Ντοκουμέντο:τα ψέματα του Αντρέα Παπανδρέου για Καντάφι

Μια σκέψη μου στην Καθημερινή για το "πολιτικό χρήμα"

Η δημοσιοποίηση των εισφορών μελών προς τα πολιτικά κόμματα προσκρούει στα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Όμως, διαθέτουμε λύσεις που μπορούν να προστατεύσουν τόσο αυτά όσο και τη διαφάνεια στο πολιτικό χρήμα. Αρκεί να υπάρχει βούληση.

O Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εσωτερικών κωλυσιεργούν στην αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για το «πολιτικό χρήμα». Λέγεται πως η αιτία είναι η άρνηση του ΚΚΕ να ονομαστικοποιηθούν, να ελέγχονται και να δημοσιεύονται οι εισφορές μελών / φίλων του κόμματος.

Και πράγματι υπάρχουν δύο αρχές, οι οποίες συγκρούονται: από τη μία η διαφάνεια και από την άλλη, τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα των πολιτών. Μια λειτουργική λύση θα ήταν οι εισφορές φυσικών προσώπων για ένα μικρό ποσό (π.χ. 100 ευρώ) ετησίως, να ονομαστικοποιούνται και να ελέγχονται από την αρμόδια Αρχή μεν, αλλά να μη δημοσιεύονται παρά μόνον σε ένα γενικό κωδικό ως «εισφορές φυσικών προσώπων», χωρίς ατομικές εγγραφές. Περαιτέρω, το κράτος δικαίου και τα όργανά του (ανεξάρτητες αρχές, δικαστήρια κ.λπ.) κατά τεκμήριο μπορούν να εγγυηθούν τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα των πολιτών, που θα βρίσκονται στο αρχείο της αρμόδιας Αρχής.

Φυσικά, ο νόμος (όπως πρότεινε πρόσφατα και η Διεθνής Διαφάνεια - Ελλάς) θα πρέπει να επισύρει επιπλέον ποινές για τους παραβάτες, όπως η δραστική μείωση της κρατικής επιχορήγησης. Αλλιώς, θα είναι κενό γράμμα. Το ΚΚΕ, βέβαια, που παγίως ποδοπατάει τη λαϊκή κυριαρχία και το κράτος δικαίου (καταλήψεις λιμανιών, δρόμων, σχολών, «Δεν πληρώνω» κ.ά.), θα εξακολουθήσει να αντιδρά. Είναι, όμως, βέβαιο πως οι πολίτες θα αποδοκιμάσουν τη διαιώνιση της αδιαφάνειας στον δημόσιο βίο. Και, σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση πρέπει να αποφασίσει επιτέλους ποιο δρόμο θα ακολουθήσει: της Δημοκρατίας ή τη ζούγκλας;

*Δημοσιεύτηκε σήμερα στην «Καθημερινή»

 (σ.σ. Στο πρωτότυπο κείμενο υπέγραψα την σκέψη  αυτή ως δικηγόρος και ως μέλος του ΠΣ της ΟΝΝΕΔ. Η δεύτερη ιδιότητα μου μπορεί να μην είναι εντυπωσιακή για τη σύνταξη της «Κ», ωστόσο εφόσον αυτοπροσδιορίστηκα έτσι, θεωρώ πως η απαλοιφή της είναι φάουλ. Ας είναι: μεγαλύτερη σημασία έχουν οι απόψεις και όχι οι ιδιότητες.)

Κ.Μίχος: Πρόταση για ένα "Νέο Αρμενόπουλο"

Πρόταση για πρωτοβουλία του ΔΣΑ για ένα "Νέο Αρμενόπουλο", με στόχο την επίσημη και ασφαλή κωδικοποίηση της νομοθεσίας.

του Κωνσταντίνου Μίχου,

υποψηφίου συμβούλου ΔΣΑ

 (Ώρα Δικηγόρων-Μ.Ζαφειρόπουλος)

Πριν την επικράτηση της νέας τεχνολογίας, η έρευνα της νομοθεσίας σε μεγάλο βαθμό γινόταν μέσα από την συλλογή Αρμενόπουλου, που λειτουργούσε με κινητά φύλλα που προσθαφαιρούνταν σε θεματικά ντοσιέ, τα οποία ανά διαστήματα αφαιρούνταν ή προσθέτονταν.

Σήμερα, παρά τα τόσα σύγχρονα ηλεκτρονικά μέσα, ο δικηγόρος συναντά περίπου τις ίδιες δυσκολίες στην έρευνα της νομοθεσίας, σχεδόν με αυτές που συναντούσε όταν έψαχνε να βρει τί ισχύει μέσα από τον "Αρμενόπουλο" και τους βιβλιοδετημένους Κώδικες του Νομικού Βήματος.

Κι αυτό γιατί μέχρι σήμερα δεν λύθηκε το βασικό πρόβλημα, που δεν είναι άλλο παρά η έλλειψη επίσημης και ασφαλούς κωδικοποίησης της νομοθεσίας.
Πράγματι, ο δικηγόρος είναι υποχρεωμένος να αναλώνεται επί ώρες στην συστηματική ερμηνεία ενός νομοθετήματος, αναζητώντας ποιά διάταξη καταργήθηκε με ποιά και αν σε κάποιο μεταγενέστερο ή προγενέστερο νομοθέτημα υπάρχει άλλη ειδική ρύθμιση, η οποία επικρατεί του κανόνα που εκείνος έχει υπ' όψιν του.
Σε ορισμένους, δε, κλάδους του δικαίου, όπως είναι το πολεοδομικό δίκαιο, το κοινωνικοασφαλιστικό δίκαιο, το φορολογικό δίκαιο ή το εργατικό δίκαιο, η σύγχρονη λειτουργία παράλληλων νομοθετημάτων, με δυσνόητο περιεχόμενο και παραπομπές κατά πλάσμα δικαίου, αλλά και οι συχνές τροποποιήσεις καθιστούν την έρευνα της νομοθεσίας επισφαλή και σε πολλές περιπτώσεις απρόσφορη. Κι αυτό που έμαθες χθες, δεν είσαι καθόλου βέβαιος αν ισχύει σήμερα.

Η Νέα Διοίκηση του Συλλόγου οφείλει και πρέπει να πάρει την πρωτοβουλία για έναν Νέο Ηλεκτρονικό Αρμενόπουλο και να ξεκινήσει με μικρά βήματα το τιτάνιο έργο του εξορθολογισμού του νομοθετικού μας χάους.

Στην κατεύθυνση αυτή, η Νέα Διοίκηση πρέπει και οφείλει να κάνει τα εξής:

1. Να συστήσει Ομάδες Εργασίας, αποτελούμενες από δικηγόρους αποκλειστικής απασχόλησης, με αντικείμενο την θεματική κωδικοποίηση της ελληνικής νομοθεσίας, με την εναρμόνιση των πολλαπλών νόμων και βασιλικών ή προεδρικών διαταγμάτων κοκ σε ενιαία κείμενα, με παραπομπή σε όλες τις σχετικές κανονιστικές πράξεις (υπουργικές αποφάσεις κοκ).

2. Να έλθει σε θεσμοθετημένη συνεργασία με το Υπουργείο Δικαιοσύνης και την Βουλή των Ελλήνων, προκειμένου η κωδικοποίηση της νομοθεσίας, στην βάση του έργου των Ομάδων Εργασίας του ΔΣΑ, αλλά και με την συνεργασία των αρμόδιων νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, να αποκτήσει νομοθετική επικύρωση, ώστε τα κωδικοποιημένα κείμενα να καταστούν νόμοι του Κράτους, καταργούντες κάθε προηγούμενο νομοθέτημα συνολικά.

3. Να πάρει την πρωτοβουλία να τεθεί στο νομοθετικό έργο ο κανόνας, ότι κάθε τροποποίηση ισχύοντος νομοθετήματος να συνοδεύεται από νέα κωδικοποίηση, ώστε να πάψουν οι μετέωρες και άσχετες τροπολογίες σε άσχετα νομοθετήματα, του τύπου "καταργείται η παρ. 8 του άρθρ. 16 του Ν. 2832/1992" ή ότι "η παρ. 12 περ. ε' του άρθρ. 32 του Ν. 1230/1978 αντικαθίσταται ως εξής:..."

4. Να μεριμνήσει, ώστε μετά από κάθε νέα τροποποίηση του Αστικού Κώδικα, του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, του Ποινικού Κώδικα, του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας το συνολικό νομοθέτημα, με όλες τις διατάξεις του, να τυπώνεται με ευθύνη του ΔΣΑ και να τίθεται στην διάθεση των μελών του ΔΣΑ σε άμεσο χρόνο, μαζί με ένα ενημερωτικό σημείωμα για τις τροποποιήσεις που επήλθαν.

Ο ΔΣΑ οφείλει να λειτουργεί σαν εγγυητής του Κράτους Δικαίου. Και Κράτος Δικαίου έχουμε όταν ο δικηγόρος, αλλά και ο πολίτης, μπορούν να ερευνήσουν με ασφάλεια και με ταχύτητα το ουσιαστικό δίκαιο που διέπει κάθε έννομη σχέση.

Δεν υπάρχουν Θεσμοί, μόνο ο Λαός

Διαβάζοντας εφημερίδα ή ακούγοντας ραδιόφωνο ή βλέποντας τηλεόραση, η πιο διάσημη λέξη είναι «ο λαός». Ο λαός εκείνο, ο λαός το άλλο, για το καλό του λαού γίνεται αυτό κ.λ.π.

Τη λέξη αυτή την έκανε διάσημη ο μεγάλος performer του μπαλκονιού και τεράστιος λαϊκιστής, Ανδρέας Παπανδρέου. Όταν φώναζε τα τσιτάτα του τύπου «Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο ο λαός» ή «Κυρίαρχος είναι μόνο ο λαός» το πλήθος παραληρούσε και ένιωθε ότι κατακτά την εξουσία. Και φυσικά, όταν έγινε πρωθυπουργός, έπρεπε να ευχαριστήσει το λαό. Οι κλαδικές διορίζανε, οι συνδικαλιστές διοικούσανε, όταν δεν άρεσε κάτι στο λαό, έκλεινε τους δρόμους και η αίσθηση ότι πράγματι δεν υπάρχουν θεσμοί γινόταν όλο και πιο έντονη.

Το κίνημα του «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ», το κίνημα δηλαδή της ανυπακοής προς τους θεσμούς και τους νόμους, έχει λίγο από το πνεύμα των τσιτάτων του Αντρέα. Βέβαια, οι υπουργοί που τώρα, καλώς, διαμαρτύρονται, είναι αυτοί που τότε χειροκροτούσαν. Το κοινό σημείο του τότε και του τώρα, είναι η κατάλυση του κράτους δικαίου.

Η κυβέρνηση έχει κάνει μεγάλα ατοπήματα και κατάχρηση εξουσίας. Αύξησε 40% τα εισιτήρια στα Μ.Μ.Μ σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης, δημιούργησε διόδια για δρόμους που ακόμα δεν έχουν φτιαχτεί και παράλληλα έκλεισε παράπλευρες εναλλακτικές οδούς.

Όλα τα παραπάνω, όμως δε δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την ανομία και την κατάλυση του κράτους δικαίου. Δε γίνεται να επικρατήσουν οι νόμοι της ζούγκλας, γιατί έτσι ο καθένας θα κάνει ότι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει. Το χειρότερο όλων είναι η εγκαθίδρυση της ανομίας στην νοοτροπία των πολιτών και σε αυτό δυστυχώς συμβάλλουν τα αριστερά κόμματα. Δε γίνεται, όμως να καταντήσουμε χειροκροτητές της ασυδοσίας.

Ο λαϊκισμός σε τέτοιες εποχές είναι κακός σύμβουλος και θα πρέπει να αποφεύγεται. Η κατεδάφιση διοδίων, το σήκωμα μπάρας και η μη πληρωμή εισιτηρίου, δεν είναι λύση, γιατί έτσι δε θα υπάρχουν συγκοινωνίες και κανένα μεγάλο έργο δε θα γίνεται.

Υπάρχουν θεσμοί και όργανα για να προσφύγει ο πολίτης. Η δικαιοσύνη πάντα αποτελεί λύση, όπως επίσης λύση και εξιλέωση αποτελεί και η κάλπη.

φωτο: Γιάννης Φετάνης

Νέα εκπομπή 11/02/2011-Ακούστε την ηχογραφημένη

Ακούστε εδώ ηχογραφημένη την πιο πρόσφατη (11-2-11) εκπομπή μας.
Αφιέρωμα στο Μιλτιάδη Έβερτ.

Θέματα:

1.Εισαγωγή

2.«Δεν πληρώνω» (9:40)

3.Παραίτηση Μουμπάρακ (24:20)

4.Κατάληψη γιατρών- όχι αποχή από ΔΣΑ (37:54)

5.Μεταναστευτική κρίση λόγω Β. Αφρικής (51:05)

6.Αφιέρωμα στο Μιλτιάδη Έβερτ (1:03:04)

-καταγωγή, σπουδές, ΕΡΕΝ, βουλευτής, υπουργός  

-Δήμαρχος Αθηναίων, κυβέρνηση ΝΔ (1:24:44)

-αρχηγία Έβερτ, 1996-2009 (1:48:00)

7.Αφιερώσεις & Αποφώνηση

Μιλτιάδης Έβερτ:Ο «μπουλντόζας» και η εποχή του

Απεβίωσε σήμερα στην Αθήνα, ο Μιλτιάδης Έβερτ, 72 ετών, πρ.Υπουργός και πρ. Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Ένα αναλυτικό αφιέρωμα με παραλειπόμενα.

Μικρός ήθελε να γίνει πυροσβέστης, αργότερα αξιωματικός. Το ζήτημα της ηγεσίας ήταν πάντα βασικό για το Μιλτιάδη Έβερτ. Ή ίσως, ήταν εξοικειωμένος με τις στολές λόγω του πατέρα του. Ο Άγγελος Έβερτ, ήταν διοικητής της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας και αργότερα αρχηγός του σώματος, όταν ο γιος του ήταν ακόμη πολύ μικρός. Βραβεύτηκε γιατί κατόρθωσε να διασώσει τους Έλληνες Εβραίους της πρωτεύουσας, κατά την Κατοχή ενώ είχε και ενεργή συμμετοχή στα Δεκεμβριανά, από την κυβερνητική πλευρά.

Ο Μιλτιάδης Έβερτ ήταν γέννημα-θρέμμα της Αθήνας. Με αυτήν συνδέονται όλες οι φάσεις της ζωής του. Σχολείο πήγε εκεί. Λέγεται ότι στα λογοτεχνικά δεν ήταν καθόλου καλός. Γνωστά μαργαριτάρια που του αποδίδονταν ήταν το «γλήγορα-γλήγορα» και το «ο γιος της θυρωρούς». Ο ίδιος το παραδεχόταν με χιούμορ, αλλά επικαλούταν τον αυθορμητισμό του και αναφερόταν στους καθηγητές του, το Ρένο Αποστολίδη και τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο, που κάποτε μπήκε ενθουσιώδης στην τάξη και ανακοίνωσε «Ο Έβερτ, τα κατάφερε! Πήρε είκοσι σε τέσσερις εκθέσεις μαζί! Δηλαδή , από πέντε στην κάθε μία!»

Μετά φοίτησε στην ΑΣΟΟΕ, και έκανε περαιτέρω σπουδές στην πληροφορική. Ως φοιτητής, έγινε μέλος της νεολαίας της ΕΡΕ και επικεφαλής της. Κατά δήλωσή του, κατόπιν εντολής του Εθνάρχη Καραμανλή, αναλαμβάνει να διαλύσει την σκληρή δεξιά ΕΚΟΦ , η οποία πράγματι αργότερα αδρανοποιείται. Δείγματα γραφής, δίνει ήδη το 1962, όταν σε εφημερίδα που εκδίδει, τον Πρωτοπόρο, γράφει «Δεν είμαστε ούτε Δεξιά ούτε συντήρηση…». Ωστόσο, αργότερα παραδέχεται ότι η οριστική του προσήλωσή στην εθνική συμφιλίωση , θα έρθει με την εμπειρία της Χούντας, η οποία και θα του απαγορεύσει την έξοδο από τη χώρα. Η μεταπολίτευση τον βρίσκει να εργάζεται μεταξύ άλλων, ως οικονομικός σύμβουλος στην Εμπορική Τράπεζα και διευθυντής στα Ναυπηγεία Ελευσίνας.

Παραμονές των εκλογών του 1974, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής του προτείνει να είναι υποψήφιος στην Α’ Αθηνών. Ο ΄Εβερτ, διστάζει και τελικά αρνείται. Ο Καραμανλής του κλείνει αμέσως το τηλέφωνο. Την επομένη, μαθαίνει από την Καθημερινή, ότι είναι υποψήφιος. Το 1976, μπαίνει για πρώτη φορά στην κυβέρνηση, ως υφυπουργός Οικονομικών, αργότερα γίνεται υφυπουργός Βιομηχανίας και υπουργός Οικονομίας στην κυβέρνηση Ράλλη. Το έργο του είναι ιδιαιτέρως σημαντικό σε ό,τι αφορά τον εξηλεκτρισμό, τις γεωλογικές έρευνες της ΔΕΗ, αλλά και τη νομοθεσία για την ίδρυση των νέων βιομηχανιών. Ιδιαίτερα κοπιώδεις ήταν και οι οικονομικές διαπραγματεύσεις στις οποίες συμμετείχε για την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Αργότερα, δημιουργεί επιτροπή υπό τον καθηγητή Χατζηντίνα, για την αναπτυξιακή προοπτική και η οποία αποτέλεσε την αντιπολιτευτική βάση κατά του ΠΑΣΟΚ σε ζητήματα οικονομίας.

Καθόλη τη δεκαετία του ’80, ως βουλευτής της Α’ Αθηνών, αποτελεί κορυφαίο στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας, με ιδιαίτερα υψηλή δημοφιλία, εντός και εκτός της παράταξης. Ασκεί δυναμική αντιπολίτευση στο ΠΑΣΟΚ.  Στις εσωκομματικές εκλογές του 1984, ψηφίζει τον Κωστή Στεφανόπουλο για αρχηγό της ΝΔ. Στις βουλευτικές του 1985, όπου κερδίζει ξανά το ΠΑΣΟΚ, αποδίδει την ήττα τόσο στον εγκλωβισμό των αριστερών ψηφοφόρων από το κυβερνών κόμμα, όσο και στο ότι η ΝΔ «δεν έδωσε βαρύτητα στην πολιτική και κοινωνική διάσταση του φιλελευθερισμού, αλλά μόνον στην οικονομική».

Το 1986 είναι οι δημοτικές εκλογές. Η φιλελεύθερη παράταξη θα επικρατήσει σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη (Κούβελας) και Πειραιά (Ανδριανόπουλος). Ο Μιλτιάδης Έβερτ δεν ήθελε να γίνει Δήμαρχος Αθηναίων στην αρχή. «Τι δουλειά έχω εγώ με τα σκουπίδια και τους τάφους του Α’ Νεκροταφείου;» αναρωτιόταν δημοσίως. Όμως, ο Γεώργιος Ράλλης είχε αρνηθεί τη σχετική πρόταση, ενώ οι Κούβελας- Ανδριανόπουλος είχαν διαμηνύσει ότι θα κατέβαιναν υποψήφιοι, μονάχα αν εκείνος διεκδικούσε τη δημαρχία της πρωτεύουσας. Κατόπιν της πίεσης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δέχτηκε τελικά.

Αυτή ήταν η καλύτερή του στιγμή. Παραδίδει μαθήματα πολιτικής και επικοινωνίας, ο «Μπουλντόζας». Αυτό ήταν το παρατσούκλι που του είχαν κολλήσει, όταν κάποτε είπε πως θα κατεδαφίσει σε μια νύχτα το Γκάζι. Το προσωνύμιο αυτό του πήγαινε, γιατί πάντοτε ήταν ευτραφής. Το υιοθετεί. Το ταυτίζει με την έννοια του σαρωτικού και του εργατικού πολιτικού. Και τελικά, η κεντρική προεκλογική του αφίσα, τον δείχνει δίπλα σε μια μπουλντόζα!

Παράλληλα, είναι ο πρώτος από τη κεντρική πολιτική σκηνή που ως υποψήφιος Δήμαρχος, ανακοινώνει πως «βγάζει το κομματικό του καπέλο». Τονίζει τη σημασία της εθνικής συμφιλίωσης και την ανάγκη ευρέων πολιτικών συμμαχιών με όλους τους κομματικούς χώρους. Τελικά, επικρατεί σαρωτικά στις εκλογές. Και πράγματι το έργο που αφήνει στο Δήμο Αθηναίων, υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικό στην καθαριότητα, την αισθητική της πόλης με διάσημα μοντέρνα έργα τέχνης , τις κοινωνικές υπηρεσίες με τους βρεφονηπιακούς σταθμούς και το περιβάλλον με τις σύγχρονες χωροθετήσεις.

Όλα, όμως, επισκιάζονται από το ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9,84», όπου ο ίδιος ιδρύει, ανταποκρινόμενος στο φιλελεύθερο αίτημα για πολυφωνία και  απαλλαγή από τον κρατικό έλεγχο στη ραδιοτηλεόραση. Ο σταθμός υπό τη διεύθυνση του Γιάννη Τζανετάκου, κατακτά γρήγορα την πρωτιά στην ακροαματικότητα και αναδεικνύει μια νέα γενιά δημοσιογράφων και καλλιτεχνών.

Διαφώνησε κάθετα με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Αλλά όχι γιατί υπονοούσε πως ένα πολιτικός δεν πρέπει να πηγαίνει στα δικαστήρια. Σε αυτή την πολιτική θέση, διαφωνούσε με τον Εθνάρχη Καραμανλή, το παντοτινό του πρότυπο. Αρθρογράφησε εναντίον της Οικουμενικής κυβέρνησης, γιατί πίστευε ότι δεν είχε προηγηθεί η πολιτική και ιδεολογική προεργασία.

Μετά τη σαρωτική εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας, το 1990, αναλαμβάνει νέα καθήκοντα. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον διορίζει υπουργό Προεδρίας. Θέση πολύ υψηλή στην τυπική ιεραρχία, αλλά αισθητά αποδυναμωμένη από αρμοδιότητες.

Αρκετά σύντομα, ο Μιλτιάδης Έβερτ, άρχισε να ασκεί δημοσίως κριτική στην κυβέρνηση και να λαμβάνει αποστάσεις. Ήδη από το φθινόπωρο του 1990 κατήγγειλε την κυβέρνηση για την αύξηση του πληθωρισμού και την κατανομή των φορολογικών βαρών. Το Δεκέμβρη, διαφωνεί και παραιτείται από την επιτροπή (για τον περιορισμό των) προσλήψεων στο Δημόσιο. Τον Αύγουστο του 1991 διατυπώνει την πλήρη του διαφωνία για τις αποκρατικοποιήσεις που προωθεί η κυβέρνηση. Τελικά, τον Οκτώβρη του 1991 παραιτείται από υπουργός, ενώ αργότερα καταγγέλλει πως παρακολουθείται από την ΕΥΠ. Την άνοιξη του 1992 τάσσεται κατά του σταθεροποιητικού προγράμματος του Στέφανου Μάνου και των αλλαγών στο ασφαλιστικό. Το φθινόπωρο του 1992, με τους Κανελλόπουλο και Δήμα, αποστέλλουν επιστολή στον Πρωθυπουργό, όπου αναφέρουν πως η κυβέρνηση απειλείται με κατάρρευση, λόγω των μετώπων που έχει ανοίξει. Ακολουθεί δημόσια δήλωση των τριών, όπου τάσσονται κατά τη διαιτητικής διαδικασίας για το Μακεδονικό. Και τελικά, τον Αύγουστο του 1993, ψηφίζει υπέρ της αποκρατικοποίησης του ΟΤΕ, αφού η κυβέρνηση αποδέχεται κάποιους από τους όρους που έθεσε.

Η αντίθεση του Έβερτ, δεν είχε προσωπικά κίνητρα. Ήταν πρώτιστα πολιτική. Δεν μπορούσε να κατανοήσει τις κοσμογονικές αλλαγές που έγιναν στο φιλελεύθερο χώρο, καθόλη τη δεκαετία του ’80. Ανδρώθηκε σε ένα περιβάλλον, τις δεκαετίες ’50-’60, όπου το New Deal, δέσποζε. Υπήρξε φοιτητής Οικονομικών την ίδια περίοδο και είχε πάντα ως πρότυπο τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που σε μεγάλο βαθμό -λόγω συγκυρίας και ανάγκης- κινήθηκε με βασικό άξονα την παρέμβαση. Πίστευε στο «δεσμευτικό ρόλο του κράτους στην εισοδηματική πολιτική» και πολύ συχνά έδινε μεγαλύτερη έμφαση στην κοινωνική δικαιοσύνη παρά στην ελευθερία. Παράλληλα, βέβαια υπήρξε πάντα πιστός στην εθνική ιδέα, αλλά και βαθύτατα ευρωπαϊστής, θιασώτης του ομοσπονδιακού μέλλοντος της Ευρώπης, με ενιαία κρατική υπόσταση, κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα.

Έλεγε πως  εκτιμούσε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη διότι «είχε το θάρρος της γνώμης του». Και υποστήριζε ότι στην τελευταία μεγάλη κρίση  πριν πέσει η κυβέρνηση του 1993 ,πως «τον υποστήριξα ίσως περισσότερο από κάθε άλλον». Παρά τις σημαντικές πολιτικές του διαφοροποιήσεις, υπήρξε πάντοτε θιασώτης της ενότητας της Νέας Δημοκρατία. «Αν διαφωνείς, σήκω φύγε, παραίτήσου. Όχι, όμως, να στήσεις άλλο μαγαζί δίπλα», είπε στην τελευταία του μεγάλη συνέντευξη στο Γιάννη Τζανετάκο, το 2006.

«Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ».Ου ρε ζώα.

Οι χθεσινές καταστροφές στο Θέατρο Τέχνης και οι σημερινές ανύπαρκτες αντιδράσεις, αποδεικνύουν την ανοχή στον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Χτες το βράδυ,  το Θέατρο Τέχνης -Κάρολος Κουν στην Πλάκα, πριν από την πρεμιέρα της παράστασης με τον τίτλο «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ-Μια ιστορία του Σταθμού Λαρίσης», δέχτηκε επίθεση από περίπου 25 αγνώστους. Με μολότοφ,  και σιδερολοστούς έκαψαν και κατέστρεψαν τη σκηνή, μπροστά στους θεατές. Σύμφωνα με τους αυτόπτες, οι χούλιγκαν φώναζαν συνθήματα υπέρ του Ολυμπιακού, ενώ αναφέρθηκε πως λήστεψαν  ένα άτομο και πως τραυματίστηκε μια υπάλληλος.

Το περιστατικό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά επιθέσεων κατά της ελευθερίας της έκφρασης και όχι μόνον. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την μνημειώδη κατάληψη της Λυρικής λόγω Ζιζέλ (!) υπό το βαθύτατα πολιτικό σύνθημα "Με την κατάληψη της Λυρικής λέμε σκατά στην αγορά του θεάματος" (η σχετική τους ανακοίνωση, ήταν ακόμη πιο παιδική και ηλίθια, δείτε εδώ). Ποιος μπορεί να ξεχάσει την παρεμπόδιση από το ΚΚΕ ,υμνητή του σοβιετικού ολοκληρωτισμού, εκδήλωσης στο ΠΑΜΑΚ για την επέτειο του τείχους του Βερολίνου;

Η χτεσινή, όμως, επίθεση ήταν το κάτι άλλο. Μπορεί να συγκριθεί μονάχα με τις ανά την Υφήλιο, διαδηλώσεις και καταστροφές, που προκάλεσαν ισλάμιστές, για μια γελοιογραφία που απεικόνιζε το Μωάμεθ, που άκουσαν ότι κάποιος σε κάποια μακρινή χώρα δημοσίευσε. Και προφανώς, προσβλήθηκαν ιδιαιτέρως παρότι δεν την είχαν δει και παρότι βρίσκονταν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά. Και αρκετές δυτικές κυβερνήσεις ,συμπεριλαμβανομένης του Ην.Βασιλείου, συνέστησαν «αυτοσυγκράτηση» στους δημιουργούς, χωρίς ούτε στο ελάχιστο να υπερασπιστούν το κράτος δικαίου και τον πολιτισμό.

Τα ζώα που χτες κατέστρεψαν τη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, είναι προφανές ότι ούτε καν είχαν δει την παράσταση, διότι χτες ήταν η πρεμιέρα.  Η αστυνομία που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το θέατρο, δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των πολιτών και των εργαζομένων. Και μέχρι αυτήν την ώρα, δεν έχω δει καμία σοβαρή ανακοίνωση-καταγγελία από πολίτες, συλλογικότητες και φορείς.

Μπράβο, έτσι, χαϊδέψτε τους. Προχθές τη Λυρική, χτες το Πανεπιστήμιο, σήμερα το Τέχνης, αύριο τα σπίτια σας.

σ.Ν.Σ: Να τονίσω ότι έχω τόση σχέση με το ποδόσφαιρο, όση και ο Γιάννης Φλωρινιώτης με το εκλεπτυσμένο ντύσιμο.

Τελικά, ο Μιλτιάδης Έβερτ μπορεί να ψηφίσει;

Η απόφαση του Δ’ Τμήματος του ΣτΕ για την ιθαγένεια και την ψήφο είναι νομικά πλημμελής. Η Νέα Δημοκρατία με ψυχραιμία πήρε θέση επί του ζητήματος. Ο δημόσιος λόγος, όμως, ολοένα και διολισθαίνει στην εθνοκαπηλεία και στα «ελληνόμετρα».

Με απόφαση του Δ΄ Τμήματος του, το Συμβούλιο της Επικρατείας, έκρινε αντισυνταγματικό τον πρόσφατο νόμο που αφορά τις διαδικασίες χορήγησης ιθαγένειας, στους ήδη νόμιμους μετανάστες και ο οποίος προβλέπει τη δυνατότητα συμμετοχής τους στις δημοτικές εκλογές (εκτός πολιτών Ε.Ε,  για τους οποίους ήδη ίσχυε).

Η απόφαση αυτή είναι τελείως λανθασμένη από νομική άποψη. Οι δικαστές , κατά πλειοψηφία έκριναν πως ο νόμος είναι αντίθετος με το Σύνταγμα,γιατί καθιερώνει άλλα κριτήρια από αυτά που υποτίθεται πως το τελευταίο ορίζει. Θα θέσουμε κάποιες παραμέτρους, με απλά λόγια.