Greeklish και λαϊκισμός

Νομίζω πως παρά την αισθητική απόλαυση που ίσως προσφέρει η καλή χρήση της ελληνικής, ποιότητα γλώσσας υπάρχει κυρίως όταν ο πομπός επικοινωνεί με σαφήνεια με το δέκτη.

Τα greeklish ,που είναι το θέμα εδώ, δε μου αρέσουν. Γιατί δυσκολεύομαι να τα γράψω και ακόμη περισσότερο, δυσκολεύομαι να τα διαβάσω. Άρα δεν ανταποκρίνονται ούτε στις αισθητικές ούτε στις χρηστικές ανάγκες μου.

Έθεσα μερικά σχετικά ζητήματα σε μια πελάτισσά μου, καθηγήτρια Γλωσσολογίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο. Σας μεταφέρω από μνήμης τις  απαντήσεις της, τις οποίες εν πολλοίς συμμερίζομαι. Χωρίς να είμαι ειδικός, βέβαια.

1.Εντάσσονται τα greeklish στην ελληνική γλώσσα;

Η ελληνική γλώσσα δεν είναι κάτι στατικό ανά τους αιώνες. Οι κλασικοί δεν έγραφαν το ίδιο με τους Βυζαντινούς, οι καθαρευουσιάνοι δεν έγραφαν το ίδιο με τους Ελληνιστές. Έτσι και όσοι τα χρησιμοποιούν, πάλι ελληνικά γράφουν. Σκέψου: κάθε ελληνόφωνος μπορεί να τα διαβάσει. Είναι κάτι δηλαδή σαν τα Καραμανλήδικα, αλλά από την ανάποδη. Άρα και αυτή η γραφή, έστω κι αν είναι ίσως φαινόμενο περιθωριακό, έστω κι αν ίσως δεν εξελιχθεί περαιτέρω, είναι ήδη στοιχείο της ελληνικής γλώσσας, στοιχείο του πολιτισμού μας.

2.Θα αλλάξουν τον ρου της γλώσσας τα greeklish;

Νομίζω όσο την άλλαξαν τα κορακίστικα, τα καλιαρντά, η χρήση λατινικών χαρακτήρων στα τέλεξ του Πολεμικού Ναυτικού. Δηλαδή, καθόλου ή σχεδόν καθόλου . Δεν υπάρχει καμία πλήρης κοινωνιογλωσσική μελέτη που να αποδεικνύει πως υπάρχουν άνθρωποι που επικοινωνούν βασικά με αυτά ή πως υπάρχουν χρήσεις όπου δεσπόζει κυριαρχικά αυτή η παραλλαγή.

Η φορολογία είναι κλοπή

Το Taxman είναι ένα τραγούδι του Τζωρτζ Χάρισσον , που κυκλοφόρησε ως το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ Revolver (1966) των Μπητλς. Οι στίχοι του, ασκούν κριτική στους υψηλούς συντελεστές της προοδευτικής φορολογίας, που επέβαλε η βρετανική κυβέρνηση των Εργατικών υπό τον Χάρολντ Γουίλσον. +/-

Άσε να σου πω πως έχουν τα πράγματα:

ένα θα κρατάς εσύ, δεκαεννιά θα παίρνω εγώ.

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Αν το πέντε τοις εκατό, σου φαίνεται λίγο,

να χαίρεσαι που δεν σ’ τα παίρνω όλα.

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

(Αν οδηγείς αμάξι)-θα φορολογήσω το δρόμο

(Αν πας να κάτσεις)- θα φορολογήσω την καρέκλα

(Αν κρυώνεις πολύ)- θα φορολογήσω τη θέρμανση

(Αν πας περίπατο)- θα φορολογήσω τα βήματα

Εφορία!

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Μη ρωτάς γιατί τα θέλω (α-α, κύριε Γούιλσον),

αλλιώς θα πληρώσεις κι άλλα (α-α, κύριε Χηθ).

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Και μία συμβουλή γι’ αυτούς που πεθαίνουν (Εφορία):

Δηλώστε τους οβολούς που έχετε στα μάτια.

Γιατί εγώ είμαι η Εφορία.

Ναι, η Εφορία.

Και συ δουλεύεις μόνο για μένα.

Εφορία!

(*H φορολογία είναι κλοπή. Γιατί πλέον κυριαρχεί η φοροδιαφυγή, η πολυνομία, η ανυπαρξία κριτηρίων, η μηδενική "ανταποδοτικότητα". Η ενιαία προοδευτική φορολογική κλίμακα, τιμωρεί τον πολίτη που ρισκάρει και παράγει.)

Φταίνε οι δαπάνες, ανόητε

Το ζήτημα δεν είναι ούτε οι αποκρατικοποιήσεις ούτε η φορολογία. Όταν έχεις έλλειμμα και πρέπει να το ισοσκελίσεις επειγόντως, δεν εστιάζεις στα μεσοπρόθεσμα έσοδα. Πλέον δεν φταίνε τα έσοδα. Φταίνε οι δαπάνες.

Ο Πρωθυπουργός θα έπρεπε να νιώθει ευτυχής. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στηρίζει τόσο ξεκάθαρα τις μεταρρυθμίσεις. Η δήθεν διαφωνία του Γιώργου Παπανδρέου για το φορολογικό είναι ένα φύλλο συκής.

Λέει πως η άμεση μείωση της φορολογίας σημαίνει αυτόματη μείωση των εσόδων και –μονάχα- μεσοπρόθεσμη ανάπτυξη. (Μεταξύ μας, δεν ισχύει: ου καν λάβοις παρά του μη έχοντος.)

Ωραία. Ας εγγυηθεί πως θα υιοθετήσει μεσοπρόθεσμα τις μειώσεις των φορολογικών συντελεστών και ας καλέσει τη Νέα Δημοκρατία, να τον βοηθήσει στο τρέχον δημοσιονομικό πρόβλημα. Τόσο απλά.

Οι ψυχοδυναμικές διαστάσεις της Κρίσης

του Κώστα Μίχου*

Oι μεταρρυθμίσεις, τις οποίες επειγόντως χρειάζεται η χώρα μας για να κατακτήσει μια αληθινή εθνική υπερηφάνεια και ανεξαρτησία, αλλά και οι θυσίες που αυτές απαιτούν, συναντούν την ογκούμενη υποσυνείδητη άρνηση της κοινής γνώμης, για τον μόνο λόγο ότι τις αντιλαμβάνεται σαν "κατοχικό δάνειο".

Τη δεκαετία του ‘80 φτάναμε στα χωριά μας οδηγώντας σε χωματόδρομο, οι τουαλέτες ήταν έξω από το σπίτι, στην γωνία της αυλής, όλο το χωριό είχε ένα τηλέφωνο, κι αυτό σε ένα καφενείο που πουλούσε Ρολ και σοκοφρέτες, ενώ το ψυγείο της γιαγιάς ήταν Ιζόλα και περιείχε τα ελάχιστα είδη του σπιτιού που χρειάζονταν ψύξη. Το 2000, πηγαίναμε στα χωριά μας με κλιματιζόμενα αυτοκίνητα και από ασφαλτοστρωμένους δρόμους, μιλούσαμε με τους φίλους μας από τα κινητά μας και τα είδη υγιεινής στο μπάνιο ήταν εισαγωγής.