Λίγες σκέψεις για τον Ερνέστο Βαλβέρδε

Δεν υποστηρίζω τον Ολυμπιακό. Ούτε ξέρω πολλά πράγματα από ποδόσφαιρο. Η περίπτωση ,ωστόσο του Ερνέστο Βαλβέρδε είναι άξια σχολιασμού και πρέπει να αναλυθεί υπό μία ευρύτερη διάσταση.

Πολύ συχνά γίνεται το λάθος, να κρίνεται καταρχάς  προπονητικά από τη δεύτερη χρονιά του στην Εσπανιόλ. Αντίθετα, λίγοι συγκριτικά φαίνεται να θυμούνται πως ήταν ο Βαλβέρδε που οδήγησε την ομάδα , την προηγούμενη χρονιά στον τελικό του UEFA, που –ως γνωστόν- κρίθηκε στα πέναλτι.

Σε ό,τι αφορά την πρώτη περίοδό του στον Ολυμπιακό, υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες. Η αλήθεια είναι πως η ομάδα κατέκτησε με παρεξηγήσιμη ευκολία το νταμπλ, ενώ αντίθετα εκτός συνόρων η επίδοσή του ήταν επιεικώς απογοητευτική. Και όχι μόνο λόγω Ανόρθωσης, αλλά –πιστεύω- κυρίως λόγω Σαιντ-Ετιέν. Εντύπωση που δεν μπορεί να αναιρεθεί από τα παιχνίδια με τη Μπενφίκα και τη Χέρτα.

Κανείς δεν μπορεί να του προσάψει πως δεν προσπάθησε να αλλάξει τότε τον Ολυμπιακό: γρήγορες ταχύτητες, μεγάλη ένταση ψηλά, νέοι παίκτες. Νομίζω, όμως , πως η διοίκηση δεν τον εμπιστεύθηκε αρκετά. Ενδεχομένως, να οφείλεται και στη δική του έλλειψη πειθούς. Πάντως το μόνο παίκτη που τελικά έφερε ήταν ο Οσκαρ, του οποίου ωστόσο οι αμοιβές ήταν απολύτως αναντίστοιχες με την απόδοση. Γενικά θα έλεγα πως ήταν συντηρητικός ως προπονητής, εάν σκεφτούμε πως έμεινε προσκολλημένος στο 4-4-1-1 (με λιγοστές εξαιρέσεις). Φυσικά, αυτό δεν ήταν κακό, αφού σε ουκ ολίγα ματς δικαιώθηκε.

Σε ό,τι αφορά την φετινή χρονιά, τα πράγματα διαφέρουν. Όλοι περίμεναν πως η ομάδα του επινείου της Αθήνας θα έκανε περίπατο. Τα αποτελέσματα με τη Μαρσέιγ –το άλλο… «μεγάλο λιμάνι»- και την Ξάνθη απέδειξαν πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι. Συχνά, επίσης, προσάπτουν στο Βάσκο πως έχει εμμονές.  Πως, δηλαδή, αξιοποιεί συγκεκριμένους παίκτες και αποκλείει άλλους: όπως π.χ. στην περίπτωση Παπαδόπουλου στο παιχνίδι με την Άρσεναλ. Νομίζω πως είναι μια λανθασμένη εκτίμηση.

Ο Βαλβέρδε δοκιμάζει. Όσοι έχει τύχει να παρασταθούμε σε προπόνηση του Ολυμπιακού, ξέρουμε πως ουκ ολίγες φορές , δοκιμάζει δύο δεκάδες, με πάμπολλες παραλλαγές και συστήματα.  Απλώς, εντός του αγωνιστικού χώρου, με επιμονή υποστηρίζει τα συμπεράσματα που έχει εξαγάγει καθόλη την προετοιμασία ή/και τα προηγούμενα παιχνίδια. Αυτό, όμως, είναι ένα στοιχείο που δεν δείχνει τόσο ισχυρογνωμοσύνη όσο αυτοπεποίθηση.

Ένα ακόμη στοιχείο που του καταλογίζουν είναι πως δεν αξιοποιεί επαρκώς τα παιδιά από τις ακαδημίες, που αντιθέτως βρίσκουν θέση σε ξένους συλλόγους. Αυτό πράγματι είναι αξιοπερίεργο, ειδικώς δε αν αναλογισθούμε πως ο ίδιος υπήρξε προπονητής ακαδημιών έως το 2000.

Αντικειμενικά, ο Ερνέστο Βαλβέρδε έχει φέτος –επιφυλάσσομαι για το θέμα «σεντερ φορ»- ένα ολοκληρωμένο ρόστερ. Έχει μάλιστα αποδειχθεί σχεδόν μέτριος ως προπονητής. Το διακύβευμα , επομένως φαίνεται πως είναι εάν θα καταφέρει να φέρει τους νέους παίκτες κοντά στους παλιούς  και ,κυρίως, να βάλει το σωστό άνθρωπο στη σωστή θέση…

Όχι στις Καταλήψεις- Νέα Στρατηγική

Εισήγηση στην έκτακτη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής ΟΝΝΕΔ για την Ανώτατη Εκπαίδευση.

Βασικά σημεία:

• Όλες οι καταλήψεις είναι παράνομες. Δεν έχουν σχέση με το φιλελευθερισμό, το κράτος δικαίου, τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία. Πρέπει να προσπαθήσουμε για ανοιχτά πανεπιστήμια. Εάν δεν το κάνουμε , θα βρεθεί άλλος να το προτείνει.

• Να αναδείξουμε τυχόν αντισυνταγματικότητες και δυσλειτουργίες του νομο-πλαισίου. Η ΔΑΠ δεν θα σταματήσει να υφίσταται, επειδή προς το παρόν αποφασίσθηκε πως οι φοιτητές δεν θα συμμετέχουν μαζικά στα όργανα διοίκησης.

• Νέα Στρατηγική: θα αποκαταστήσει το ρόλο του φοιτητικού κινήματος εντός της ελληνικής κοινωνίας. Ανασύσταση της ΕΦΕΕ, καταστατικές Γενικές Συνελεύσεις, σύνδεση με την Κοινωνία των Πολιτών.

Φίλες και Φίλοι,

Καταρχάς μια διευκρίνιση: δεν θέλουμε να επέμβουμε στη λειτουργία της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Έχει τα όργανά της και τις διαδικασίες της. Η ΟΝΝΕΔ δεν παρεμβαίνει. Συμπαρίσταται.

Θέλω να μιλήσω για δύο πράγματα: το ένα είναι οι καταλήψεις στις σχολές.  Και το άλλο τί πρέπει να κάνουμε από εδώ και στο εξής.

Είδα τις προηγούμενες ημέρες ένα πολύ ωραίο σηματάκι στο facebook. Έγραφε: «Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ». Έτσι είναι. Είναι ιδέα, και όσοι την υπηρετήσαμε και την υπηρετούμε ξέρουμε πως η ΔΑΠ δεν θα πεθάνει επειδή άλλαξε ο νόμος-πλαίσιο.

Ωστόσο, υπάρχει μία πιθανότητα να πεθάνει. Όταν οι άνθρωποι που τη στελεχώνουν, ξεχάσουν ή παραβλέψουν τι πραγματικά πιστεύει. Η ΔΑΠ θα πεθαίνει όταν οι ΔΑΠίτες δεν θα υπηρετούν τις ιδέες της.

Διαχρονικά πιστεύαμε και πιστεύουμε πως το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ανοιχτό. Πως το χειρότερο πανεπιστήμιο είναι το κλειστό πανεπιστήμιο, το πανεπιστήμιο υπό κατάληψη. Έτσι λοιπόν:

1. Οι καταλήψεις είναι παράνομες. Όλες οι καταλήψεις στη Δημοκρατία είναι παράνομες. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει κάτι που ανήκει σε κάποιον άλλον. Και το πανεπιστήμιο δεν ανήκει στους καταληψίες. Ανήκει στο κράτος και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Όποιος προτρέπει σε καταλήψεις, προτρέπει στην παρανομία.

2.Οι καταλήψεις δεν έχουν σχέση με το φιλελευθερισμό και το κράτος δικαίου. Καμία πλειοψηφία ή οργανωμένη μειοψηφία δεν μπορεί να εμποδίσει έστω και τον έναν που θέλει να διδάξει ή να διδαχθεί, από το να το κάνει. Αυτή είναι η πεμπτουσία του φιλελευθερισμού: η ελευθερία του ατόμου. Γι’ αυτό λεγόμαστε ΔΑΠ και όχι ΠΑΣΠ ή ΠΚΣ.

3.Οι καταλήψεις δεν έχουν σχέση με το κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία. Καλώς ή κακώς ,η Βουλή ψήφισε ένα νόμο με 250 υπέρ. Η λαϊκή κυριαρχία εκφράζεται δια των βουλευτών. Όποιος δεν σέβεται τους βουλευτές και την απόφασή τους , όποιος τους αποκαλεί «λαμόγια» συλλήβδην, όποιος λέει ότι δεν θα εφαρμόσει το νόμο, αρνείται τη λαϊκή κυριαρχία, είναι αντίθετος στη βούληση του ελληνικού λαού. Δεν είναι δυνατόν να κράζουμε τους ταξιτζήδες που κλείνουν τους δρόμους, να λέμε πως η Βουλή νομοθετεί και όχι τα ταξί, και να εξαιρούμε σήμερα τους φοιτητές. Οι νόμοι στη Δημοκρατία, πρέπει να τηρούνται. Είναι τελείως διαφορετικό να διαφωνείς με το νόμο ή να προτείνεις αλλαγές, όπως κάνουμε εμείς, και τελείως διαφορετικό να βρίζεις και να ασκείς βία. Όπως βίαιη είναι η κατάληψη.

Γι’ αυτούς τους λόγους θεωρώ πως πρέπει να δώσουμε όλες τις δυνάμεις μας για να μη γίνονται καταλήψεις στις Σχολές. Εάν δεν το κάνουμε, θα επιβεβαιώσουμε τους άσχετους και τους εχθρούς μας. Κάποιοι μας απαξίωσαν στην ελληνική κοινωνία με ασύστολα ψεύδη και υπερβολές, ας μην τους δικαιώσουμε. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει με τις καταλήψεις.

Αφήστε που εάν δεν το κάνουμε εμείς, εάν δεν προτείνουμε εμείς ανοιχτές σχολές, θα βρεθεί κάποιος άλλος να το κάνει. Όταν θα υπάρξει ένα κόκκινο, ένα πράσινο κι ένα γαλάζιο πλαίσιο κατάληψης, μοιραία θα εμφανισθεί και ένα πλαίσιο ενάντια στην κατάληψη.Στην φύση και την πολιτική, κενό δεν υπάρχει.

Φίλες και Φίλοι,

Το νομοσχέδιο έχει αρκετά καλά σημεία, όπως π.χ. την κατάργηση του ασύλου. Όμως, έχει και μερικά πολύ κακά σημεία. Το βασικό , νομίζω, είναι πως δεν προβλέπει πολλαπλούς ελέγχους και εξισορροπήσεις στον τρόπο διοίκησης. Και ,όπως ξέρετε, η συγκέντρωση εξουσίας δημιουργεί αυταρχισμό και αναποτελεσματικότητα.

Πιστεύω βαθιά πως πρέπει να επιδιώξουμε με όλα τα νόμιμα και θεμιτά μέσα τις αλλαγές που χρειάζονται. Και όχι «με κάθε τρόπο» ,όπως άκουσα να λέγεται. Να αναδείξουμε τυχόν αντισυνταγματικότητες και δυσλειτουργίες.

Το βασικό, όμως, που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να επαναπροσδιορίσουμε τη θέση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εντός του φοιτητικού κινήματος και της ελληνικής κοινωνίας.

Η ΔΑΠ είναι ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν.

Η ΔΑΠ δεν θα σταματήσει να υφίσταται και να πρωτοπορεί ,επειδή προς το παρόν αποφασίσθηκε πως οι φοιτητές δεν θα συμμετέχουν μαζικά στα όργανα διοίκησης. Θα πρωτοπορεί εφόσον εκφράζει νέες ιδέες, εφόσον υπερασπίζεται το συμφέρον του φοιτητή.

Σκεφτείτε: πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των φοιτητικών οργανώσεων στην Ευρώπη και την Αμερική. Έστω κι αν το μοναδικό θεσμικό εργαλείο που έχουν οι φοιτητές στα χέρια τους σε επίπεδο τμήματος εννοώ, γιατί κεντρικά έχουν εκπροσώπηση, είναι η αξιολόγηση των καθηγητών. Όπως και εδώ, άλλωστε. Αντλούν κύρος από τις ιδέες τους, επομένως. Και δεν είναι οργανώσεις μαζών, αλλά στελεχοκεντρικές.

Σκεφτείτε: πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος της ΕΦΕΕ πριν το 1982 ή και πριν τη δικτατορία. Αυτό γινόταν γιατί  πράγματι εξέφραζε τις απόψεις που είχαν οι νέοι.

Σκεφτείτε: πώς κατάφερε η ΔΑΠ να γίνει πρώτη δύναμη. Δεν ήταν επειδή ασκούσε συνδιοίκηση. Πώς να συνδιοικήσεις με 10%, άλλωστε; Έγινε πρώτη δύναμη τελικά όμως, γιατί αντιλήφθηκε την ανάγκη εκσυγχρονισμού και εξευρωπαϊσμού της ανώτατης εκπαίδευσης.

Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια Νέα Στρατηγική. Που θα αποκαταστήσει το ρόλο του φοιτητικού κινήματος εντός της ελληνικής κοινωνίας. Χρειαζόμαστε μια νέα δομή για το φοιτητικό κίνημα. Να κάνουμε τρία αναγκαία βήματα:

Βήμα πρώτο: Στην Πρόταση Παιδείας υπάρχει η θέση για την ανασύσταση της ΕΦΕΕ. Οφείλουμε με κάθε τρόπο να επιδιώξουμε τη σύγκληση των οργάνων. Χωρίς προαπαιτούμενα από κανέναν.

Βήμα δεύτερο: Να καλέσουμε τη Βουλή να νομοθετήσει για τους φοιτητικούς συλλόγους, όπως το Σύνταγμα ορίζει. Εάν δεν το πράξει, εντός εύλογου χρόνου, ξεκινάμε ιδρυτικές γενικές συνελεύσεις, σε όσες Σχολές δεν έχουν καταστατικά σε όλη τη χώρα. Αδυνατώ να πιστέψω πως η ισχυρότερη παράταξη που –καθώς λένε ορισμένοι- μπορεί να κρατήσει καταλήψεις για βδομάδες, δεν μπορεί να κάνει καταστατικές γενικές συνελεύσεις…

Βήμα τρίτο: Εξωστρέφεια. Συνδεόμαστε απευθείας με τις Τοπικές Κοινωνίες και την Κοινωνία των Πολιτών. Ανάλογα με το αντικείμενο της κάθε Σχολής, πέρα από τα φοιτητικά, συμμετέχουμε ενεργά στις δράσεις.

Αυτή τη Νέα Στρατηγική χρειαζόμαστε. Με σεβασμό στη Δημοκρατία και το φιλελευθερισμό. Τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή. Χτες ήταν πολύ νωρίς, αύριο θα είναι πολύ αργά. Σήμερα, λοιπόν. Και αυτό πρέπει να γίνει με θάρρος. Γιατί βλέπω σήμερα εδώ πολύ φόβο. Όμως, «όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει / στρατιώτη μου για πόλεμο, δεν κάνει».

Αυτά είχα να πω. Στην κρίση σας.

Νίκος Σωτηρόπουλος

Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΟΝΝΕΔ