεύθυνο ΝΔ για τον εκλογικό  νόμο, για την ευθύνη Υπουργών, το πολιτικό χρήμα και τον εκλογικό νόμο. (52:35)

Θέματα:

1.Έναρξη εκπομπής

2.Νομική Σχολή Αθήνας- κατάληψη από μετανάστες και άσυλο (5:52)

-πρόταση ΟΝΝΕΔ και ΝΔ

3.Συζήτηση με το Στέφανο Καβαλλιεράκη (ΚΕΘΙ-ΥΠΕΣ) (21:10)

- σχετικά με τη Νομική Αθήνας και τους μετανάστες, ευθύνες Πρυτανικών Αρχών (23:10)

-το αίτημα νομιμοποίησης (27:35)

-προβλήματα ένταξης μεταναστών στην Ελλάδα (38:55)

-η εκπαιδευτική διαδικασία ως εργαλείο ένταξης (43:18)

-οι πολιτικές ασύλου, κοινή μεταναστευτική πολιτική με Τουρκία (46:10)

-σύγχρονες ευρωπαϊκές τάσεις ένταξης μεταναστών (48:10)

4.Συζήτηση με τον Τάσο Νεράντζη, βουλευτή Β’ Πειραιώς, υπ. ΝΔ για εκλογικό νόμο (52:35)

-νόμος περί ευθύνης υπουργών (53:28)

-εκλογικός νόμος, πρόταση ΝΔ (57:18)

-περί λίστας (58:58)

-προθέσεις Κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ για εκλογικό νόμο (1:01:00)

-πολιτικό χρήμα (1:02:25)

5.Ταραχές στην Αίγυπτο (1:10:00)

6. Συζήτηση Τράγκα με Καραμανλή (1:23:00)

7.Κινητοποιήσεις στα ΜΜΜ (1:24:00)

-ιδιωτικοποίηση (1:28:50)

8.Ο Μπερλουσκόνι εν μέσω σκανδάλων (1:34:50)

9.Για το ντουκυμανταίρ «1821: η γέννηση ενός έθνους» του ΣΚΑΪ (1:42:10)

Feed>

Για τις εξεγέρσεις στην Αίγυπτο: "Ένα σημάδι ωριμότητας"

Γιατί ο Σίλβιο αρνείται ότι πλήρωσε για σεξ;

Γιατί ο Μπερλουσκόνι μπορεί ακόμη να τη γλιτώσει

Νέα εκπομπή 21/01/2011-Ακούστε την ηχογραφημένη

 

Ακούστε εδώ ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (21-11-10) εκπομπή μας. Εναλλακτικά, δεξιά στον player.
Συζήτηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, βουλευτή Β’ Αθήνας της Νέας Δημοκρατίας.

«Στο εξής θα ψηφίζω υπέρ όλων των άρσεων βουλευτική ασυλίας»

«Όλα τα πόθεν έσχες στο ίντερνετ:

Εάν κάποιος βουλευτής απέκτησε ένα σπίτι σε μια ακριβή περιοχή και έχει δηλώσει ως τιμή αγοράς την αντικειμενική αξία, αυτό θα ήθελα ως πολίτης να το ξέρω.»

«Δε δέχομαι την επί της αρχής άρνηση των κατοίκων της Κερατέας.»

Θέματα:

1.Έναρξη εκπομπής

2.Υπόθεση Siemens- πορίσματα επιτροπής (8:30)

3. Συζήτηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, βουλευτή ΝΔ, Β’ Αθήνας.(24:30)

-για το ν/σ Μπιρμπίλη σχετικά με τη δόμηση στις περιοχές Natura (27:53)

-ψήφος Μητσοτάκη υπέρ άρσης ασυλία τεσσάρων βουλευτών (34:12)

-πρωτοβουλία αναθεώρησης άρθρου περί ευθύνης Υπουργών (35:50)

-ανάρτηση των πόθεν έσχες βουλευτών στο ίντερνετ (42:08)

-αλλαγή του εκλογικού νόμου (48:10)

-πρόταση Διεθνούς Διαφάνειας για νόμο περί κομμάτων, πολιτικό χρήμα (51:56)

-Κερατέα και διαχείριση απορριμμάτων (56:25)

-οικονομική κρίση (1:00:10)

4.Σχολιασμός συζήτησης (1:07:25)

5.Επίσκεψη Κινέζου Προέδρου στο Λευκό Οίκο (1:22:16)

6.Νέα εξέταση Μπλαιρ για Ιράκ από κοινοβούλιο (1:36:10)

7.Για το νέο site και το νέο logo της ΝΔ (1:42:25)

8.Ο βουλευτής Τζαβάρας απαντά στις προκλήσεις του Mega (1:48:30)

9.Αφιερώσεις και αποφώνηση

Feed>

Ανάλυση της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής: μην υποτιμάτε τις ΗΠΑ

Αντιδράσεις για δηλώσεις Μπλαιρ σχετικά με το Ιράκ

Νέα εκπομπή 14/01/2011-Ακούστε την ηχογραφημένη

Ακούστε εδώ ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (14-01-11) εκπομπή μας. Εναλλακτικά, δεξιά στον
player.
Συζήτηση με επ.καθηγητή Ευάνθη Χατζηβασιλείου του Τμήματος Ιστορίας & Αρχαιολογίας (ΕΚΠΑ).

«Ο φιλελεύθερος χώρος δίνει μεγάλη σημασία στο ζήτημα της ηγεσίας»

«Ο Κων. Καραμανλής ήταν εκείνος που πετυχαίνει, εκεί που δεν πετυχαίνουν οι άλλοι».

«Γιατί στην Ελλάδα του 2011 χρειάζεται η εγγύηση του πανεπιστημιακού ασύλου;»

Θέματα:

1. Έναρξη εκπομπής 
2. Διόδια- Γκλετσος & Κράτος Δικαίου (7:02)


3. Συζήτηση με τον επ.καθηγητή Ευάνθη Χατζηβασιλείου (17:10)


-βιογραφικό
-"Ελληνικός φιλελευθερισμός:το ριζοσπαστικό ρεύμα" (19:10)
-το ζήτημα της ηγεσίας στο φιλελεύθερο χώρο (28:20)
-μετεξέλιξη φιλελευθερισμού- σοσιαλδημοκρατίας στον 20ο αιώνα (31:08)
-η συμβολή του Κωνσταντίνου Καραμανλη και η εποχή του (42:30)


-νεοκλασσικός φιλελευθερισμός (55:24)
-σημερινή κρίση και αντιστοιχίες με 20ο αιώνα (1:00:00)
-Μαρκεζίνης και ριζικές τομές (1:02:00)
-εκλογικά συστήματα και εξέλιξη πολιτικής ιστορίας (1:07:50)


-ανώτατη εκπαίδευση: παθογένειες (1:17:50)
-πανεπιστημιακό άσυλο (1:22:50)


4. Αγιοποίηση Πάπα Ιωάννη Παύλου Β' (1:32:00)
5.Συγκρούσεις στο Πακιστάν (1:36:42)
6.Γιώργος Παπανδρέου-εκλογές (1:38:00)
7.Σύγκορυση Μέρκελ-Ερντογάν για το κυπριακό (1:52:00)
8. Απεργίες στα ΜΜΜ (1:54:30)
9. Αφιερώσεις & Αποφώνηση

Να φύγετε, να πάτε αλλού ;

Το μεταναστευτικό δοκιμάζει τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας. Στο δημόσιο διάλογο, όμως, κυριαρχούν η προχειρότητα, οι κραυγές, η ανευθυνότητα. Η Κοινωνία των Πολιτών οφείλει να δραστηριοποιηθεί. Η ΜΚΟ «Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα», δίνει μια εναλλακτική πρόταση.

 

Η χώρα δεν αντέχει άλλους μετανάστες. Κάθε χρόνο εισέρχονται παράνομα γύρω στους δώδεκα χιλιάδες. Η κρίση, όμως, τώρα τονίζει τα τεράστια κοινωνικά μας προβλήματα. Και τη  βαθύτατη ανεπάρκεια και ελαφρότητα ορισμένων.

Φτάσαμε στο σημείο, όπου ο αρμόδιος Υπουργός, ο κ. Παπουτσής, δε γνωρίζει καν πως οι έχοντες άσυλο αποκαλούνται «πρόσφυγες». Που δεν αντιλαμβάνεται τί περνάνε οι Έλληνες πολίτες στον Άγιο Παντελεήμονα και την Πάτρα. Λες και με ημίμετρα όπως το τείχος του Έβρου, θα ξεγελάσει τους ανόητους ιθαγενείς που δεν μπορούν να περπατήσουν στη γειτονιά τους, που ταμπουρώνονται τα βράδια στο σπίτι τους.

Φτάσαμε στο σημείο, όπου ακραία λαϊκίστικες φωνές, περιθωριακών και εξωθεσμικών κύκλων, εντάσσονται στο δημόσιο διάλογο από τάχα σοβαρά ΜΜΕ. Που λένε απίθανες ασάφειες και ασυναρτησίες, περί σφραγίσματος συνόρων, κρατήσεων σε στρατόπεδα και βίας για επί τόπου ανασχέσεις. Λες και η Ελλάδα δεν έχει υπογράψει διεθνείς συνθήκες, δεν έχει Κράτος Δικαίου, δεν ανήκει στο δυτικό πολιτισμό, δεν έχει παράδοση ανθρωπιστική και χριστιανική.

Το παρήγορο είναι ότι η Νέα Δημοκρατία, ανταποκρίθηκε στο ρόλο της. Και δια του κ. Δένδια, τόνισε τόσο το διπλωματικό-οικονομικό όσο και το ηθικό κόστος της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ.

Η χώρα χρειάζεται υπεύθυνο λόγο. Και από την κυβέρνηση και από τους πολίτες. Και δράση. Προχθές, έπεσα τυχαία σε ένα βίντεο σχετικά με τη μετανάστευση και το άσυλο, από την πρόσφατη εκδήλωση του TEDx. Ομιλήτρια ήταν η κ. Ηλέκτρα-Λήδα Κούτρα, πρόεδρος της ΜΚΟ «Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».

Νομίζω πως με πολλή μετριοπάθεια και σοβαρότητα, έθεσε το πρόβλημα στη σωστή του βάση. Ή τουλάχιστον κάποιες πτυχές του προβλήματος. Αξίζει να το δείτε.

Οι εξαγγελίες για "αλλαγές" στην δικηγορία ή πολύ κακό για το τίποτα.

Κριτική για: κατάργηση γραμματίων προεισπραξης,γεωγραφικών περιορισμών, υποχρεωτική παράσταση, απαγόρευση διαφήμισης

του Κωνσταντίνου Μίχου,

υποψηφίου συμβούλου ΔΣΑ

(Ώρα Δικηγόρων-Μ.Ζαφειρόπουλος)

Σε μια δύσκολη για την χώρα στιγμή, εμείς οι δικηγόροι, όπως και κάθε άλλος κλάδος, οφείλουμε να δούμε την ανάγκη για αλλαγές που αφορούν το επάγγελμά μας με κριτήριο όχι τις συντεχνιακές μας ευαισθησίες, αλλά με γνώμονα την χρησιμότητα των αλλαγών για ένα νέο ξεκίνημα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Και βεβαίως, έχουμε καθήκον αλλαγές χρήσιμες για την βελτίωση της νομικής αγοράς όχι μόνο να τις δεχθούμε, αλλά και να τις στηρίξουμε οι ίδιοι, ακόμη κι αν θίγουν βραχυπρόθεσμα τις θέσεις μας.

Από την άλλη, έχουμε υποχρέωση -έναντι της αξιοπρέπειας του κλάδου μας και της ευθύνης μας για την ομαλή λειτουργία της νομικής αγοράς- να αντιτεθούμε θεσμικά σε αλλαγές που έχουν μόνο δογματική αλλά όχι λειτουργική χρησιμότητα· όχι βεβαίως με το επιχείρημα και για τον λόγο ότι θίγουν συμφέροντά μας, αλλά με το μόνο επιχείρημα και για τον μόνο λόγο ότι δεν βοηθούν την καλύτερη οργάνωση και την αποτελεσματικότητα της νομικής αγοράς, στην οποία εμείς οι ίδιοι οι δικηγόροι πρώτοι αποβλέπουμε.

Υπό το πρίσμα, λοιπόν, αυτό, πρέπει να εξεταστεί με νηφαλιότητα η χρησιμότητα των αλλαγών που εξαγγέλλονται από την Κυβέρνηση το τελευταίο διάστημα και των οποίων την εξειδίκευση αναμένουμε με αγωνία σε όλο τον νομικό χώρο:

1.       Η κατάργηση των γραμματίων προείσπραξης προτείνεται ως μέτρο το οποίο "θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα στην νομική αγορά", εφ' όσον "θα βοηθήσει να έχουμε στο τέλος πιό φτηνές δικηγορικές υπηρεσίες".

Το επιχείρημα αυτό, ωστόσο, ξεκινά από την λανθασμένη βάση, ότι θα βοηθούσε την αγορά να είχαμε πιο "φτηνές" δικηγορικές υπηρεσίες. Και είναι λανθασμένη η άποψη αυτή, διότι έχουμε ήδη πολύ φτηνές (αναλογικά) δικηγορικές υπηρεσίες, σε σημείο τέτοιο που και υπέρμετρα να ενθαρρύνονται τα φαινόμενα της δικομανίας και της άσκησης παρελκυστικών ή καταχρηστικών ενδίκων μέσων, τα οποία παραλύουν την δικαιοσύνη, αλλά και συγχρόνως ο μέσος δικηγόρος να αποστερείται των οικονομικών μέσων που θα του επέτρεπαν να προσφέρει νομικές υπηρεσίες και επικοινωνία που να αντιστοιχούν σε διεθνώς ανταγωνιστικά πρότυπα.

Πως αισθάνεσαι όταν ψηφίζεις...

του Γιώργου Παπαδομιχελάκη

Πρόσφατα είχα την τύχη να επισκεφτώ την Κίνα, μια από τις ελάχιστες εναπομείνασες χώρες του κόσμου, όπου συναντάται το κομμουνιστικό σύστημα διακυβέρνησης. Tο σύστημα όπου ένα κόμμα, χωρίς οποιαδήποτε πρόσφατη νομιμοποίηση έχει το «ελέω λαού» δικαίωμα να αποφασίζει για τα πάντα και οποιαδήποτε ώρα και στιγμή έχει την δυνατότητα να αλλάζει τους κανόνες του «παιχνιδιού», χωρίς να υποχρεούται να δώσει λόγο για τίποτα και σε κανένα. 

Η Κυβέρνηση και το Κόμμα αποτελούν δυο συγκοινωνούντα δοχεία, με το πρώτο να προκύπτει από το δεύτερο μέσα από πλήρως αντιδημοκρατικές διαδικασίες, με βάση πάντα τα δυτικά πρότυπα μου. Χωρίς να είναι αυτός ο σκοπός του άρθρου αυτού τα παραθέτω προκειμένου να θέσω ένα αρχικό περίγραμμα για όσες σκέψεις, παρατηρήσεις και συμπεράσματα θα σας παραθέσω στην συνέχεια.

Περίπου 20 χρόνια πέρασαν από τότε που το κράτος άρχισε σταδιακά να αφήνει να δραστηριοποιούνται ιδιωτικές επιχειρήσεις. Πλέον υπάρχουν παντός είδους ιδιωτικές επιχειρήσεις από μικρομάγαζα μέχρι βιομηχανικές μονάδες. Μέσα σε αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα στα χρόνια που μεσολάβησαν από την ενσωμάτωση – έστω και υπό ειδικό καθεστώς των Χονγκ Κονγκ και Μακάο- συντελέστηκε ένα οικονομικό θαύμα. Η ανάπτυξη στην χώρα είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι είναι ανισόρροπη. Στους δρόμους των τριών πόλεων που διάβηκα, ουκ ολίγες φορές συνάντησα την σουρεαλιστική εικόνα ενός πάμφτωχου βιοπαλαιστή με το ποδήλατο–φορτηγάκι να βρίσκεται πλάι πλάι με ένα υπερπολυτελές αυτοκίνητο (ακόμη και για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα) και να περιμένουν να πρασινίσει το φανάρι.

Λίγα μέτρα απόσταση χωρίζουν τα υπερπολυτελή, τεραστίων διαστάσεων εμπορικά κέντρα, τα οποία αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες θα ζήλευαν, με την άλλη πλευρά του «Κινέζικου» φεγγαριού, όπου μικροσκοπικά μαγαζάκια, φτωχικές αγορές, στα πρόθυρα της διάλυσης, μέσα στην βρώμα και την μιζέρια στέκονται εκεί υπομένοντας το φοβερό κρύο και την παρακμή προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους μη προνομιούχους. Ακόμα και έτσι όμως λένε «δόξα τω θεώ» διότι οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί δραματικά για όλους τα τελευταία 20 χρόνια, μπορεί για κάποιους πολύ περισσότερο, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι για όλους τα πράγματα αλλάξανε προς το καλύτερο. Δύο κόσμοι τόσο διαφορετικοί συνυπάρχουν αβίαστα στην νέα Κίνα των αντιθέσεων.

Για πόσο χρονικό διάστημα τόσο μεγάλες αντιθέσεις είναι δυνατόν να απορροφούνται δεν είμαι σε θέση να απαντήσω, εκείνο όμως που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι αυτό δύναται να κρατηθεί για όσο διάστημα διατηρείται εν ζωή το «Κινεζικό Όνειρο», δηλαδή να διατηρηθεί βάσιμη η ελπίδα αφενός για μια διαρκώς βελτιούμενη καθημερινότητα των Κινέζων και αφετέρου για την δυνατότητα του κάθε Κινέζου να μπορέσει κάποια στιγμή στην ζωή του  να κάνει την διαφορά. Αυτό το τελευταίο είναι αν θέλετε και το πιο δύσκολο από όλα. Διότι απλά έχει ως βασική προϋπόθεση την ελευθερία του ατόμου. Ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιλέγει ο ίδιος, πότε, πώς και τι θα επιδιώξει να κάνει, πράγμα που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την όλη κομμουνιστική κουλτούρα που θέλει κάποιος, σε κάποιο γραφείο να αποφασίζει για μένα, χωρίς εμένα, διότι τάχα αυτός για κάποιο απροσδιόριστο λόγο γνωρίζει καλύτερα…

Η παραπάνω αντίθεση σε συνδυασμό με την προσφάτως δημιουργηθείσα  αστική τάξη, ίσως αποτελέσει την θρυαλλίδα όπου θα οδηγήσει σε μια ολική πολιτική αναμόρφωση της Κίνας. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι όποτε μια ομάδα, η οποία ήταν αποκλεισμένη από την νομή της εξουσίας, απέκτησε αρκετό πλούτο, το αμέσως επόμενο βήμα της ήταν να μορφωθεί και έπειτα να διεκδικήσει μερίδιο στην εξουσία. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (πχ επανάσταση, εξαγορά κτλ) αυτό το πετύχαινε αναμορφώνοντας το μέχρι τούδε πολιτικό σύστημα. Αυτή την στιγμή στην Κίνα μια διαρκώς αυξανόμενη ομάδα επιχειρηματιών «εξοπλίζεται» με γουάν αλλά κυρίως με μόρφωση. Σχεδόν όλοι οι γόνοι αυτής της νέας τάξης εισέρχονται στα πανεπιστήμια της χώρας και πάρα πολλοί από αυτούς συνεχίζουν τις σπουδές τους στα πανεπιστήμια της φωτισμένης δύσης. Έτσι μπολιάζονται με αρχές και αξίες, άκρως «επικίνδυνες» για το καθεστώς, όπως αυτές της ελευθερίας και της δημοκρατίας.

Μπορεί όλα αυτά να ηχούν κάπως περίεργα σε μερικούς, αλλά σίγουρα όχι τόσο όσο ακούστηκαν σε εμένα τα λόγια ενός νεαρού Κινέζου όταν σε μια συζήτηση που είχαμε με ρώτησε: «πώς αισθάνεσαι όταν ψηφίζεις; Σε ρωτώ διότι δεν έχω ψηφίσει ποτέ και για τίποτα…». Ομολογώ ότι αυτή η ερώτηση –για να μην είμαι και τελείως άδικος και όλη η κουβέντα που ακολούθησε- με συντάραξε και με έκανε να συνειδητοποιήσω την αξία αρκετών πραγμάτων, τα οποία όπως και οι περισσότεροι από εμάς τα έχουμε ως δεδομένα. Όπως και να έχει η  αντίστροφη μέτρηση και για την Κίνα έχει αρχίσει, η νέα γενιά Κινέζων έρχεται να πάρει το μέλλον της χώρας στα χέρια της…

*ΣτΕ: το παρόν κείμενο αναρτήθηκε από το συγγραφέα στη σελίδα του στο facebook, έγιναν μικρές διορθώσεις και αλλαγές στην παραγραφοποίηση και τις υπογραμμίσεις. Δημοσιεύεται με την άδειά του.

 

φωτό: andydoro